Τέσσερα χρόνια πριν....
O Γιώργος και η Ελευθερία μετά από μια παρεξήγηση, όταν η Ελευθερία πιάνει τον Γιώργο με άλλη, χωρίζουν. Τότε στον Γιώργο δόθηκε η ευκαιρία να εκπληρώσει το όνειρο του, και να σπουδάσει δικηγόρος στο καλύτ...
Έχουν περάσει 2 βδομάδες... Με τον Γιώργο τα πράγματα πάνε από το καλό στο καλύτερο. Είμαστε συνέχεια μαζί, πολλές φορές μένει σπίτι μου, και έχει έρθει πολύ κοντά με την Μαριλια. Νομίζω ότι σιγα - σιγα είναι καιρός να της μιλήσουμε.
Μπαίνω στο αμάξι μου με κατεύθυνση το γραφείο του Γιώργου. Εγώ έχω ένα κενό για καμιά ωρίτσα, η μικρή είναι στην μάνα μου και νομίζω ότι και ο Γιώργος μπορεί να κάνει διάλυμα για φαγητό. Έτσι και θα τον δω και θα έχουμε χρόνο για να μιλήσουμε.
Παρκάρω και πάω στην πολυκατοικία όπου είναι τα γραφεία του πάτερα του Γιώργου. Για την ακρίβεια είναι ολος ο 2ος όροφος δικός του, και ο Γιώργος δουλεύει εκεί έναν μήνα σχεδόν μέχρι να γίνει καλά ο πατέρας του.
Βγαίνω από το ασανσέρ και πάω κατευθείαν στο γραφείο του, αφού πλέον τον ξέρω τον δρόμο.
Ελευθερία << Γειά σου Κατερίνα>> χαιρεταω την δικηγόρο στο δίπλα γραφείο Κατερίνα << Επ Γειά...Τι κάνεις?!>> Ελευθερία << Καλά, ήρθα να πάρω τον Γιώργο για φαγητό >> Κατερίνα<< Καλά κάνεις, στο γραφείο του είναι.. Δεν έχει βγει όλη μέρα.>> λέει και φεύγω.
Ανοίγω την πόρτα και... Βλέπω τον Γιώργο αγκαλιά με την Χρυσά..!
Ops! Esta imagem não segue nossas diretrizes de conteúdo. Para continuar a publicação, tente removê-la ou carregar outra.
Δεν το πιστεύω... Όχι - Όχι... Αυτή την σκηνή την έχω ξανά ζήσει και ήταν αρκετά επώδυνο την πρώτη φορά.
Ελευθερία << Γιώργο ?!>> λέω με δυσκολία συγκρατοντας τα δάκρυα μου. Γυρίζουν και οι δύο να με κοιτάξουν, και την σπρώχνει μακριά του. Γιώργος << Ελευθερία.. Δεν.. Δεν είναι αυτό που νομίζεις.. >> λέει και με πλησιάζει Από τα λόγια του μου πέφτει η τσάντα... Δεν είναι αυτό που νομίζω ?! Αυτό είχε πει και τότε...
Η Χρύσα πίσω του, είναι ακουμπισμένη στο γραφείο και μας κοιτάει χαμογελώντας για το κατόρθωμα της.
