Αγώνας Αντοχής

Κεφάλαιο 18

"Δεν θέλω να πάω, τελείωσε!" 

"Μα δεν θα σε φάει αυτός ο Στέφανος."

"Δεν έχεις γνωρίσει την μάνα του γι'αυτό τα λες αυτά."

"Αφού δεν θέλει μην την πιέζεις βρε Ηλία..."

"Α γεια σου! Πες τα βρε Νίκο!"

Αυτή την συζήτηση την κάνουμε εδώ και περίπου...μία ώρα;

Κι αυτό από τότε που μάθαμε ότι έχουμε να δούμε ταινία όλοι μαζί στο σπίτι του Στέφανου...γιούπι!

"Έλα βρε Έρη μου, θα είναι και τα παιδιά εκεί, η Μαρτίνα..."

"Ο Στέφανος..." συνεχίζω με αηδία στην φωνή μου.

"Ναι θα είναι κι αυτός ο βλάκας." λέει ο Ηλίας.

"Να που συμφωνείτε και σε κάτι." μας λέει ο Νίκος κι εγώ αναστενάζω. 

"Για κάτσε." συνεχίζει.

"Κάθομαι." λέμε ταυτόχρονα με τον Ηλία.

"Τι δουλειά έχει η Μαρτίνα με τον Στέφανο;"

"Τα έχουν..." λέει ειρωνικά ο Ηλίας.

"Τι;! Ξαναπέσ'το γιατί δεν άκουσα καλά." 

Του κάνω σήμα να έρθει κοντά μου.

"Σου είπε ότι.."του ψιθυρίζω στο αυτί "τα έχουν!" συνεχίζω φωνάζοντας. Απομακρύνεται και τρίβει το αυτί του.

Ααα...δεν φταίω αν αυτός είναι κωφός.

"Αποκλείεται..." μουρμουρίζει.

"Κι όμως..." λέει ο Ηλίας.

"Και εγώ δεν πίστευα ποτέ ότι θα έκανα με κάποιον ποτέ, ειδικά με μεγαλύτερο μου και ξάδερφό σου αλλά...αλήθεια τώρα τι του βρίσκουν όλες;"τους λέω εγώ.

"Έλα ντε, εξήγησε μου!" πετάγεται ο Ηλίας.

"Είναι καλύτερος όμως από τον Θάνο, αυτό δεν μπορείς να το αρνηθείς!" 

"Τώρα με βάζεις σε δίλημμα..."

Πλάκα παιδιά, μη μου πάθετε κανένα καρδιακό!

Είπαμε...δεν θα ήθελα για δώρο να μου φέρνει κεράκι αυτιού.

Μετά από το εγκεφαλικό του Νίκου και από τις ερωτήσεις του Ηλία πήγαμε τελικά...

Δεν πήρα και κανένα ξυραφάκι να κόψω καμιά φλέβα...κι όχι την δική μου.

Φτάνουμε στο σπίτι του και μας ανοίγει η -πολύ πολύ αγαπημένη μου- μητέρα του και με πνίγει στην αγκαλιά της.