The Rewriter

Hoofdstuk 22; alles weer terug bij het oude, toch?

Ik knipperde met mijn ogen en sloeg mijn dekbed van me af. Weer een nieuwe dag voor de boeg.

Jippie.

Ik schoot in mijn kleren en kamde mijn haar. Je kon er niks anders mee doen dan het los laten hangen, wat best irritant was. Ik miste een vlecht op mijn rus, of een rommelige knot op mijn hoofd. IK miste mijn oude haar, en  ik kon niet wachten tot het weer aangegroeid was. Hier en daar zag je ook al weer wat blonde plukjes, en dat was een goed vooruitzicht.

Jake was een minder goed vooruitzicht.

Met een kleine zucht liep ik de gang op. Ik had hem nog steeds niet verteld was er nou gebeurd was, maar ik had inmiddels ook wel door dat ik hem niet weg kon blijven duwen. Ik was boos, en verdrietig. Maar boos op Jake zijn lost niets op.

Ik wou dat ik een manier vond om alles weer terug bij het oude te krijgen.

Ik wist dat Talea voor goed weg was, maar Jake niet. Ik moet zorgen dat ik Jake nooit kwijtraak. Voor Talea. Zo had ze het gewild. Ik had tegen mezelf gezegd dat ik gevoelloos was geweest, maar ik had alleen maar vol haat gezeten. Ik was niet ontdooit, maar afgekoeld. Dat heb ik me vannacht gerealiseerd. 

En nou moet ik dat nog aan Jake gaan vertellen.

Het was allemaal wat makkelijker geweest, als ik hem niet drie.. drie, of? Nee, shit, vier dagen had genegeerd. Bewust. Ik had gezien dat het hem pijn deed, maar ik had me er niks van aan getrokken.

Gisteravond stond hij weer voor mijn deur. Ik zag dat hij iets wou gaan zeggen, maar ik gaf hem simpelweg de kans niet.

Ik heb de deur voor zijn gezicht dicht gegooid.

Bij wijze van spreken, dan. Ik zou deze betonnen deuren nog geen millimeter op kunnen tillen.

Ik kreunde. De blik op zijn gezicht.. wat had ik me schuldig gevoeld. Zo was ik helemaal niet. Nooit geweest. Ik kon hem niet de schuld geven van de dood van Talea.

"Diana."

Schuldbewust draaide ik mijn om. Zijn stem klonk koud en afstandelijk. 

Dat was mijn schuld.

"Jake..." meer kreeg ik er niet uit, want mijn stem brak. Hij schudde lichtjes zijn hoofd en trok me tegen zich aan. Beverig haalde ik adem, en er gleed een traan over mijn wang. Ik probeerde nog wat te zeggen, maar Jakes hand, die over mijn rug streek werd me te veel. Ik huilde alles eruit. Mijn lichaam schokte hevig, en mijn tranen maakten vlekken op zijn t-shirt. 

Het waren tranen voor Talea, voor Jake en voor mij. Ik huilde het grootste deel voor mezelf, zodat ik het nooit meer hoefde te doen. Rouwen om een persoon waarvan ik hou.

"Hé," fluisterde hij zachtjes in mijn oor. "Nu ben je me wel een nieuw shirt schuldig."

Ik lachte, door mijn tranen heen. Het voelde goed om hem weer terug te hebben. Hoe dacht ik ooit zonder hem te kunnen?

Mijn gezicht betrok, en ik legde mijn hoofd op zijn schouder.

"Jake.. Ik... Talea, ze.." Ik probeerde het, maar ik kon het niet over mijn lippen krijgen. Ik haalde diep adem.

"Talea is dood." 

Het voelde.. goed, om het nu eindelijk hardop gezegd te hebben. Bevrijdend.

Hij knikte. 

"Ik weet het. Iedereen had het erover, de mislukte ontsnappingspoging. Het verklaarde je gedrag behoorlijk."

Mijn mond viel open.

"Je.. wist het? Maar-"

"Wat ik niet weet," onderbrak hij mij, "Is in hoeverre jij erbij betrokken was."

Mijn mond ging open, en weer dicht. Ik had geen idee hoe ik dit moest zeggen.

"Ver."

"Hoever?" 

"Heel ver, oké?! Ik was er ver genoeg in betrokken om bijna te ontsnappen, om te zien hoe het gif werkte, en om te zien hoe Talea dood ging. Is dat de uitleg die je wilde?"

Ik balde mijn vuisten, en probeerde mijn opkomende woede tot bedaren te brengen. 

"Diana, ik.. het spijt me. Dat was niet wat ik bedoelde."

Ik schudde mijn hoofd.

"Weet ik wel. Laten we maar gewoon gaan." 

Met een brok in mijn keel liep ik voor hem uit. Ik was van plan om gewoon naar de trainingsruimte te gaan, toen iemand me tegenhield.

"Diana, the Rewriter heeft een nieuwe opdracht voor je."

Ik zuchtte, en keek vermoeid naar Synne op.

"Heb ik niet wat rust verdient?"

Ze reageerde niet, en mijn schouders zakten naar beneden.

"Oké dan."

"Mooi. O ja, trouwens, deze opdracht is alleen voor jou, Jake mag niet mee."

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Waar sloeg dat nou weer op? Ach ja, eigenlijk heb ik wel wat behoefte aan frisse lucht. Zonder Jake. 

Langzaam knikte ik.

"Oké."

"Wát?"

Jake zette een stap naar voren, en pakte mijn schouder vast. Ik zond hem een waarschuwende blik, maar hij negeerde me volledig.

Fantastisch.

"Je kan haar niet zonder mij laten gaan."

"Dat heb ik niet bepaald, Jake. Bij zulke dingen moet je maar bij hem zelf gaan klagen."

Synne klonk al even geïrriteerd als ik me voelde.

Verontwaardigd deed Jake zijn mond open, maar sloot hem weer. Ik kreeg wel een beetje medelijden met hem.

"Het komt wel goed, Jake."

Hij pakte me stevig vast, alsof hij nog wat ging zeggen, en liet me weer los. Zonder verder nog naar hem te kijken liep ik met Synne mee, op naar Kaj.

"Ha Diana, Ik heb je wapens al klaargelegd. Hoi Synne."

"Hallo Kaj."

Ik bestudeerde hem. Hij zag er uitgeput uit, en hij leek zijn onvermoeibare zelf kwijt te zijn. Er zaten kringen onder zijn ogen, en hij keek wazig voor zich uit. Ik vroeg me af wat er was.

"Het is een solo missie, je gaat dus alleen. Je moet naar Lee Yin, een meisje van 15 jaar dat had ingebroken in ons systeem. We hadden haar eigenlijk hierheen willen halen, maar het blijkt dat ze een of andere ziekte heeft. Als ze niet af en toe naar het ziekenhuis gaat, legt ze het loodje. Ze weet te veel, dus je gaat vanavond.'

Hij leek als zijn energie in het praten gestopt te hebben, dus ik besloot het niet te lang te laten duren. 

"Hoe laat moet ik vertrekken?"

"Na zonsondergang, ongeveer. Ga naar de de hoogste verdieping van de flat hier,"  zei hij, wijzend op de kaart, "en schiet hierheen. Vanaf linksboven vier verdiepingen naar beneden en het achtste raam van opzij."

Ik bekeek de spullen die ik mee moest nemen. Een sluipgeweer, een tas met spulletjes die misschien van pas zouden komen en een oortje. Niet dat ik veel advies zou krijgen, deze avond. Het was gewoon voor de zekerheid, voor als iets fout zou gaan. Maar ik denk dat als er iets fout gaat ik dan al dood ben.

"Ik heb alles. Tot vannacht."

------------------

Rose moet alleen op missie, alleen. Waarom? Ik denk dat ik jullie morgen het antwoord geef!:) I'm back:):):):):)