Για Την Καρδιά Ενος Αγγέλου

Ποιος μας πιάνει...!

     Γιώργος << Ελευθερία ?!>> ακούγεται ο Γιώργος να με φωνάζει.
Τα παιδιά έχουν παγώσει και κοιταζομαστε.
Ελευθερία << Γιώργο έρχομαι τώρα>> φωνάζω
<< Ντυθείτε γρήγορα, θα πάρω τον Γιώργο και θα φύγουμε.
Κλειδώστε μετά.>> τους πετάω τα κλειδιά και φεύγω κλείνοντας την πόρτα του γραφείου.
Ο Γιώργος έχει ήδη μπει στην κουζίνα.
    Γιώργος << Έλα... Έξω είναι όλα καθαρά, κάτι καρέκλες... Ελευθερία είσαι εντάξει ?!>> ρωτάει
    Ελευθερία << Ναι μια χαρά γιατί ?! Όχι όλα κομπλέ... Να σου πω πάμε να πάρουμε την Μαριλια τώρα ?!
Μου έχει λείψει. >> μιλάω πολύ γρήγορα.
    Γιώργος << Οκευ... Τώρα λέγε τι έγινε ?!>> δεν τον έπεσα....
    Ελευθερία<< Τίποτα καλέ.... Πάμε?!>>  λέω
    Γιώργος << Και η δουλειές που είχες ?! >>
    Ελευθερία << Ποίες δουλειές λες κι εσύ τώρα... >> σίγο ψιθυρίζω
    Γιώργος << Τι ?!>>
    Ελευθερία << Τίποτα, λέω είναι όλα κομπλέ, δεν έχω δουλειά.. Οπότε μπορούμε να φύγουμε. >> λέω όσο πιο πειστικά μπορώ... Αλλά ξαφνικά ακούγεται ένας θόρυβος από το γραφείο μου.
Να μαλακισμενα!
    Γιώργος << Τι ήταν αυτό ?!.. Ελευθερία κάποιος είναι μέσα..>>
    Ελευθερία << Ποιος να είναι καλέ ?! Κανένας... Κάτι θα έπεσε από τον αέρα... >>
   Γιώργος << Δεν έχεις ανοιχτά παράθυρα.... Ελευθερία τι μου κρύβεις ?!>> λέει καχυποπτα.
    Ελευθερία << Τι να σου κρύβω ρε αγάπη μου.... Αντε πάμε... >> τον τραβάω από το χέρι αλλά το σκασμένο δεν λέει να κουνηθεί.
    Γιώργος << Αχα.... Και αγάπη σου... Για πάμε να το τσεκάρω κι εγώ... Μην είναι κανένας μέσα και σε κλέψει.. Αγάπη μου! >> λέει και προχωράει προς το γραφείο μου.
Ωχ ωχ ωχ...!
    Ελευθερία << Ποιος να είναι ρε μωρό μου... Έλα πάμε να φύγουμε >> λέω αλλά μάταια.
Τρέχω και μπαίνω μπροστά στην πόρτα εμποδίζοντας τον.
<< Ελα ρε Γιωργάκη μου... >> τον καλοπιανω και περνάω τα χέρια μου στον λαιμό του.
   Γιώργος << Ελευθερία! Άσε τα Γιωργάκη μου και κάνε στην άκρη! >> λέει νευριασμενος αυτή τη φορά και τραβάει τα χέρια μου.
    Ελευθερία << Παραλογιζεσε! Αντε πάμε στο παιδάκι μας.>> μέχρι και το παιδί χρησιμοποιώ. Έλεος με τις βλακιες τους...
    Γιώργος << Ελευθερία λέγε ποιον κρύβεις μέσα ?!!>> φωνάζει.
   Ελευθερία << Τι κάνω ?! Τι λες ?! Ποιον να κρύβω δηλαδή... >>
    Γιώργος << Ξέρω γω?! Όλο και κάποιος θα υπάρχει! >> Με κατηγορεί ευθέως για κάτι τώρα η ιδέα μου είναι ?! Νόμιζα ότι μετά τα χθεσινά κατάλαβε ότι μόνο αυτόν θέλω.
    Ελευθερία << Ε τι να σου πω τώρα?! Όχι μπες... Μπες να δω τι θα καταλάβεις... Αφού δεν μου έχεις εμπιστοσύνη... Μπες!
Αλλά νομίζω ότι τόσα χρόνια και μετά από όλα αυτά εγώ είμαι αυτή που θα έπρεπε να έχει αμφιβολίες και όχι εσύ>> μπλοφαρω και ο Θεός βοηθός.
Αισθάνομαι άσχημα που του το χτυπάω τώρα το παρελθόν αλλά για να μη χτυπάμε μετά ομαδικά τα κεφάλια μας στον τοίχο...
    Γιώργος << Δεν παίζεις δίκαια...
Αλλά θα μπω!>> λέει και ανοίγει την πόρτα...
   Ελευθερία << Γιώργο ψυχραιμία... Να το συζητήσουμε... >> Αρχίζω να λέω πίσω του αλλά... Κανένας μέσα...
Καλέ που πήγαν ?!
    Γιώργος << Τι λες παιδάκι μου?!>>
    Ελευθερία << Εε?! Εγώ... Εγώ τι λεω... Εσύ που δεν με εμπιστεύεσαι.. Τα είδες τώρα ?! >> βγαίνω και από πάνω.
    Γιώργος << Εντάξει έχεις δίκιο συγγνώμη >> λέει με ένα στραβό χαμόγελο
    Ελευθερία << Οχι αγάπη μου δεν θα την γλιτώσεις με ένα μόνο συγγνώμη>>
    Γιώργος << Ναι ε?! Μμμ τι λες να σου δείξω πόσο πολύ λυπάμαι.. >> λέει και αρχίζει να με φιλάει κοντά στο αυτί μου που ξέρει ότι ανατριχιάζω