Hotel De Amore

Chapter 17

Kabanata 17

I woke up with swollen eyes and I chose not to go to work dahil hindi ko alam kung mapapakitunguhan ko ng maayos ang mga visitors at client in this state of mine.

“Halika na 'nak at kumain na tayo. Ihahain ko lang itong ulam” pagtawag ni nanay sa akin mula sa pintuan since I am watering and trimming the plants.

“Sige po 'nay susunod po ako” sigaw ko nang makita ko ang kakarating na van at saka lumabas ang mga men in white doon.

Who are they?

Inilapag ko ang hawak na hose at gunting at saka lumabas sa gate namin to ask them.

“Hi po, ano pong sadya nila?” I asked one of them dahil nakatayo sila sa labas ng gate namin.

“Sir Jandro sent us here for your security, miss Gallego” he uttered formally and after hearing Jandro's name ay biglang rumolyo sa utak ko ang narinig ko kagabi and my blood starts to boil because of that.

I looked at the guy and raised a brow at him, “Umuwi na kayo. I don't need any of his bodyguards to guard us, kaya ko namang bantayan ang nanay ko. Salamat” ani ko at hindi na siya hinintay pang sumagot at pumasok na ulit.

Hindi ko na sila pinagtuunan ng pansin at nagtungo na sa kusina namin where nanay was looking outside through our window.

“Anong sinabi mo sa mga 'yon at napakamot sila sa ulo nila?” nanay asked curiously before she joined me at the table.

“Pinaalis ko, hindi naman natin kailangan ang proteksiyon nila” seryosong ani ko while nanay filled my plate.

She heaved a sigh before she settled down on her seat.

“Kausapin mo muna bago ka magtanamin ng galit, Amelia” biglang sabi ni nanay saka siya nagsimulang magdasal kaya napanguso na lamang ako at sinabayan siya.

“Sigurado kang hindi ka papasok ngayon?” pagtatanong pa ni nanay habang kumakain kami na tinanguan ko naman.

“Kung papasok pa po ako, sobrang late ko na po. May parusa na iyon, ayaw ko namang maparusahan 'nay” tugon ko na nagpatawa sa kanya saka na kami nagpatuloy sa pagkain.

While eating nanay always get distracted by my phone that keeps on lighting up since naka silent mode 'yon.

“Bakit ba puro on and off 'yang phone mo? May tumatawag ba o nagt-text kaya ganyan 'yan?” kuryosong tanong ni nanay but I just looked at her as I forced a smile before I hid the phone in my pocket.

Napabuntong hininga na lamang siya habang nakangiti at umiiling-iling nang makuha kung sino iyon.

“Kung ayaw mo na, lia anak, kausapin mo sa personal at patigilin mo ng personal para hindi na mag-gaganyan. Sigurado naman ako na kung papakasalan talaga niya ang kababata niya e hindi na 'yan kokontra sa pagpapatigil mo sa kanya” puna ni nanay na ikinanguso at ikinatungo ko dahil nagtutubig nanaman ang mata ko.

“Nanay naman e” namamaos kong tugon na ikinabuntong hininga niya na lamang.

“Nasasaktan ka? Mas dodoble pa yang sakit na 'yan kapag mangyari na yang gusto mong mangyari sa inyo” ani ni nanay that totally made my tears fall.