Αγώνας Αντοχής

Κεφάλαιο 16

"Η ζωή δεν είναι ωραία, γεμάτη με μαλάκες και υποκριτές."

Ρουφάω την μύτη μου και βάζω τα γάντια μου.

"This summer gonna hurt like a-"

"Ρε Νίκο μη χαλάς το κλίμα." Τον διακόπτω.

Φοράω τα γάντια. "Κράτα γερά." Του δίνω ένα μαξιλάρι και αυτός το κρατάει με απορία.

Αρχίζω να το χτυπάω με θυμό. 

"Χαλάρωσε."

"Πως να χαλαρώσω; Είναι ένας διπρόσωπος! Θέλω τόσο πολύ να του κάνω την μούρη κιμά ώστε να μη θέλει να ξανακοιταχτεί στον καθρέφτη." Του φωνάζω όσο χτυπάω.

"Τι λες καλύτερα να ξεσπάσεις σε κάτι όχι και τόσο βίαιο για εμένα;" με ρωτάει σιγανά.

"Αμέ. Βελάκια!" Κρεμάω μία φωτογραφία του πάνω από έναν πίνακα, παίρνω τα βελάκια.

"Πόσα πράγματα έχεις φέρει μέσα σε αυτό τον σάκο;"

"Έφερα ότι είναι κατάλληλο για να ξεπεράσω τον θυμό μου στο σπίτι του κολλητού μου."

"Υποτίθεται ότι ήρθες για να ηρεμήσεις, όχι για να μου το διαλύσεις."

 "Δεν βλέπω καμία διαφορά. Θέλεις κανένα να ρίξεις;" τον ρωτάω και αυτός κουνάει το κεφάλι του αρνητικά.

"Άκουσε εκεί! Να μου λέει ότι δεν είναι διπρόσωπος." Πετάω ένα βελάκι και πετυχαίνω το ένα μάγουλο. "Από την μία δεν κάνει παρέα αλλά πάνε βόλτες μαζί και τέτοια. Και μετά μία να μου εξηγήσει και μετά ούτε να με κοιτάξει." Πετάω κι άλλο ένα στο μάτι του -για την φωτογραφία μιλάμε πάντα. "Αλλά ήταν πολύ περίεργα αυτά που έγραφε στο τετράδιο. Να προλάβαινα να διαβάσω κι άλλα." Πετυχαίνω το αυτί.

"Ποιο τετράδιο;" με ρωτάει.

"Μη μου χαλάς τον μονόλογο. Στο τέλος οι ερωτήσεις!" Του φωνάζω.

"Προσπάθησε πολύ λέει. Σιγά την προσπάθεια." Συνεχίζω.

"Εδώ θα επέμβω και θα πω ότι όντως προσπάθησε." Με διακόπτει όταν είμαι έτοιμη να πετάξω το τελευταίο βελάκι.

"Άλλη μία διακοπή και χαζομάρα να πεις θα μπει στο δικό σου μάτι το βελάκι." Καταπίνει συμφωνώντας. "Ευχαριστώ." Του χαμογελάω και πετάω το τελευταίο βελάκι όπου νά'ναι.

Από τα νεύρα μου θέλω να κλάψω.

Ξαπλώνω στο κρεβάτι και τρίβω τα μάτια μου.

"Το πόδι σου πως είναι;" με ρωτάει.

"Τώρα είναι εντάξει, θα την κρατησ-Που ξέρεις εσύ για το πόδι;"