The Rewriter

Hoofdstuk 4; vroegere namen

"Talea!!"

"Rose!"

Dolblij renden we op elkaar af, maar voor we elkaar konden omarmen, klonk er een schelle piep en floepte een scherm op de muur aan.

Lize en Diana. Het noemen van vroegere namen wordt niet getolereerd. 

We zetten beiden een stap naar achter en ik keek mijn zus-waarvan ik jarenlang dacht dat ze dood was en die ik nu blijkbaar niet als mijn zus mocht beschouwen- verward aan. Zo te zien werd alles wat we deden streng in de gaten gehouden. En we mochten elkaar duidelijk níét herkennen.

Het verleden is hier niet relevant.

Ik rilde bij die opmerking. Het voelde van alle kanten aan als een bedreiging. Voor het eerst vroeg ik me echt af met wie we te maken hadden, en waarom we niets met ons verleden te maken mogen hebben.

Talea-of nu Lize- schraapte haar keel.

"Laten we maar aan het werk gaan."

Ik knikte, en ging op de stoel zitten. Ik deed alsof ik de muren bestudeerde terwijl ik via de spiegel naar mijn zus keek. Ze moest nu bijna twintig zijn. Haar haren, die eerst net zo blond waren als die van mij, waren nu een soort van lichtbruin. Ze zag eruit alsof ze het heel zwaar had hier. 

Een traan rolde over mijn wang. Het was zo... verwarrend. Jaren had ik gedacht dat ze dood was, en nu stond ze hier opeens. We zouden samen moeten kunnen lachen en huilen, elkaar in de armen vallen en vertellen hoeveel we de ander gemist hadden. Ik wou haar vragen hoe ze hier kwam en wat ze hier moest doen. Ik wilde weten wat er gebeurd was. ik wou haar laten weten dat mama haar miste. Ik wou vragen of ze wist wat er met papa was gebeurd.

In plaats daarvan zaten we hier, en ontweken we elkaars blikken. Het stak. Ik wou zo graag met haar praten, zo verschrikkelijk graag. Maar het mocht niet- het kon ook niet. Ik voelde de chip branden onder mijn huid. Ik zou waarschijnlijk al dood zijn voor ik haar naam had kunnen zeggen.

In de stilte werd ik omgetoverd tot een heel nieuwe persoon. Mijn haar werd zwart en piekte alle kanten op, tot in mijn nek. Mijn oorbellen werden vervangen door één zilver knopje in mijn linkeroor. Toen ik klaar was stond ik gauw, op en ik voelde dat Talea mijn hand even aanraakte. Het was een geruststellend gebaar, en ik voelde me er veel beter door. Toen ik in haar ogen keek, zag ik mijn gevoelens weerspiegeld.

Ik voelde dat Jake zijn hand op mijn rug legde, en we liepen de kamer uit. Ik wou heel graag dat hij wat zou zeggen om de stilte te doorbreken, maar dat deed hij niet. We liepen zwijgend verder.

Ik besefte me dat de kans dat ik Talea ooit weer zou zien heel erg klein was. De Rewriter zal ons wel uit elkaar houden. Ik balde mijn vuisten toen ik daaraan dacht. Dit was zo oneerlijk! Waarom had hij ons überhaupt bij elkaar gezet, om ons vervolgens weer te scheiden? Wat was dit voor gestoorde psychopaat?

Als ik hem ooit tegen kom, ga ik niet alleen zijn ogen uitkrabben, ik ga hem sowieso ook een bloedneus slaan.

"Dit is je slaapkamer." zei Jake. Ik scande zonder wat te zeggen mijn pols en liep naar binnen. De deur sloot zich gelijk.

Ik had geen zin om met hem te praten. 

De kamer was klein en grijs, en er stond een simpel bed met witte lakens en een wit kussen. Het matras was ook grijs. Er hing één tl-buis aan het plafond. Er stond een kast in de hoek. Ik deed de deur open. Er lag voornamelijk zwarte, witte en grijze kleding in. verbazend genoeg allemaal in mijn maat. Verder lagen er nog washandjes en handdoeken. Ik zag ook een toilettas liggen. 

Naast mijn bed was een deur naar, waarschijnlijk een badkamer, maar ik had geen zin om die ook te inspecteren.

Ik probeerde de deur te openen, maar hij bleef potdicht.

Fijn. Een deur die alleen vanaf de buitenkant geopend kon worden.

***

Ik had een droom. Ik weet niet of het een droom was, maar zo leek het wel. Ik was in ieder geval niet helemaal wakker.

Ik werd achterna gezeten door iemand die me wou ontvoeren, en ik rende de trap op. Boven scande ik snel mijn pols en ging op mijn grijze matras liggen alsof ik sliep. Volgens mij deed ik dat ook, en ik schrok wakker toen ik de deur kraakte. Ik bleef doodstil liggen. 

De deur ging open, maar er stond geen ontvoerder. In de opening stond Jake.

Toen hij mij zag liggen, aarzelde hij of hij naar binnen zou komen. Waarschijnlijk vroeg hij zich af of ik sliep of niet. Ergens wou ik niet dat hij weg zou gaan, en ik liet het bed een beetje kraken. Hij keek op.

"Ik wou even zeggen.. Ik vind Rose een mooie naam."

Daarna was hij verdwenen, of was ik in slaap gevallen.

***

Het was ochtend. Dat merkte ik aan de tl-buis die heel fel in mijn ogen begon te schijnen. Ik Bedekte mijn ogen en kreunde.

"Het is 06.15! Ik wil dat jullie over 5 minuten klaarstaan voor jullie deur! Geen laatkomers!"

de deuren vlogen allemaal open en ik kon de schreeuwer zien. Het was een jongen van ongeveer 24, en hij zag eruit alsof hij in het leger zat.

Ik rolde mezelf uit bed en pakte een zwarte joggingbroek en een wit shirt. Met mijn kleren, een washandje, een handdoek en schoon ondergoed strompelde ik naar de douche. Er was geen tijd om te douchen in de kleine douchecabine in de kleine grijze badkamer, dus haalde ik een washandje over mijn gezicht en mijn armen en schoot in mijn kleren. Ik was heel bang dat ik geen tijd had om wat aan mijn haar te doen -ik was nog miet gewend aan dit model- en rende naar de deur.

Het leek hier echt wel net een leger.

-------

Hè, kijk nou! 3 hoofdstukken in 1 weekend!!!!!

*doet vreugdedansje door de kamer*

Ik hoop dat ik dit nog even volhoud, nu ik er weer mee bezig ben blijf ik maar schrijven. 

Oké, genoeg gebabbeld. See you next time!:)

X Anna

Ps. Ja, oké, ik geef toe. Misschien stem ik wel op mijn eigen hoofdstukken. Maar hè, je kan het me niet kwalijk nemen toch?