မောင့်သည်းငယ်

Part-25 🌚🥵

'အွမ်းးး'

လွန်းလွန်းငယ် အိပ်ယာကနိုးလာတော့ ကုတင်ပေါ်ရောက်နေပြီး အဝတ်အစားပါလဲပေးထားသည်။အောက်ပိုင်းကနာနေပေမယ့်လည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားပေးတော့ အဆင်ပြေသေးသည်။

'နိုးပြီလား'

'အ..အရမ်းမဖက်နဲ့လေ..နာနေသေးတယ်'

'ဟင် နာနေသေးတာလား..မောင် သန့်ရှင်းလုပ်ပြီး ဆေးလိမ်းပေးထားတာကို'

'အရမ်းမဟုတ်ပါဘူး..နည်းနည်းပါ'

'ဟုတ်လား မောင်ကြည့်ကြည့်အုံးမယ်..သည်းငယ်ဟိုဘက်လှည့်'

'ဟမ်..ရ..ရပါပြီ..အဆင်ပြေပါတယ်..မောင်မကြည့်လည်းရတယ်'

တကယ်တမ်းကရှက်လို့..

'သည်းငယ်..ဒါကရှက်စရာမှမဟုတ်တာ..တခုခုဖြစ်ရင် ‌သည်းငယ်ဆေးခန်းသွားရမှာနော်..အဲ့ကျမှ ကိုယ်နဲ့တောင်မသိတဲ့ဆရာဝန်ကို ဖင်လှန်ပြနေရမယ်'
'လှည့်လိုက်ပါ မောင်ကြည့်ပဲကြည့်မှာ..ယောင်တာကျမကျ..အယောင်မကျရင် ဆေးထပ်လိမ်းပေးမယ်'

လွန်းလွန်းငယ်ရှက်ပေမယ့် ဒဏ်ဖြစ်သွားမှာလည်းစိုးရိမ်သလို..အယောင်မကျရင် ဆေးခန်းပြရမှာလည်းကြောက်တာကြောင့် ဟိုဘက်လှည့်ပေးလိုက်သည်။

ထွဋ်မင်းနောင်...သည်းငယ်ရဲ့ညဝတ်ဘောင်းဘီကိုချွတ်လိုက်သည်။ပေါ်လာတဲ့ အပေါက်ဝလေးက ယောင်ပြီး နဲနဲနီနေသည်..လက်နဲ့တို့ကြည့်လိုက်တော့..

'အ'

'နာလို့လား သည်းငယ်'

'ဟင့်အင်း..မနာပါဘူး'

ထွဋ်မင်းနောင် နီရဲရဲအပေါက်လေးဝလေးကိုကြည့်ပြီး..စိတ်တွေထကြွလာသည်..မနက်ခင်းတိုင်းဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ယောကျာ်းလေးတွေရဲ့ စိတ်ကြောင့်လည်းပါမယ်ထင်..အဲ့ဒီ့ရဲရဲအပေါက်ဝလေးကို အာငွေ့ပေးချင်လာသည်...စိတ်မထိန်းနိုင်တဲ့အဆုံး..ထိုအပေါက်ဝလေးကို ငုံထွေးလိုက်မိသည်..

'အားး..မောင်ဘာလုပ်တာလဲ..မလုပ်နဲ့...အ..ဖယ်ပေး'

ဘယ်လိုပဲရုန်းနေပါစေ..မောင်ကတော့လွှတ်ပေးဖို့ အစီအစဉ်မရှိလောက်ပေ..ထိုအပေါက်ထဲကို လျှာနဲ့ဝင်နိုင်သလောက် ထိုးထည့်ပြီးမွှေနေသည်။