Unicode
ခုလက်ရှိ အခြေအနေကိုပြောရမယ်ဆိုရင်ဖြင့် သိပ်မကောင်းလှဘူး။
ကားထဲကလေထုကလည်းအေးစက်နေတယ်။နိုအာ ကလည်း ကားမောင်းနေပေမယ့် အာရုံမစိုက်နိုင်ဘဲ ဘေးကစိတ်ကောက်နေတဲ့ကောင်လေးဆီကိုပဲစိတ်ရောက်နေတယ်လေ။
"စေးစေး ကိုကိုး ကိုစိတ်မကောက်ပါနဲ့ကွာ နေစရာနေရာတစ်ခုခုတော့တွေ့မှာပါ"
"ခင်ဗျားကအမြဲအဲလိုပဲ ဘာကိုမှစနစ်တကျကိုမရှိဘူး အခုနာရီကိုကြည့်လေ ညဆယ့်နှစ်နာရီကျော်နေပြီ ဒီညလမ်းဘေးအိပ်ရမှာလား"
ပြဿနာကိုပြန်ရှင်းပြရမယ်ဆိုရင် အခုက သူတို့နှစ်ယောက်သက်ြန်ပိတ်ရက်မို့ တောင်ပေါ်မြို့လေးဆီ ခရီးထွက်လာကြတာ။စေးစေးက နိုအာ့ ကိုအစောကတည်းက တည်းစရာဟိုတယ်ကို bookingကြိုလုပ်ထားခိုင်းပေမယ့် နိုအာ ကပေါ့လျော့ပြီးစိတ်ထဲမထားမိဘူး။ဒီမြို့ဆီရောက်ရင် နေစရာတစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ရလိမ့်မယ်လို့တွေးခဲ့မိတာ။ခုတော့တစ်မြို့လုံးကိုပတ်ပြီးသလောက်ရှိနေပြီ၊ နေစရာက ခုထိကိုမရဘူး။အဲဒီအခါမှာ စိတ်မရှည်တော့တဲ့ ကိုယ်တော်ချော က နိုအာ့ ကိုကောက်ပါတော့တယ်။
"ဟင်း သူများရည်းစားဆိုရင် ချစ်သူလေးနဲ့ဆို ကားပေါ်ပဲအိပ်ရအိပ်ရ စေးစေးကျတော့..."
"ပါးစပ်ပိတ်ထား ခင်ဗျား!"
စေးစေး ရဲ့ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကြောင့် နိုအာ ပါးစပ်ကိုပိတ်ထားလိုက်ရတယ်။စေးစေး ကပင်ပန်းနေပုံပေါ်လို့ သူလည်းလျှာထပ်မရှည်ရဲသလောက်ဖြစ်နေပြီ။
"စေးစေးကလည်းကွာ ကိုကိုးမှားမှန်းသိပါပြီ တောင်းပန်ပါတယ် စိတ်ပြေတော့လေနော် ကလေးလေး"
သူအဲလိုထပ်ပြောလိုက်တော့ စေးစေး ကနည်းနည်းငြိမ်ကျသွားတယ်။ဘယ်ရမလဲ နိုအာလည်း ကားကိုလမ်းဘေးချရပ်လိုက်ပြီး စေးစေး ကိုရင်ခွင်ထဲအတင်းဆွဲထည့်မလို့လုပ်တယ်။ဒါပေမယ့် လည်း စေးစေး ရဲ့လက်သီးက သူ့လက်မောင်းဆီအရင်ရောက်လာလို့ နိုအာ ကမဖက်ရဲတော့ဘဲ ကားစက်ပြန်နှိုးလိုက်ရတော့တယ်။
အဲလိုနဲ့ပဲ လမ်းဘေးတစ်လျှောက် ဟိုတယ်လေးများတွေ့မလားလို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဂရုတစ်စိုက်မောင်းလာတော့ မြို့ပြင်အထွက်ကလေးမှာ မီးလင်းထိန်နေတဲ့ အဆောက်အအုံ ကြီးတစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။သူရော စေးစေး ရော မျက်လုံးတွေကလက်ကနဲပါပဲ။သေချာကြည့်တော့ TIMELESS HOTEL ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။
