Αγώνας Αντοχής

Κεφάλαιο 11

Μπαίνω μέσα στο φροντιστήριο και βλέπω πάλι την Στέλλα με τον Σωτήρη να μιλάνε. Κάθε φορά τους πετυχαίνω να μιλάνε.

Είναι μάλλον πολύ καλοί φίλοι-πιστεύωωω.

"Γεια σα-"

"Πας λίγο να ελέγξεις τις ασκήσεις μου;" με διακόπτει η Στέλλα κατευθείαν.

Ωραία υποδοχή. Τέτοια θα ζητήσω και στον γάμο μου. Λες και θα παντρευτώ; Ποιος θα με ανεχτεί εμένα; Εκτός κι αν είναι κουτσός, στραβός, κουφός, -τι αισιόδοξη που είμαι- χοντρός και πάνω απ'όλα τρελός.

Τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας.

"Μάάάλιστα καπετάνιε!" Λέω και πάω στην τάξη.

Αφήνω την τσάντα μου πάνω στο θρανίο, κοιτάζω την Ζωή για λίγα δεύτερα και...

ΓΚΟΥΠ!

"Αου! Νόμιζα ότι δεν θα πονάει τόσο. " λέω και τρίβω το κούτελο μου. Αυτό θα αφήσει καρούμπαλο.

Η Ζωή εντομεταξύ δεν έχει πάρει χαμπάρι.

Ναι πολύ φυσιολογικό, σε ευχαριστώ Ζωή που με ρώτησες αν είμαι καλά!

"Έρη σου το έχω πει πολλές φορές. Με το να χτυπάς το κεφάλι σου δεν αλλάζει κάτι. Χαζή είσαι και θα παραμείνεις. "

Ορίστε; Είμαι εγώ χαζή; Καλά μην απαντήσετε.

"Μαθηματικός να σου τύχει. Σας πληρώνω κιόλας. " λέω και ανοίγω την τσάντα μου για να βγάλω τα βιβλία.

"Έλα, δώσ'τη μου να τη δοκιμάσω μία!" Ακούω την φωνή της Στέλλας.

"Αργότερα!" Της λέει ο Σωτήρης.

"Εγώ την θέλω τώρα!" Γυρίζω να κοιτάξω προς την μεριά του και βλέπω από τα χέρια του Σωτήρη να φεύγει η χλαπάτσα.

Την παρακολουθούμε όλοι με προσήλωση -ακόμα και η Ζωή φανταστείτε δηλαδή- σε αργή κίνηση.

Εγώ από ενθουσιασμό ανοίγω το στόμα, ο Σωτήρης γουρλώνει τα μάτια και η Στέλλα κάνει απόπειρα να την πιάσει. Η χλαπάτσα προσγειώνεται στο μάγουλο του δασκάλου γυρίζοντας το κεφάλι του 180 μοίρες.

"Κι όμως δεν πληρώνομαι αρκετά! " μου απαντάει ο Μαθηματικός ενώ εγώ έχω ψοφήσει στα γέλια.

Σε σημείο που δεν καταλαβαίνω γύρω μου τι γίνεται, παίζει να έχω κοκκινίσει σε όλο το πρόσωπο, τα μάτια μου δακρύζουν και αρχίζω να κάνω αέρα με το χέρι. Παίρνω βαθιές ανάσες και ηρεμώ για λίγο μέχρι να δω πάλι την χλαπάτσα.