Always Been My Greatest

Greatest 31

Always Been My Greatest 31

"From the Eastern Roaring Lions, wearing jersey number 1. The second year setter from Cavite, Cadence Perez!"

Like fools, Cedrix and I stood up together, waving a long yellow balloon high above our heads, alongside the wacky, ugly printed photos of Cadence that we had sneakily made.

"Tropa namin 'yan!" Jacob shouted proudly.

"Gago 'yan," sigaw ko.

"Tarantado 'yan," sigaw naman ni Cedrix.

The crowd glanced our way, but they didn’t seem annoyed. Normal lang naman 'yon lalo't siguradong magiging intense ang laban. Some even smiled at our banter.

Andito lahat ng kaklase namin, todo support kay Cadence siyempre. Sa kanang bahagi naman, naroon ang mga kaibigan ni Rave.

I caught a glimpse of Tristan, smiling as he chatted with Rave. Ishan was just quietly observing the crowd, like a tourist taking in the sights.

"Oh? Ba't ang sama ng titig mo?"

Tangina kasi nito ni Cedrix, siya ang umupo sa tabi ni Tristan saka sinundan ni Jacob para raw malayo kami sa isa't isa dahil baka mag-away kami. Hanggang ngayon kasi iyon ang nakikita nilang relasyon namin.

Ay, wala pala kaming relasyon.

Wala pa.

"Tangina mo, pre."

Tumawa sya. "I love you too, bro."

Imbes na lamunin ng inis kay Cedrix, nag-focus na lang ako sa panonood lalo noong magsimula na.

"Tangina, tatanga ng mga players natin."

Tiningnan ko ang grupo ng mga kalalakihan na nasa unahan namin. Tingnan mo ang mga ito, kung makapagsalita akala mo ang gagaling.

Mahina ko itong sinipa, chineck ko pa ang Jordan shoes ko kung nadumihan sa damit nila. One of them frowned and looked at me sharply.

Tanginang 'yan. Mukhang bagito pa lang ito, e.

"Do you even know how to play volleyball?”

He glanced at his friends, shrugged. “No.”

"Tanga ka pala, e. Makapagsalita ka riyan, akala ko naman may ibubuga ka. Manood ka na lang diyan bago mag-init ang ulo ko sa'yo at mabigwasan kita."

"Pre," banta ni Jacob.

Inilingan ko ang kaibigan, ang tingin ay nasa bansot na freshy pa rin. "“No, man. I don’t like arrogant people who have nothing to back it up. Sa harap ko pa talaga sinabi, e, parte ng players ang kaibigan natin."

The cocky aura of the rookie almost vanished. His friends tapped him to focus back on the game. I kept staring until he looked away.

Tangina mo, ah. Huwag ang kaibigan ko.

"Kalmahan mo lang, pre. Kailangan kapag napatingin sa'tin si Cade hindi nakasimangot 'yang mukha mo. Stay positive lang para kay Cadence."

Hindi naman nag-iinit ang ulo ko dahil dalawang set nang panalo ang kalaban na eskwelahan, hindi ko lang talaga nagustuhan ang sinabi ng hayop na bagitong 'yon.

Kahit ginagago-gago namin 'yan si Cadence, malaki ang tiwala namin diyan. Mahal niya ang paglalaro at sa puntong ito, alam kong mas lalo lang siyang nag-iinit at gutom sa panalo.

"Woah!"

"Yes! Isa na lang!"

Half the crowd, all clad in yellow, were on their feet. One point away from the fourth set. If we reached the fifth, our chances at the championship would soar.