In the Shadow of Diamond (COMPLETED)

Kabanata 6

Kabanata 6

Hindi na kami nagkibuan hanggang sa matapos kumain. Hiyang-hiya ako sa mga nangyari. Hindi ko maintindihan kung bakit kapag nasa tamang pag-iisip na ako, nakakaramdam na ako ng hiya at bumabalik ang galit ko sa kaniya. Pero kapag ginagawa na niya ang ganoon, nawawala lahat bigla.

Alam kong hindi na ako inosente at hindi na bago sa akin ang ganoon, magpapakalinis pa ba ako rito kung marumi ang trabaho ko? Isang tao pa lang ang nakakagamit sa akin. Noong pumasok ako sa trabaho, si Levi Chua agad ang unang kumuha sa akin, noong una ay takot na takot ako. Lahat ng first ko ay nakuha niya. Simula noon, hindi na niya hinayaang may makakuha pa sa akin na iba.

We just had sex. Iyon lang, at wala naman akong ibang naranasan sa kaniya. Ni ang hampasin ng gano'n, hindi ko naranasan.

"Miss Satin, kung gusto mo raw mag-swimming, magsabi ka lang. May pool malapit sa garden," ani Manang Hilda.

Pumasok siya na may dalang mga paper bag. Ipinatong niya iyon sa couch at ngumiti sa akin.

"Kung nababagot ka na sa kuwarto, puwede ka namang lumabas. Malawak ang garden at may pool. Puwede kang huminga kung gusto mo ng sariwang hangin."

I just nodded. "Salamat po."

Lumabas siya ng kuwarto. Bumangon ako mula sa pagkakahiga at tiningnan ang laman ng mga paper bag. Pagbukas ko, mga bikini pala iyon, iba't ibang disenyo at kulay. Huminga ako nang malalim bago ibinalik ang mga ito sa loob. Hindi naman talaga ako nagsusuot ng bikini.

Binigyan pala ako ng karapatang lumabas. Kung ganoon, kukunin ko ang oportunidad na iyon. Kung mag-iikot-ikot ako at sasauluhin ang buong mansyon, baka sakaling makahanap ako ng paraan kung paano makakatakas. Tama. Kailangan kong maging observant sa bawat sulok ng mansyon at sa bawat kilos ng mga bantay.

Maganda ang araw ngayon. I walked slowly, arms folded across my chest. It was peaceful here, too peaceful, maybe. I sat on a bench under a big acacia tree, away from the direct sunlight. From here, I could see the pool, the edge of the garden, and even a glimpse of the room I came from.

I hated how comfortable this place was beginning to feel.

How could something feel like a prison and a sanctuary at the same time?

"Miss Satin, mags-swimming ka?" tanong ni Manang Hilda mula sa malayo.

"Ah, mamaya na lang po siguro kapag hindi na mainit," sagot ko.

"Sige, ihahanda ko ang damit panligo at tuwalya mo, Miss Satin."

"Ah, Manang," tawag ko bago siya umalis. "Si... si Cronus po, nasaan?"

"Nasa opisina na, Miss Satin," she smiled.

Perfect. Wala ang demonyo.

Tumango ako at pinanood siyang umalis. Umikot ang paningin ko sa buong paligid. Tumayo ako at pinagmasdan ang paligid. Ang hirap maghanap kung saan puwedeng makatakas.

I started walking around slowly, pretending to admire the garden, but in truth, my eyes were scanning everything, the walls, the corners, the guards, the gates. I needed to familiarize myself with every inch of this place if I ever wanted a chance to escape.

There were cameras, almost invisible but they were there. I caught sight of one tucked under the ivy near the stone fence. Another was positioned near the poolside light post.

Damn. Whoever designed this place didn't miss a thing.

I approached the edge of the garden where the trees grew denser. The path curved leading to what looked like the back part of the mansion. Malamig ang hangin dito, shaded by thick branches. There were fewer windows on this side. Maybe storage rooms? Servants' quarters?