Denek No:301

Bölüm 19: Alevler

Güncelleme bölümün ismi başka bir kitapla aynıymış şuan fark ettim buyüzden bölüm ismini değiştirdim.😄✌

Neden kapıdan dışarı çıkamıyorum. Sanki görünmez bir güç beni tutuyor yada engelliyordu. Ne kadarda denesem bir türlü geçrmiyordum. Pörfect yani off bende diyodum niye herşey sorunsuz ilerliyor ama hata bende niye Kaanla konuşmadan gelirim ki buraya.
  ' Konuşsaydında gene kavga etseydiniz demi' ha işte içsesim de geldi gel canım gel sende gel muhabbet ederiz sonuçta biyere gittiğimiz yok.
  ' Kızım kaç gündür konuşmuyom. Hiç şikayetci olamazsın benden' hee tabi tabi...

  Eee bir fikirciğin varmı canım.... burdan nasıl çıkabiliriz acaba.

' Bence sahip olduğun gücü kullanarak bu güç duvarını yıkabilirsin' oha içsesim mükemmelsin yağğ vallaha aklınla bin yaşa. Hadi bakalım inşallah olur. İki elimide güç duvarının üstüne koydum ve gözlerimi kapatıp kırıldığını yani yok olduğunu hayal ettim. Tüm gücümle güç duvarına odaklanmama rağmen hiç bir değişiklik yoktu sanki gücümü emiyordu. Sünger misali daha fazla dayanamayacaktım ellerimi güç duvarından zorlukla çektim. Ellerimi çeker çekmez ayaklarım güç kaybetti ve yere yığıldım. Tüm gücüm emilmiş gibiydi. Hareket etmeyi bırakın nefes bile alamayacak çok yorgundum. Gözlerim yavaş yavaş kararıyor buna izin veremezdim. Herkes bana güveniyor. Gözümün önüne Sarpın yardıma muhtaç hali geldi sonra Demir geldi aklıma oysa ona yeni bir aile yaratacaktım. Şimdi pes edemezdim. Ellerimden yardım alarak ayağa kalktım. Tekrar denemeliydim. Sonuçta denemeden bilemeyiz. Tam kendimi hazırladım tüm gücümle atağa geçicekken ayak sesleri duyuldu. 

Ayakseslerinin geldiği yöne doğru kafamı çevirdim. ' HAAY BEN... SIÇTIK İLKNUR KAÇ!!!' diye bağırdı içsesim haklıydı da karsımızda 2736678787823 tane Cyborg bize dogru geliyordu. Onları yenmem ise imkansız gibiydi. İçsesimi dinleyerek kaçmaya başladım. ' Çok akılısın İlknur yani plansız hep yola çıkıyorsun. Doğaçlamaymış nah sana doğaçlama evrendeki tüm cyborglar peşimizde' tamam içsesim anladım hatalıyım ne bağırıyon niye azarlıyon beni...

***

Koş koş nereye kadar ciğerim çıktı arkadaş artık nefes alamıyom. Cyborglar görünürde yok allahtan şimdilik atlattım. Başka bir kolidordan geçerek deminki güç duvarının olduğu yere geri döndüm. Cyborglar geri gelmeden hemen güç duvarını aşıp eve dönmem gerekiyordu. Bide çok merak ettiğim bir durum var isteseler evimizi basar bizi tekrar hapis ederlerdi ama bunu yapmıyorlar neden çok merak ediyorum. Onunda kokusu çıkar yakında.

Güç duvarını çatlattım eminim hissedebiliyorum yani. 2 saatim dolmak üzere ve ben burdan çıkamadım. Artık cidden sinirlenmeye başlamıştım. Gözlerimden alevler çıkıyordu sanki ellerimden ise sadece güç dalgaları. Sabrım kalmamıştı. Başım dönüyor kulaklarımdan ve burnumdan kan akıyordu gözbebeklerim ise olabildiğince irileşmişti. Sonunda ölmüm kendi gücümden olacaktı. İçimde karanlığın büyüdüğünü hissedebiliyordum. Anlayamadığım bir burukluk vardı içimde beni engeleyen bişey. Galiba kendi gücümden korkuyordum. Şuana kadar hep kendimi tutuyordum. Elde ettiğim gücün beni elegeçirmesinden korkuyordum.

Sanırım burdan çıkmak istiyorsam o engellediğim gücü serbest bırakmalıydım. ' EE yani canım salakcığım biz yarım saattir niye can çekişiyoz burda sal gitsin benden beter olamaz korkma' dedi haklı yani iç sesimden kötü olamaz hiç birşey. Derin bir nefes aldım şimdiye kadar işin dalgasındaydım ama şimdi birazda olsa ciddi olamalıydım. Ellerimi tekrar güç duvarının üstüne koydum ve gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım ve verdim. Tüm gücümü serbest bırakmıştım. Gözlerim açıldı ve ışıksaçmaya başladı saölarım havalandı tabi bende yerden bir kaç santim havalandım ellerimden ışık saçıyordum resmen duvara odaklandım ve saniyesinde yok oldu. Bense tüm gücümü kullandığım için yere yığıldım. Nefes alışverişlerimi düzene sokmaya çalışırken bir yandanda ayağa kalkmaya çalışıyordum.