Για Την Καρδιά Ενος Αγγέλου

Ένα φίλο...

Ο Ντίνος..

    Ντίνος << Κοριτσαρα μου...Οπ Σορυ >> λέει βλέποντας τον Γιώργο στην πόρτα
Ωχ!
    Γιώργος << Κοίτα φίλε ούτε η κοριτσαρα σου είμαι και ούτε υπάρχει εδώ καμιά για αυτό στρίβε.>> λέει θυμωμένα ο Γιώργος και πάει να κλείσει στην πόρτα
    Ντίνος<< Κάτσε ρεε "φίλε" δικό σου είναι το σπίτι και με διώχνεις?! Αντε φώναξε την Ελευθερία>> του λέει ο Ντίνος με ειρωνεία και προσπαθεί να τον προσπεράσει για να μπει μέσα
    Γιώργος<< Σου είπα φύγε>> λέει και μπαίνει εμπόδιο του.

Ποοο θα πιαστούν στα χέρια αυτοί.

Σηκώνομαι και πάω στην πόρτα.

    Ελευθερία<< Γειά σου Ντίνο... Γιώργο μας αφήνεις λίγο μόνους?!!>>
    Γιώργος<< Ξεχνατο! >> λέει κατηγορηματικα.
    Ελευθερία<< Γιώργο δεν σε ρώτησα. Στο είπα ευγενικά. >>λέω κοιτώντας τον στα μάτια.
Εχει γίνει κατά κόκκινος από τον θυμό του.
Φεύγει με βαριά βήματα και πάει στον καναπέ.

     Ελευθερία<< Ελα έξω>> είναι το μόνο που λέω στον Ντίνο και τον τραβάω έξω από την πόρτα
    Ντίνος << Συγνώμη δεν ήθελα να διακοψω. Θες να μου πεις τι έχει γίνει?>> ρωτάει και μου χαϊδεύει το μάγουλο.
     Ελευθερία << Πφφ... Πολλά!
Χθες ήταν χάλια κια ήρθε εδώ και τελικά κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου.>>
     Ντίνος<< Αχα... Τι θα κάνεις με όλο αυτό το θεμα ?! Εννοώ,  κοίτα είμαι υπέρ να του πεις για την μικρή.  Από την αρχή ήμουν αλλααα.... Για να είστε πάλι μαζί δεν ξέρω. >> με παίρνει αγκαλιά κσι μου τρίβει την πλάτη
    Ελευθερία << Δεν ξέρω ρε Ντίνο...  Και αν.. Αν φύγει πάλι ?! Εγώ θα διαλυθω και η Μαριλια είναι πολύ μικρή για να πληγωθει έτσι. >> λέω πάνω στο στήθος του με δάκρυα.
    Ντίνος << Ναι αλλά γλυκιά μου πρέπει να πάρεις μια απόφαση.  Και εξάλλου πατέρας της μικρής δεν μπορεί να πάψει να είναι ακόμα και στο φεγγάρι να πάει. >>
     Ελευθερία << Εχεις δίκιο...  Πρέπει να το μάθει η μικρή >> βγαίνω από την αγκαλιά του και σκουπιζω τα μάτια μου.
<< Εσύ τι με ήθελες ?!>> ρωτάω
      Ντίνος << Βλακιες...  Μπορεί να περιμένει. Λοιπόν Αντε πήγαινε μέσα γιατί θα βγει σε λίγο και δεν θέλω να του καταστρέψω την μούρη... >> λέει και με φιλάει στο μάγουλο.
<< Να προσέχεις μπουμπού >> λέει και φεύγει.
Χαμογελάω.  Πάντα είχε την ιδιότητα να με ηρεμεί.

Μπαίνω μέσα και με κοιτάει θυμωμένα.

     Γιώργος << Ποιος είναι αυτός?!>>
     Ελευθερία << Ένας φίλος μου.>>
     Γιώργος << Και εγώ γιατί δεν τον ξέρω ?! Όσο ήμασταν μαζί δεν τον είχες αναφέρει ούτε μια φορά>>
    Ελευθερία<< Γιώργο ανάκριση μου κάνεις ?! Όποιος θέλω είναι! >> απαντάω με νεύρα και κάνω να φύγω για την κουζίνα
    Γιώργος <<Εδώ θα κάτσεις.  Δεν τελειώσαμε ακόμα. Σε ρώτησα κάτι!>> Με τραβάει από το μπράτσο και με φέρνει μπροστά του.
    Ελευθερία << Κατέβασε τον τόνο σου μην γίνει χαμός. Είσαι σπίτι μου και απαιτώ να το σέβεσαι.
Και στο κάτω κάτω δεν έχεις δικαίωμα να ρωτάς!  Αυτός που λες ήταν εκεί για μένα όσο εσυ έλειπες. Αν δεν ήταν αυτός και τα παιδιά δεν ξέρω τι θα είχε γίνει. >> λέω και τραβάω το χέρι μου απότομα
     Γιώργος << Ωραία να τον ευχαριστήσω τότε για τις υπηρεσίες του αλλά πλέον δεν χρειάζεται είμαι εγώ εδώ. >>
     Ελευθερία << Γιώργο να ξεκαθαρίσουμε κάτι... Το ότι μίλησες με τους γονείς σου και έμαθες ότι έμαθες δεν λύνει τίποτα. 
Όταν έφυγες για το εξωτερικό είχαμε χωρίσει αν θυμάσαι καλά.
Ναι συγχωρώ, ας πούμε, ότι με παράτησες και έφυγες γιατί το νόμιζες ευκαιρία αλλά δεν θα σου συγχωρήσω ποτέ το ότι πηδιχτηκες με την Χρυσά στο κρεβάτι μας.
Οπότε μην έχεις την ψευδαίσθηση ότι είμαστε μαζί.
Η μόνη σχέση που μπορούμε να έχουμε εμείς οι δυο πια είναι σαν γονείς την Μαριλιας και τελος>> λέω
Ναι έτσι πρέπει να γίνει και τέλος
    Γιώργος<< Ελευθερία...  >> Πάει να με πλησιάσει αλλά τραβιέμαι
<< Ξέρω ότι έκανα τρομερά λάθοι στο παρελθόν..  Και ξέρω ότι σου είναι δύσκολο να με συγχωρέσεις αλλά τώρα είμαστε εδώ...  Έχουμε ένα παιδί μαζί... Μπορούμε να προσθέσουμε ξανά... >>
      Ελευθερία << Για πόσο ?! Ένα μήνα δύο ?! Πόσο καιρό θα κάτσεις Γιώργο Ελλάδα ?! >> τον διακόπτω
Με κοιτάει αλλά δεν απαντάει γιατί ξέρει ότι κατά βάθος γνωρίζω την απάντηση του.
<< Κοίτα μπορώ να σου δώσω το καλοκαίρι για να γνωρίσεις την Μαριλια και να χτίσετε μια σχέση πατέρα κόρης αλλά... Εγώ δεν μπορώ να βασιστω σε ένα καλοκαίρι...  Δεν θα αντέξω να με ξανά πληγώσεις,  να με διαλύσεις άλλη μια φορά φεύγοντας.
Το έχω ξανά δει το έργο και προτιμώ να μείνω απλός θεατής αυτήν την φορά...  Σε παρακαλώ φύγε >> λέω δακρυσμενα.
     
     Με κοιτάει μια φορά και μετά μαζεύει τα πράγματα του και φεύγει.
Είναι καλύτερα έτσι.
Όσο και αν τον αγαπώ, δεν θα αντέξω να  τον δω να φεύγει πάλι.