Κεφάλαιο 3

922 100 44
                                        

"Δεν πιστεύω στα μάτια μου! Φτάσαμε! "

"Έρη σταμάτα να φιλάς το έδαφος και να μιλάς μόνη σου και φέρσου σαν άνθρωπος!"

Έχει απαίσια γεύση το έδαφος. Σηκώνομαι από το έδαφος και πλησιάζω τον πατέρα μου.

"Τσίμπα με." Με τσιμπάει μια πολύ δυνατή.

"Άου! Είπαμε να με τσιμπήσεις όχι σαν την κόμπρα. " Πιάνω το πονεμένο μου σημείο. Κάποιος πρέπει να του κόψει τα νύχια.

Άρα έχω δουλειά το βράδυ.

"Ωραία τώρα βοηθάμε να βάλουμε μέσα τα πράγματα στο σπίτι."

Κοιτάζω το σημείο που τσίμπησε. Έχει δύο τελίτσες σα να με τσίμπησε όντως κόμπρα.

"Είσαι κόμπρα!" Του φωνάζω. "Κόμπρα, είσαι μια κόμπρα..." του τραγουδάω στο αυτί.

Είναι απίστευτο ότι φτάσαμε ζωντανοί στην Αθήνα. Κάποια στιγμή πίστευα ότι θα αφήσω τα κόκαλα μου σε εκείνη την ερημιά.

Αλλά για καλή μας τύχη -μη ξεχνάμε ειναι πάντα με το μέρος μας- ένα αυτοκίνητο δύο ξένων -μάλλον Ρώσοι ήταν αφού με το ζόρι κατάλαβα ότι δεν ήταν ζόμπι τόσο άσπροι που ήταν-σταμάτησαν γιατί ήθελαν οδηγίες και τύχαινε να πιάνει το κινητό τους.

Ο πατέρας μου στριφογυρίζει τα μάτια του και συνεχίζει να μεταφέρει τα πράγματα.

Να τον βοηθήσω; Μπαα.... Πιάνω το κινητό και πληκτρολογώ στον Νίκο την οδό και το νούμερο του νέου σπιτιού μου σε μήνυμα για να έρθει. Όχι τίποτα να βοηθήσει λίγο και αυτός.

"Έρη! Τσακίσου και έλα να με βοηθήσεις!" Ακούω την τρανταχτή φωνή του πατέρα μου. Ξεπετάγομαι απο την θέση μου και παίρνω την θέση ενός στρατιώτη.

"Μάλιστα κύριε!"

Παίρνω τον Γκάρφιλντ και την βαλίτσα μου και ακολουθώ τον πατέρα μου μέσα στην πολυκατοικία.

Μπαίνουμε μέσα και αντικρίζω ένα απλό διαμέρισμα όπως το άλλο που μέναμε.

Αφήνω τον Γκάρφιλντ και μπαίνω μέσα στο δωμάτιο μου.

"Έκπληξη!"

"Νίκο!"

Πέφτω στην αγκαλιά του -ορμάω πάνω του σαν λιοντάρι δηλαδή- και τον ρίχνω πίσω στο κρεβάτι μου.

"Βουβάλι μου εσύ!"

"Με τον καλό τον λόγο πάντα!" Τον ειρωνεύομαι.

"Πάντα!" Συνεχίζει και ξεσπάμε σε γέλια.

"Πόσο μου έλειψε αυτό το γέλιο σου να το ακούω από κοντά." Με καρφώνει με τα καταπράσινα σαν γρασίδι μάτια του και σταματάει να γελάει ενώ έχει ένα χαζό χαμόγελο.

Αγώνας ΑντοχήςTempat cerita menjadi hidup. Temukan sekarang