Αγώνας Αντοχής

Κεφάλαιο 15

Με προσπερνάει και ο άλλος που κυνηγάει την Μαρτίνα και τους ακολουθώ κι εγώ.

Έκλεψε τίποτα και τρέχουμε έτσι;

Ή λες να είναι...;

"Ιιι καριολάκι εσύ είσαι!" Φωνάζω και τρέχω πιο γρήγορα.

Βγαίνουμε έξω από το γήπεδο, πατάω το δεξί μου στραβά και κρατιέμαι από τα κάγκελα για να μην πέσω.

Όχι που θα φορούσα πλατφόρμες!

Πάω να το πατήσω κάτω γιατί έχουν προχωρήσει αρκετά οι άλλοι δύο αλλά με πονάει.

Μόνο στραμπούληγμα να είναι, μόνο στραμπούληγμα.

Το πατάω όσο μπορώ και πηγαίνω σαν την κουτσή Μαρία κοντά τους.

Τους βλέπω που έχουν σταματήσει και ο Αντρέας Κ. πιάνει την Μαρτίνα και την φιλάει.

Πόσο ψυχανώμαλος είναι για να το κάνει αυτό;

Επιταχύνω το βήμα -κουτσό- και μέχρι να είμαι κοντά τους, η Μαρτίνα τον σπρώχνει και του ρίχνει μπουνιά.

Αυτός πιάνει το μέρος που τον χτύπησε, γυρίζει και την κοιτάει θυμωμένος έτοιμος να της ορμήξει αλλά του ρίχνω μια δυνατή μπουνιά στο σαγόνι και κάνει βήματα προς τα πίσω ζαλισμένος.

Ακούγονται σειρήνες και φώτα πέφτουν πάνω μας πριν προλάβει να μου ορμήξει κι εμένα.

Η Μαρτίνα είναι σε σοκ, το ίδιο και ο Σταμάτης.

Έχω βαρύ χέρι φίλε.

Αγκαλιάζω την Μαρτίνα για να συνέλθει από το σοκ ενώ πλήθος γύρω μας αρχίζει να μαζεύεται μαζί με τις φίλες της Μαρτίνας οι οποίες σοκαρίζονται το ίδιο με την Μαρτίνα. Ποιον από όλους να προλάβω;

Θα γράψω στο κούτελο μου "Αγκαλιές με δύο ευρώ εδώ!".

Έρχεται και ένας άλλος ο οποίος ρωτάει την Μαρτίνα αν είναι καλά και τον αγκαλιάζει.

Εγώ δεν έχω καμία αγκαλιά;

Φτάνει κι ο Αντώνης και ρωτάει τι συνέβη και του λέει ότι ο Σταμάτης είναι ο Αντρέας Κ. και μένει κι αυτός σε κατάσταση σοκ.

Έλεος σήμερα!

Συζητάνε λίγο ακόμα αν και εγώ δεν παίρνω μέρος. Έχω τα δικά μου να σκεφτώ....

Επιτέλους έδωσα το πρώτο μου φιλί!
Αν και είναι λίγο fail που δεν ξέρω ποιος με φίλησε.

Υγεία!

Πριν το καταλάβω τα κορίτσια μου συστήνονται -την μουρλή την λένε Μαρία και την άλλη Ελπίδα- και μπαίνουμε μέσα.