Hotel De Amore

Chapter 12

Kabanata 12

Nagmunimuni lamang ako habang naglalakad pauwi.

Austin and I parted ways sa skinita dahil magkaiba kami ng direksiyon pauwi kaya ito, mag-isa lamang ako.

I stared at the two mini bouquet of flowers in my hand at kaagad akong napangiti nang mapagtanto kong ibibigay ko 'to kina nanay at Jandro.

Hindi ko alam kung para saan at binili ko ang mga 'to basta ang alam ko ay bigla na lamang silang pumasok sa utak ko habang naniningin ako kaya ayon napabili ako.

My smile wouldn't just disappear as I was walking alone.

Walang masyadong tao pero mayroon pa namang mga ale at tambay sa gilid, sapat na para hindi ako matakot.

“Uy Amelia, sino iyong lalake sa inyo? At para saan iyang bulaklak” chismosang tanong ng isang ale sa may tindahan na bahagya kong ikagulat.

I don't know her but she knows me, hindi halatang nasa labas palagi ang mukha niya.

I didn't say anything at ngumiti lang ulit bago ko sila nilampasan at saka lang ako nakarinig ng munti-munting salita sa likod ko. Ganyan yan sila paghindi sinagot.

Tamo magj-jump into conclusion na yan sila, iisiping tama ang kung ano-anong papasok sa utak nila tungkol kay Jandro.

Haysstt, mga taong walang magawa sa buhay. Char, akala mo naman hindi ako nagchichismis minsan.

I heaved a sigh as I reached home. His car was parked outside the house but it didn't occupy the road that much kaya kahit papaano ay may madadaanan pa naman ang mga motorsiklo at tao na dadaan.

I went inside and nanay's adobo immediately invaded my nose na siyang nagpakalam ng sikmura ko, nakakagutom.

I totally went inside the house at walang tao sa sala kaya dumiretso na lamang ako sa kwarto ko para makapagbihis at makapaglinis ng katawan.

Nang matapos ako ay lumabas na ako at dahil wala pa ring tao sa sala ay dumiretso na akong kusina dahil siguradong nandoon sila.

I went inside our mini kitchen at kaagad kong naagaw ang atensiyon nilang dalawa.

Lumapit ako kay nanay para magmano and when I turned to Jandro he just smiled at me at napatango lamang ako.

“Maupo na kayo roon at patapos na rin itong niluluto ko” ani ni nanay.

Kaagad namang lumapit si Jandro sa pwesto ko at ipinaghila ako ng upuan kaya umupo na rin ako.

“So how's your walk? Did you find good flowers for them?” pag-agaw ni Jandro sa atensiyon ko nang maupo siya sa upuan sa bandang gilid ng bilog na lamesa.

“Yeah, ito pala ang card mo” ani ko at inabot sa kanya ang card na kinuha naman niya. Hindi niya tinignan o kinalikot pa iyon at sinilid nalang iyon sa bulsa niya.

“Thanks, you surely found good flowers” he said.

“How can you say so?” I asked.

“Your mood. You're in a good mood” ani nito na nagpangiti sa akin.

“Gusto mong magbad iyong mood ko?” I asked him that made him chuckle.

“Nah, I am not in the mood to fight your moody attitude” nakangiting tugon niya na nagpairap na lang sa akin pero hindi dahil sa inip kundi dahil sa tuwa.

Kaya pala namin mag-usap ng normal. Iyong walang pambabalang, inip, at sakit sa ulo.

“Jandro, iho” naagaw ni nanay ang atensiyon namin nang tawagin niya si Jandro.