Hotel De Amore

Chapter 20

Kabanata 20

“Ang bango ng niluluto natin dyaan 'nay ah?” panunukso kong bungad kay nanay na naabutan kong nagluluto sa kusina.

Nakangiti naman siyang bumaling sa akin pero may something sa ngiti niya na hindi ko mapangalanan.

“May apo na ba ako, Lia?” nakangising tanong nito bago ulit pinagtuonan ng pansin ang niluluto niya na tila nang-aasar.

My eyes widened in fraction and my mouth hung open at what she said. I immediately went to her and sat in the sink.

“Nay... M-may narinig ka k-kagabi?” nag-aalinlangang tanong ko sa kanya and she just looked at me as she shrugged her shoulder and smiled devilishly.

“Nay naman e...” nakangusong aniya ko but nanay just laughed as she went to the table to prepare our breakfast.

I growled and jumped off to follow her.

“H-hindi na mauulit iyon 'nay...” aniya ko na na nahihiya pa because I can't imagine my mother hearing all those moaning last night.

“Anong hindi?” she said and turned to look at me. Lumapit siya sa akin at marahang inabot ang kamay ko habang nakangiting nang-aasar kaya mas lalo tuloy akong napanguso.

Mukhang masaya pa siya. Hindi ba siya galit sa anak niyang gumawa ng milagro kagabi? E diba dapat galit siya?

“Hindi ko na hawak ang buhay mo anak. Matanda kana para mandaran pa sa mga gagawin mo. Alam mo na ang ginagawa mo at saka mabuti na ring bigyan mo na ako ng apo dahil hindi ka na bumabata pa, Amelia” aniya ni nanay at tumawa pa lalo na sa huling pangungusap na binanggit niya.

Ano 'yon, lowkey asking for a grandchild? Hindi ba ang bata ko pa para roon?

“Nanay naman e... Tulungan na nga lang kita sa paghahanda dahil kung ano-ano na ang pinagsasabi mo dyaan” aniya ko sa kanya at parehas kaming nagtawanan.

“Oh sya, mabuti pa para matapos na tayo bago pa dumating ang asawa mo” pang-aasar niya pa at bumalik na ulit sa pag-aayos ng mga kubyertos.

“Nobyo pa kasi 'nay. Nagmamadali ka e” aniya ko at saka tumulong na lang rin sa kanya.

Habang abala kami sa pag-aayos na sinasabayan pa ng pagsabay ni nanay ng pagkanta sa radyo ay biglang may kumatok sa pintuan kaya natigil tuloy ang moment namin.

“Teka lang at pagbubuksan ko muna sila, saglit lang 'nak” pagpaalam ni nanay at iniwan akong mag-isa sa hapag.

“Panira ng moment” aniya ko nalang at inayos ang pagkakalagay ng bawat plato at kubyertos na nasa mesa.

“Hi, ate mel!” maligayang bati ni Austin na siyang unang pumasok but it confused me when he was guiding a girl—totally younger than me—siya ba ang asawa ni Austin ng binatang 'to?

“Si Andrea po pala ate, ang asawa ko po” pakilala niya sa babaeng asawa niya nga at inalayan itong maupo sapagkat nahihirapan na ito dahil sa lake ng tiyan niya.

“Salamat, love” Andrea thanked Austin genuinely before she turned to me, “Hi po, ate mel. Salamat po pala sa mga tulong mo kay Austin, malaking bagay na po iyon sa amin” nakangiting aniya sa akin kaya napangiti na rin ako.

“Wala lang 'yon, tumutulong rin naman kasi 'yan sa tindahan” saad ko sa kanya at hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa tiyan niyang ang laki na talaga.