In the Shadow of Diamond (COMPLETED)

Kabanata 28

Kabanata 28

Para akong nalulunod sa mga rebelasyon tungkol sa pamilya nila. Masiyadong magulo, hindi ata kayang iproseso ng utak ko ang lahat ng mga nalalaman.

Simula ata nang pumasok siya sa buhay ko, parang hindi na naging normal ang lahat sa akin. Walang araw na hindi ako nagugulat at para bang kailangan kong paulit ulit na sampalin ang sarili ko para lamang masiguradong hindi ako nananaginip.

Ano pa kayang malalaman ko? Kasi ang dami kong tanong. Saang parte pa kaya ako magugulat?

"Satin..."

Naputol ang iniisip ko nang tawagin niya ako. Nasa private jet na kami ngayon pabalik ng Yukon. Nakatitig ako sa bintana kung saan tanaw ang mga ulap habang malalim ang iniisip. Pakiramdam ko nga ay naiwan pa ang kaluluwa ko sa Montisierra, hindi ko kasi mahagilap ngayon.

"We can pick up where we left off with the grocery shopping you wanted, once we're back in Yukon."

I turned to him. "Yes, please."

He smiled, but I could see the concern in his eyes. Kinuha niya ang kamay ko na nasa aking hita at pinagsalikop ang aming mga daliri.

"You okay?"

I nodded, though I wasn't entirely sure myself. He sighed heavily.

"I'll take a leave. Whatever you want to do or wherever you want to go, we'll do it."

Namilog ang mga mata ko. "Huh? Paano ang trabaho mo?"

Umangat ang gilid ng labi niya na para bang namamangha sa sinabi ko. Sa huli ay natawa siya.

"I'm the boss." he reminded.

I stared at him and shrugged nonchalantly.

The jet soared through the sky. I couldn't help but wonder what he had in store next, and honestly, I was starting to think I might be more than just a little bit hooked.

I appreciate how he's trying to set aside his own struggles just to spend time with me. Hindi ko alam kung tama bang magsaya sa kabila ng mga nangyayari, pero ayaw ko rin namang magpadala sa mga iyon. I know Cronus needs to unwind too. He has so much on his mind. His family and the company. I want him to take a break, even just for a little while.

Kinumusta agad kami ni Mama nang makabalik sa Yukon. Maayos at komportable naman sila noong nawala kami ng ilang araw ni Cronus. Hindi naman daw sila nainip dahil nakakausap ni Mama ang mga kasambahay, si Sam naman ay nag-eenjoy sa buong mansyon at sa pool.

Just as Cronus and I had talked about on the plane, I ended up inviting him to go grocery shopping with me. Normally, one of the house staff would take care of something like that. But I offered to go, and more than that, I wanted it to be something we could do together. A small, normal thing.

"You're in charge, remember? You said we needed 'real food.'" Cronus pulled a cart and gestured for me to lead the way.

Habang nililibot namin ang bawat aisle, may pumasok sa isip ko na gustong lutuin pero hindi ako sigurado kung nakain ba siya ng ganoon. Namimiss ko na kasi ang mga pagkaing pinoy, iyong hindi pang-mayaman. Iyong mga pagkain dito sa mansyon at sa Montisierra ay halos pareho lang, mga pagkaing mamahalin.

"Do you know how to cook?" he asked.

"Basic stuff," I replied. "Enough not to starve."

He gave me a look. "So... eggs and toast?"

I laughed. "Higit pa riyan, siyempre. I'm thinking of making pares when we get back."

"Pares?" ulit niya, halatang unfamiliar. He pronounced it like Paris. "What's that, some kind of French dish?"