Αγώνας Αντοχής

Κεφάλαιο 6

Χτυπάει το κινητό μου ενώ κάνω τα μαθήματα για το φροντιστήριο. Απλώνω το χέρι μου και τυφλά προσπαθώ να πιάσω το κινητό το οποίο χτυπάει ακόμα.

"Γιατί δεν απαντάς στο Facebook;" ακούω την φωνή του Νίκου από την άλλη γραμμή.

"Μήπως γιατί δεν είμαι στο Facebook; Ή είμαι απασχολημένη;" του απαντάω με ειρωνεία.

"Καλά μην νευριαζεις. Τέλος πάντων θα βγούμε το απόγευμα μετά από τα φροντιστήρια;"

"Όχι δεν μπορώ, θα βγω με τον Στέφανο." Του λέω σκεπτική για αυτή την άσκηση που κάνω τώρα στα Μαθηματικά. Αυτός που την έγραψε αυτή την άσκηση καταλαβαίνει ο ίδιος τι γράφει;

"Α γι'αυτό έχεις νευρ....κάτσε, ΜΕ ΠΟΙΟΝ;"

"Επειδή είσαι εσύ κουφός δεν θα γίνω και εγώ!"

Το αυτάκι μου. Το τρίβω με το χέρι μου. Βλέπω τον Γκάρφιλντ να έρχεται προς το μέρος μου -όχι που δεν θα ζούσε- και αφήνω το φυλλάδιο βασανιστηρίων στην παίρνοντας τον αγκαλιά.

"Λέμε για τον ίδιο Στέφανο έτσι;"

Το παιδί είναι καθυστερημένο.

"Όχι ρε τον Στέφανο τον νέο μου γείτονα σου λέω. " Τον πιάσατε τον σαρκασμό μου ε;

"Α τρόμαξα μήπως πας με τον Στέφανο από το σχολείο." Ε αυτός δεν το έπιασε.

Χτυπάω το κεφάλι μου με το χέρι μου και μετά σηκώνω το κεφάλι ψηλά από αγανάκτηση.

"Γιατί τι έχει ο Στέφανος από το σχολείο;"

Δεν μας τα λες καλά Νικολάκη.

"Τίποτα δεν έχει. Γιατί είπα εγώ τίποτα; Όχι δεν είπα."

Ασχολίαστο.

"Καλά σε αφήνω, έχω μάθημα τώρα, άντε γεια!"

Το κλείνω και το αφήνω στην άκρη. Γυρίζω να κοιτάξω τον γάτο μου με μια λυπημένη φάτσα.

"Μια χαρά δεν είναι ο Στέφανος ε;" ρωτάω τον Γκάρφιλντ.

"Δεν έχει τίποτα. Είναι καλό παιδί έτσι δεν είναι; " τον ξαναρωτάω.

Πιάνω το κεφάλι του γάτου μου και το κουνάω θετικά.

"Ναι είναι. Το ήξερα!"

[...]

Τρία, δύο, ένα...

" Καλή Χρονιά! "

Με κοιτάνε όλοι με το βλέμμα της αγελάδας. Ρε παιδιά μη με αντιγράφετε τώρα σας παρακαλώ αφού κανένας δεν με ξεπερνά!