Αγώνας Αντοχής

Κεφάλαιο 4

Που ήταν αυτό το παγκάκι είπαμε που καθόμασταν το πρωί; Στην μπροστά ή στην πίσω αυλή;

Πίσω; Ναι μάλλον.

Καλά που είναι ο Νίκος; Μια ώρα τον έψαχνα όταν χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα.

Μήπως είναι στις τουαλέτες και τον έπιασε η χοντρή του ανάγκη;

Μπροστά πρέπει να ήταν το παγκάκι τελικά. Το Αλτσχάιμερ αρχίζει να με χτυπά κατακούτελα.

Περνάω μπροστά από τις ανδρικές τουαλέτες και βλέπω μπροστά σε ένα από αυτά τα πράγματα που κάνουν την ανάγκη τους τα αγόρια να στέκεται ένα αγόρι να έχει βγάλει το τέτοιο του έτοιμος να κάνει την ανάγκη του.

"Τα μάτια μου καίνε! Τυφλώθηκα!" Κλείνω τα μάτια μου και προχωράω τυφλά.

"Απαίσιο, αηδ-"

Νιώθω το πρόσωπο μου και ιδίως η μύτη μου να γίνεται ένα με μια κρύα κολόνα.

"Μη τολμήσεις και..." κάτι κρύο ακουμπάει την μύτη μου.

"Ααα πονάει!" Κλαψουρίζω.

"Ηλίθια είσαι και προχωρούσες με κλειστά τα μάτια στη μέση της αυλής; " μου φωνάζει ο Νίκος ενώ εγώ μορφάζω από τον πόνο.

"Ποιος ηλίθιος βάζει στη μέση της αυλής κολόνα; " προσπερνάω την ερώτηση του. Ανοίγω τα μάτια μου και τον κοιτάω. Βγάζει το σακουλάκι που έχει μέσα αυτό το αηδιαστικό μπλε τζελ και νιώθω μια ανακούφιση σε εκείνο το σημείο.

"Γαμώτο" φωνάζω και μορφάζω πάλι όταν ακουμπάει εκείνο το σακουλάκι τώρα στο κούτελο μου.

Εκείνος φαίνεται να το ευχαριστιέται και του ρίχνω μια μπουνιά στον ώμο ενώ γελάει.

Χτυπάει το κουδούνι και σηκωνόμαστε για να πάει ο καθένας στην τάξη του.

"Καλά γιατί άργησες; Σε έψαχνα και στην τάξη αλλά ήσουν άφαντος."

"Ήμουν...στο κυλικείο." Φαίνεται να σκέφτεται την απάντηση.

"Αφού πέρασα από το κυλικείο και δεν ήσουν."

"Δεν ξέρω. Πιο πριν είχα να δώσω κάτι σημειώσεις σε κάτι παιδιά και μετά από το κυλικείο πήγα στην τουαλέτα. Μάλλον το σάντουιτς με πείραξε. " μου λέει και πιάνει την κοιλιά του.

"Το'ξερα!" Φωνάζω. Το'πα, δεν το'πα; Έπρεπε να είχα πει τον Τζόκερ.

"Τι; Βασικά πάω γιατί έχω Αλιβιζάτου και ποιος την ακούει αυτή. "