'ကိုထွဋ်..ဒီနေ့နောက်ကျတယ်နော်'
'ဟုတ်တယ် မနက်ကအိပ်ယာထနောက်ကျလို့'
'ကျွန်မ..သိသလောက်ကတော့ ကိုထွဋ်ကအချိန်လေးစားတဲ့သူပါ'
'ဟုတ်တယ်..ညကသည်းငယ်နဲ့လုပ်တာများသွားလို့'
'ကိုထွဋ်...'
နွဲ့နှောင်းကေခိုင်မျက်နှာပျက်သွားသည်...ဒီလိုစကားကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ဘာမှမဖြစ်သလိုပြောနိုင်ရတာလဲ...
'sorry စကားပြောလောသွားလို့...ဒါနဲ့မနွဲ့နှောင်းကေခိုင်က ကျွန်တော့်ရုံးကို ဘာကိစ္စရောက်နေတာလဲ'
'ကိစ္စကထွေထွေထူးထူးရယ်မရှိပါဘူး...ကိုယ်ရှယ်ယာဝင်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီကဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲဆိုတော့ လာကြည့်တာပါ'
'မနွဲ့နှောင်းကေခိုင် တကူးတကလာကြည့်စရာမလိုပါဘူး..ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီအခြေအနေက ရှယ်ယာမဝင်ခင်ကတည်းက မနွဲ့နှောင်းကေခိုင်သိပြီးသားပဲ...အချိန်တန်ရင်အမြတ်ငွေဝင်မှာပါ'
'ကိုထွဋ်ရယ်...မနွဲ့နှောင်းကေခိုင် မနွဲ့နှောင်းကေခိုင်နဲ့ ခေါ်ရတာမောပါတယ်...နွဲ့နှောင်းလို့ပဲခေါ်ပါ'
'ကျွန်တော်အဲ့လိုခေါ်ရတာပဲ အဆင်ပြေပါတယ်'
'ok ကိုထွဋ်သဘောပါ..ဒါနဲ့နေ့လည်စာကို ကျွန်မနဲ့အတူစားရအောင်..ကျွန်မလည်းနေ့လည်မှပြန်မှာဆိုတော့'
'sorry ပါ..ကျွန်တော့်ချစ်သူနဲ့အတူစားနေကျမလို့ပါ'
နွဲ့နှောင်းကေခိုင် မျက်နှာတစ်ချက်မဲ့လိုက်ကာ..
'သူနဲ့ကနေ့တိုင်းစားနေကျပဲလေ...ကျွန်မနဲ့တစ်ခါလောက်လိုက်စားလိုက်ပါ'
'ဒီမှာ မနွဲ့နှောင်းကေခိုင်..စည်းမကျော်လာနဲ့နော်..ကျွန်တော်ဒေါသမထွက်ချင်ဘူး..ကျွန်တော့်ကိုဟိုလိုလုပ်ပါ...ဒီလိုလုပ်ပါဆိုတာကို ကျွန်တော့်သည်းငယ်ကလွဲပြီး ဘယ်သူမှပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး'
'sorry ကိုထွဋ်..ကျွန်မစိတ်လောသွားတယ်..ကျွန်မပြောချင်တာမဟုတ်ပါဘူး...ကိုထွဋ်သဘောပါ နောက်ကြုံမှပေါ့..ကျွန်မပြန်တော့မယ်'
YOU ARE READING
မောင့်သည်းငယ်
Fanfictionသည်းငယ်ကမောင့်အတွက် မရှိမဖြစ်ပဲ သည်းငယ်သာမောင့်ကိုထားခဲ့ရင် မောင်သေမှာ~~~ ထွဋ်မင်းနောင် မောင်ကသည်းငယ်ကို အတင်းသိမ်းပိုက်ထားပေမယ့် မောင့်ကို ဘယ်အချိန်ကတည်းကချစ်မိသွားမှန်းမသိဘူး~~~ ...
