အဝတ်အစားလဲရန် အဝတ်ဗီရိုကိုဖွင့်လိုက်တော့ တည်ကြည်နေတဲ့မျက်နှာရဲ့နဖူးပြင်ဟာ ချက်ချင်းကျုံ့သွားပြီး စိတ်အလိုမကျတဲ့သက်ပြင်းတခုကို ဖွဖွချလိုက်သည်။
သပ်သပ်ရပ်ရပ်စီညီထားတဲ့ သူ့အဝတ်အစားတွေဟာ ဖရိုဖရဲဖြစ်ပြီး သူ၏ရှပ်အင်္ကျီအဖြူတထည်ဟာလည်း ပျောက်နေသည်။
ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ ဟိုဘက်အိမ်ရဲ့ပြတင်းတံခါးက ပိတ်ထားဆဲ။ တနည်းအားဖြင့် လွင့်အိပ်ခန်းရဲ့ ပြတင်းတံခါးပေါ့။
အချိန်ကား မနက် ၇ နာရီ။ လွင် နိုးလောက်ပါပြီ။
"လွင် "
" လွင် "
ဦးရဲ့ခေါ်သံကြောင့် လွင် အင်္ကျီလဲနေရင်းမှ အလျင်အမြန်တံခါးပြေးဖွင့်လိုက်သည်။
" ဗျာ "
လွင့်ရဲ့ ထူးသံလေးက ကြည်ကြည်လင်လင်လေး ထွက်လာပြီး ဒီနွေမနက်ခင်းကို ပိုစိုပြေစေသည်။
သို့သော်ငြားလည်း ဦးဟာ စိုပြေမနေပါ။
မျက်နှာတည်တင်းနေတဲ့ ဦးကြောင့် လွင့်အပြုံးများလည်း ရုတ်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
လွင် ဘာအမှားလုပ်ထားမိလဲ။
အင်္ကျီလည်းသပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်ထားပါတယ်။
မနေ့ကလည်း အစောကြီးအိပ်တယ်။
အခုလည်း အစောကြီးထတယ်။
စီးကရက်လည်း မသောက်မိပါဘူး။
ဖေဖေနဲ့မေမေကိုလည်း သေချာစကားပြောပါတယ်။
လွင် အမှားလုပ်ထားတာ ဘာမှမရှိပါဘဲနဲ့...။
" ကိုယ့်အဝတ်အစားတွေကို လာကိုင်သေးလား "
ဦးအသံက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဆိုပေမဲ့ လေပြေအေးတော့ ဟုတ်မနေ။
" ကိုယ့်ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ပျောက်နေတယ်... လွင် ယူသွားလား "
ဟုတ်တယ် ။ မနက်ဖြန် ရှင်းသန့်ဦးရဲ့အိမ်တက်အလှူရှိလို့ ဦးအင်္ကျီကို လွင်ယူထားတယ်။ အဲ့ဒါ ဘာများမှားနေလို့ လာပြီး လေသံမာနေရတာလဲ။
" အင်း "
လွင့်အဖြေသံကြောင့် ဦးမျက်မှောင်ဟာ အနည်းငယ်တွန့်ကျိုးသွားသည်။ တကယ်ကို အနည်းငယ် မဆိုသလောက်။
