The Rewriter

Hoofdstuk 29; croissantjes en kamergenoten

Vandaag gaan we met de paus praten.

Nerveus stond ik voor de spiegel. Hoe moet ik ooit een normaal gesprek met hem voeren, als ik hem later zal moeten vermoorden?

Waarom moet ik hem eigenlijk vermoorden?

Ik zou het niet hoeven doen. Ik schiet gewoon zelf een kogel door mijn kop, voor het gif me aantast. Ik zal niet nog een moord op mijn geweten hebben. Ik ben het spuugzat, de moordenaar zijn.

Maar Jake...

Ik weet niet wat zijn intenties zijn, maar hij zou het doen. Ik wil niet dat hij doodgaat. Hij wil waarschijnlijk ook niet dat ik doodga. We zullen het wel moeten doen, om elkaar te beschermen.

De moed zakte me in mijn schoenen. Er was geen andere mogelijkheid. Als Jake en ik het niet doen, zal iemand zoals Julie het wel doen. Julie is een doorgewinterde moordenaar. Ze zal niet eens aarzelen.

Ik vraag me af hoe dat komt.

Misschien wil zij hem uiteindelijk wel vermoorden. Ik bedoel, als the Rewriter beschikt over zulke mensen, waarom heeft hij ons dan uitgekozen om deze missie uit te voeren?

Waarom heeft hij mij dan uitgekozen?

Het was een beangstigende gedachte. Ik weet zeker dat er mensen, van mijn leeftijd, veel erger zijn dan ik. Ze denken er niet eens over na, ze zullen zo de trekker overhalen. Waarom zit ik hier dan? Is het een machtsspelletje? Om me te laten zien dat ik geen kant meer op kan? Om me te zien breken? Is dat waar die man op uit is?

Dat geloof ik niet. Er moet iets anders zijn.

"Felice,  kom die badkamer uit of ik ram de deur in! Je krijgt nog drie seconden!"

Ik wierp een geïrriteerde blik op de deur, waar Julie op stond te bonken. Ik kan er echt niet tegen als mensen lopen te drammen. Ik haalde de deur van het slot en stak mijn hoofd om de hoek.

"Kan je daar mee ophouden?"

"Kan je uit de badkamer gaan?"

Ik trok me weer terug en deed de badkamerdeur op slot. Julie vloekte luid, en ik grijnsde.

Net goed.

Ik ging tegen de muur zitten en pakte een verdwaald Donald Duckje. Toen ik die uit had, deed ik de deur open en liep met een opgeheven hoofd de kamer uit. Julie keek me kwaad aan, maar zei niks. Het was duidelijk dat ik het bloed onder haar nagels vandaan had gehaald.

Ik besloot te gaan ontbijten.

Toen ik in de eetzaal aankwam, zag ik Jake nog niet zitten. Ik keek nerveus rond, en vond hem bij het eten. Ik glimlachte en liep op hem af.

"Hoi, Felice."

Ik schrok me rot toen hij opeens tegen me begon te praten.

"Hoe wist je dat ik eraan kwam? Ik was nog twee meter bij je vandaan!"

Hij grinnikte.

"Je stampt in het rond als een olifant."

"Niet waar."

Ik pakte een bord. Wow, er was echt van alles te eten. Ik pakte wat bacon, ei en een groot stuk watermeloen. Ik zag dat Jake ook een croissant op zijn bord had liggen, en speurde de tafels af.

"De croissantjes zijn op."

Verrast keek ik op. Een jongen, ongeveer van mijn leeftijd, keek me grijnzend aan. Zijn blauwgroene ogen twinkelden, en zijn blonde haar zat nog flink in de haar. Ik had zo mijn hand er doorheen willen halen.

Wacht. Wat?

"Hoezo zou ik een croissantje willen pakken?"

Dit is een raar gesprek.

"Hier, neem die van mij maar." negeerde hij mijn vraag.

We keken naar mijn bord, die al best vol was, en ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen.

"Eh, nee dank je. Ik heb al genoeg."

Ik keek naar Jake, die geamuseerd naar ons stond te kijken.

"Laten we gaan eten."

We liepen naar een tafel, en de jongen volgde ons. Ik voelde me steeds ongemakkelijker. Toen we gingen zitten, plofte hij gewoon naast me neer.

"Dus, jij bent Felice?"

Ik keek hem verbaasd aan.

"Eh, hoe weet jij dat?"

Jake grinnikte.

"Dit is Evan, hij slaapt bij mij op de kamer."

O.

"Nou, dat verklaart een hoop."

Ik vond dit gesprek steeds gênanter worden, en stond snel op. 

"Ik eh, ik ga nog even wat drinken halen."

"Ik loop wel even mee, ik heb ook nog geen drinken," zei Evan.

O.

Ik zag dat Jakes ogen even donkerder werden toen hij ons nakeek. Evan had niks door, maar ik kreeg er de rillingen van.

Waar sloeg dat nou weer op?

We liepen naar een tafel met drinken en ik pakte een glas. Mijn nekharen gingen recht overeind staan toen ik de jongen die voor ons bezig was bekeek. Zijn haar was aan de zijkanten gemillimeterd, met een grote kuif vooraan. Er zaten verschillende knopjes en ringetjes door zijn rechteroor. Geen tatoeages. 

Het was niet zijn uiterlijk wat me alarmeerde. Het was zijn uitstraling, van alle kanten. Opgetrokken schouders, gespannen spieren en ogen die gejaagd heen en weer schoten. Het voelde helemaal verkeerd. Alsof hij me elk moment om de nek kon vliegen, en niet om me te knuffelen.

Ik weet zeker dat ik hem gister niet heb gezien.

"Wat sta je nou te staren, huh?"

Hij draaide zich abrupt om, maar ik was er al op voorbereid. Lichtvoetig sprong ik een stukje opzij. Evan schrok even en staakte zijn verhaal wat hij zonet nog vrolijk tegen me aan het vertellen was.

"Heb ik soms wat van je aan?"

Deze kerel zocht duidelijk problemen. 

Waarom?

Ik zette een vreugdeloze glimlach op. 

"Zouden we even bij het drinken mogen?" Je blokkeert de hele weg.

Hij staarde me agressief aan, maar ging toch aan de kant. Ik zette mijn glas op een apparaat en drukte op sinas. Achter me hoorde ik hem weglopen.

"Wat een knuffelbeer, zeg." mompelt Evan. Ik grinnik, en hij werpt me een glimlach toe. Zo'n jongetjesglimlach, met glimmende ogen en kuiltjes in zijn wangen. Ik voelde een paar ogen in mijn rug prikken en keek om.

Jake keek ook om, precies hetzelfde moment, terwijl hij de deuren van de eetzaal openduwde. 

Ik zette mijn glas neer en rende snel achter hem aan.

-----------------------

Ik moet honderdduizendmiljoen keer mijn excuses aan jullie aanbieden. Ik heb al weken niet meer geschreven, en het spijt me echt heel erg. Ik wist gewoon niet hoe ik verder moest met dit verhaal.  

Sorry. Vermoord me alsjeblieft niet.

In mijn hoofd begint het allemaal weer een beetje op gang te komen, dus ik hoop snel weer een nieuw hoofdstuk te kunnen posten.

Seeya next chapter!:)