The Rewriter

Hoofdstuk 19; het ontsnappingsplan deel 1

Ik liep hand in hand met Jake naar de training. Het was weer een redelijk normaler dag; trainen tot je erbij neervalt Misschien was the Rewriter ons even at, of gunde hij ons rust nu we uit zijn zorgvuldig gesponnen val ontsnapt waren. Hoe dan ook, ik was blij dat de dag onder al te veel spanningen ou lopen.

Ik had natuurlijk weer beter moeten weten.

Toen we de trainingszaal binnenkwamen, liet Jake mijn hand los.

"Ik ga even naar Synne toe. Haar vertellen dat je met mij traint."

Ik knikte instemmend.

"Goed idee. Ik pak wel even wat spullen."

Ik liep naar de berging, die vol stond met spullen voor fitness tot wapens, en vroeg me af wat ik vandaag wou gaan doen. Ik was net van plan om twee katana's te pakken, toen iemand mijn schouder vastpakte. Mijn kreet werd gesmoord door een hand die snel op mijn mond gelegd werd.

"Shhhh,' zei de persoon en haalde zijn hand van mijn mond. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik zag wie het was.

"Talea!" fluisterde ik opgewonden. "Je bent hier!"

Ik trok haar in een knuffel, en ze hield me stevig vast.

"Worden we niet in de gaten gehouden?"

Ze knikte naar een meisje, die van een afstandje toe stond te kijken.

"Cindy hier heeft de camera's in dit hok onschadelijk gemaakt."

Er speelde een glimlachje om Cindy's lippen, en ik bekeek haar nieuwsgierig. Ze was iets kleiner dan ik, en had helderblauwe ogen en witblond haar.

"Hoe kennen jullie elkaar?"

"Ik ben haar persoonlijke trainer."

Cindy knikte.

"Ze heeft me geleerd wat ik weet."

Hm. Ze zegt niet veel.

Ik keek ze licht verward aan.

"Waarom moeten jullie me zo spreken?" vroeg ik ze. Ze keken elkaar even aan, waarna Talea het woord nam.

"We gaan ontsnappen."

Er raasden allerlei emoties door me heen, na die paar woorden. Verbijstering, angst, opwinding en strijdlust deden allemaal hun best om de boventoon te voeren.

"Hoe?"

Cindy pakte iets uit haar vest en rolde het uit.

"Ik dit stelsel nagetekend, en mogelijke ontsnappingsroutes gemarkeerd. Het leek me het handigste om via het riool te gaan."

Ik slikte even, en ze hield haar hoofd schuin.

"Je bent toch niet bang om vies te worden?"

Ik schudde snel mijn hoofd.

"Natuurlijk niet."

"Mooi," zei Cindy tevreden, en ze rolde de kaart op. "Zullen we dan maar gaan?"

Ik beet op mijn lip, en keek onzeker naar Talea. Het klonk allemaal te mooi om waar te zijn, en we zouden hier samen eindelijk weg kunnen. Maar toch...

"Lea.. Ik kan Jake niet achterlaten."

Ze zuchtte, en pakte mijn schouders vast. Ze keek me diep in de ogen, en ik zag pijn, maar ook vastberadenheid.

"Rose.. We.. We kunnen naar huis. Samen."

Haar stem klonk schor, en ik voelde me slap worden. Natuurlijk ging ik dit doen. Voor haar.

"Oké," fluisterde ik. Ze liet me los, en wees met een glimlachje naar de deur.

"Ga maar. Voordat je wordt vermist. Gelukkig nieuwjaar."

Verward keek ik haar aan, terwijl ik me afvroeg waar die laatste zin op sloeg. Gelukkig nieuwjaar? Wat was dat nou weer?

Ze merkte mijn aarzeling, en duwde me naar de deur.

"Ga nou maar, straks gaan ze je nog zoeken."

Beduusd deed ik de deur open en stapte naar buiten. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes tegen het felle witte licht, en keek rond tot ik Jake had gevonden. Opgelucht liep ik op hem af.

"Hé, Diana! Ik vroeg me al af waar je was!"

Ik glimlachte even. 

"Ik was wat trainingsspullen pakken, maar ik kon niks bedenken."

Nieuwsgierig keek ik naar de wapens die hij in zijn handen had.

"Wat zijn dat voor wapens?"

Het leken lange, dunne dolken, die net katana's waren. de punt van het lemmet was ook krom, en het heft was even dun. 

"Dit," zei hij plechtig, "zijn tanto's. Japanse dolken, vaak gebruikt als extraatje. Meestal had je al genoeg aan je katana, maar als je die kwijtraakt in een gevecht... Hoe dan ook, je zult ze waarschijnlijk nooit gebruiken. Het leek me gewoon leuk om je een keer te leren hoe je er mee om moet gaan"

We oefenden een tijdje met de tanto's, maar ik kon mijn hoofd er niet echt bijhouden.

"Hé, wat is er? Het lijkt alsof je het in Tokio hoort donderen"

Die uitdrukking riep een herinnering bij me op. Vroeger, met oud en nieuw, wou Talea nooit kijken naar het vuurwerk, omdat ze bang was voor de harde knallen. Ik vond haar dan altijd in de kelder, zittend op een bierkrat met haar handen tegen haar oren en haar hoofd tussen haar armen. Ik ging dan bij haar zitten, en dan aten we wat oliebollen die ik van boven had meegenomen. We konden daar uren blijven zitten, zonder dat onze ouders doorhadden dat we al lang naar bed hadden gemoeten.

Talea wil dat ik om 12 uur 's nachts naar de kelder kom.

Triomfantelijk gaf ik mezelf een mentaal schouderklopje. Ik was trots op mezelf dat ik dit had uitgevonden, door die hint die Talea gegeven had, en de opmerking van Jake. Nou kon ik vanavond ontsnappen.

Er ging een steek door mijn hart toen ik aan Jake dacht. Ik zou hem hier moeten achterlaten, maar het is niet anders. Het zou alleen maar moeilijk worden als ik hem mee zou nemen. Hij moest hier blijven, onwetend. Dat zou het beste zijn.

"Diana?"

Ik schrok op uit mijn gedachten, en toverde automatisch een glimlach op mijn gezicht.

"Het is niets. Ik ben gewoon een beetje moe."

Jake fronste, en trok me in een knuffel.

"Ik weet dat het moeilijk is," fluisterde hij in mijn oor. "Ik zal er voor je zijn, op elk moment."

Ik voelde me opeens een ontzettende klootzak. Het was gemeen, om hem hier achter te laten. Maar ik wist dat Talea het niet goed zou keuren  als ik hem meenam.'

"Dat weet ik. Dankjewel, Jake," zei ik schor. Ik maakte me los uit zijn omhelzing en lachte naar hem.

"Zullen we nu maar eens wat overhoop gaan schieten? Ik hen genoeg gezweet, voor vandaag."

--------------------

oeehhhhh enggg 

Ik ga snel verder schrijven. laat weten wat je er van vind!