GüvNes / One Shots

Ayrı yıllar

Güven lavaboda Neslihansa yataklarında uzanmış kitap okuyorken Güvenin telefonu çalıyordu. Neslihan ilk başta önemsemedi ancak arayan kişi ısrarla çaldırmaya devam edince doğrulup kim olduğuna baktı.

Ekranda gördüğü isimle bir anda içinde bir ateş yanmıştı.

Özge arıyordu.

Neslihan daha ismin gerçekliğini algılayamamışken telefon sustu. Aradan geçen bir iki dakikadan sonra bu sefer bir bildirim sesi duydu.

"İsteğini geçen hafta hallettim. Yakında ulaşmış olur. Seni tamamen kaybettiğimi sanıyordum, hâlâ bana güvenebildiğin için teşekkür ederim."

Neslihan dikleşti, kaşları çatıldı. Aklına hızla deli sorular üşüşmüştü. Güven ve Özge iletişimde miydi? İletişimdeyse nedendi? Her nedense bundan niye Neslihanın haberi yoktu? Güven Özgeden ne istemişti? Hâlâ ona güvenmesi ne demekti, Güven Özgeyi hayatından çıkarmamış mıydı?

Bu ve bunun gibi bir dolu soru Neslihanı o kadar germişti ki sadece içine değil gözlerine de bir ateş dolmuştu.

Güven lavabodan çıkarken "Arayan kimdi hayatım?" dedi.

Neslihanın bakışları bakışlarını bulduğunda bir gariplik olduğunu anlamıştı.

"Özgeyle görüşüyor musun?" diye sordu Neslihan kocasına.

"Hayır." dedi Güven net bir şekilde. "Nerden çıktı şimdi bu güzelim?"

Neslihan sinirle ayağa kalktı. "Bana yalan söyleme Güven!"

"Neslihan sana neden yalan söyleyeyim hayatım?"

"Neden arıyor o zaman seni?"

"Arayan o muydu?" dedi Güven şaşkınlıkla.

Neslihan sinirle güldü. "Çok güzel Güven hocam. Çok güzel. Kadın seni arayacak hatta mesaj atacak cesareti sende buluyor ama sen buna şaşırıyorsun öyle mi? Ne kadar da inandırıcı." sesini konuştukça yükseltiyordu.

"Neslihan.." diyip bir açıklama yapmaya çalışmıştı ki Neslihan sözünü kesti.

"Duymak istemiyorum Güven."

"Ha yalan söylediğime bu kadar eminsin yani?" dedi adam da kaşlarını kaldırarak.

Telefonunun yanına gitti. Atılan mesaja baktı. Alayla gülümseyip telefonu yatağın üzerine attı. "Peki.." deyip odanın kapısına kadar geldi. Hızla açtı. Tam çıkacaktı ki durdu.

Yatakta oturup ayak ayak üstüne atmış sinirle ona bakan karısına döndü.

"Mesaj atıp İsviçrede kalan bazı önemli eşyalarımı yollamasını rica etmiştim, o kadar."

Tam gidecekti ki yine durdu. "Ben yıllarca seni aldatıp uyutan değil aşkından tek bir an vazgeçmeyen adamım Neslihan. Bazen karıştırıyorsun." diyip hızla merdivenlerden indi.

Neslihan ayağa kalkıp seslense de artık çok geçti. Malikanenin kapısı sert bir şekilde kapanmıştı.

Kalktığı yere tekrar oturdu kadın. Fazla âni bir tepki mi vermişti? Güvenin son cümlesi içinde bir yeri acıtmıştı. Neslihan bunu çok iyi biliyordu. Güvenin kim olduğunu çok iyi biliyordu ama o arama, üzerine gelen o mesaj bir an düşünmesini engellemişti sanki. Hem haksız da değildi ki. Kim olsa bunu sormaz mıydı?

Yine de kocasını kırmış olduğunun farkındaydı. Aramak için telefonuna bakındı ancak yatağın üzerinde Güvenin az önce sinirle attığı telefonunu gördü. Yanına almadan çıkmıştı. Hem o da fazla abartmıştı, çekip gitmek yerine kalıp kendini açıklaması gerekirdi.