Για Την Καρδιά Ενος Αγγέλου

Την Κυριακή

Ελευθερία

Γιωργος<<Και τώρα οι δύο μας>> λέει και με πλησιάζει. Έρχεται μια ανάσα μακριά μου και για λίγο δεν μιλάει κανένας μας.
Τον παρατηρώ προσεκτικά που σηκώνει αργά το χέρι του και ακουμπάει το μενταγιόν που φοράω.
Το χαϊδεύει απαλά με τα ακροδάχτυλα του και μετά το γυρίζει ανάποδα.

Η ξαφνική επαφή των δαχτύλων του με το δέρμα μου, με έκανε να ανατριχιάσω. Και δυστυχώς δεν του πέρασε απαρατήρητο!

Σηκώνει το κεφάλι του και με κοιτάει στα μάτια.

Γιωργος<< Άφησε με να μείνω σε μια γωνιά της ευτυχίας σου!>> Μου απαγγέλλει απ'εξω την επιγραφή. Την Θυμόταν!
Ελευθερία<<Γιάννης Ρίτσος >> λέω και ξεφυσάει.

Αποτραβιεμαι και προχωράω μέχρι τον πάγκο της κουζίνας.

Ελευθερία<< Γιώργο γιατί ήρθες?>>
Γιωργος<< Δεν νομίζεις ότι είναι ώρα να μιλήσουμε ?!>> Με ρωτάει πικραμένα.

Τι εννοεί με αυτό? Μπορεί να ξέρει?

Ελευθερία<<Να πούμε τι?! Ότι ήταν να υποθει, υποθηκε τότε, από σ'ενα πάνω στο κρεβάτι μας>> Του απαντάω. Εκείνος γελάει κάπως ειρωνια και αρχίζει να βηματιζει πάνω-κατω στο δωμάτιο.
Γιωργος << Δηλαδή δεν έχουμε τίποτα να πούμε ?!>> Με ξανά ρωτάει και εγώ δεν απαντάω, απλά τον κοιτάω.
<<φτάνουν πια τα ψέματα ρε Ελευθερία!>> Μου φωνάζει και έρχεται κατά πάνω μου πιάνοντας με από το μπράτσο.
Ελευθερία<< ασε με! >>
Γιωργος<< Ποιος είναι ο πατέρας της Μαριλιας ?>> η ερώτηση του με σοκάρει αλλά προσπαθώ να μην του το δείξω.
Ελευθερία<<Δεν σε αφορά!>>
Γιωργος<< Γιατί ?! Έχεις τίποτα να κρύψεις ?!>>
Ελευθερία<< Όχι!>>
Γιωργος<< Τότε λέγε... Ποιος είναι ο πατέρας της ?!>> ξανα ρωτάει, αυτή την φορά πιο νευριασμένος και με ταρακουνάει.

Στην αρχή νιώθω ένα κύμα ενοχων να με παραλυει, το οποίο φεύγει απευθείας με το που θυμάμαι την εικόνα του Γιώργου με την Χρυσά αγκαλιά στο κρεβάτι μας.

Ελευθερία<< Γιώργο παραταμε. Δεν είναι δουλειά σου. Όποιος θέλω είναι ο πατέρας της ΚΟΡΗΣ ΜΟΥ!>> λέω τονίζοντας τις τελευταίες λέξεις.
Γιωργος<< Ελευθερία δεν είμαι μαλακας! Η μικρή μόλις έκλεισε τα 4 που συμαίνει ότι ήσουν ήδη έγκυος όταν έφυγα, για αυτό λέγε : Ποιος είναι αι ο πατέρας της?>> Φωνάζει!

Μου κόβονται τα πόδια! Δεν ξέρω τι να του απαντήσω. Αν πρέπει να του πω την αλήθεια ή όχι.
Μένω ακίνητη, χωρίς να μιλάω, πράγμα που τον θυμώνει περισσότερο.
Αφήνει το μπράτσο μου απότομα και μου γυρίζει την πλάτη. Τον βλέπω να παίρνει μια βαθιά ανάσα και μετά ξανά γυρίζει πάλι σε μένα.