Denek No:301

Bölüm 28: Korku

Bu bölümü hediye ettiğim okuyucularım:
salimcakar
gazmenurbaz
fatmanurutku80
mervenurKMH
ArdaMehmetAlgn
Third_love_kamikaze
icclall

~Önceki bölüm
Ansızın Rüzgar kullaklarını tıkayıp bağırmaya ve yatağında tepinmeye başladı.

" Rüzgar neler oluyor" diye bağırdı Çise.

" Çok--- Çok faz--la ses var" dedi ve yine bayıldı.

Şimdi ne olacaktı. Bir günüm bile sorunsuz geçmeyecek miydi. Kendi başımıza yardım almadan daha nereye kadar gidebilecektik...

~Yeni bölüm

Alarmımın çalmasına yarım saat vardı,Kann'ın kollarında olmama rağmen bütün gece gözüme tek damla uyku girmemişti. Tekrar kabus görmekten korkuyordum, yine kabusumda ölümle yüzleşmek istemiyordum. Korkuyordum,ölmekten korkuyordum. 

Herkes ölümden korkardı,bu olduca doğal bir şeydi ama ben herkes değildim. Küçüklüğümden beri ölüm beni korkutmazdı. Taa ki geçen haftaya kadar, kabusum okadar gerçekciydi ki tekrar yaşamak istemiyordum ve buyüzden uyanık kalmaya rağzıydım. Uyanıkken kabus göremezdim sonuçta,ama böyle nekadar devam edebileceğimi bilmiyorum. Eninde sonunda uyumak zorundaydım benim yaptığım ise bu süreci biraz da olsa uzatmak ve olabildiğince geç uykuya dalıp kabus görmekti. Şimdiden göz kapaklarım ağırlaşıyordu oysa güneşin doğmasına 10 dakikadan az bir zaman kalmıştı. Uykumun dağılması için nekadarda istemesemde Kaan'ın rahat ve bir okadarda sıcak olan kollarından ayrıldım ve belim kambur bir şekilde yatakta oturup, odayı izlemeye başladım.

Uzun zamandır kendimle başbaşa kalmamıştım. Hep yalnızlığımı dolduran birileri vardı. Çoğu zaman bu yalnızlığımı Kaanla dolduruyordum bazende saçma şeylerle kendimi meşgul ediyor ve kafamı dağıtıyordum.Şuan ise ormandan gelen kuş cıvıltılarını bile duyabiliyordum, etraf çok sessiz ve sakindi. Bu benim daha da yalnız hissetmeme neden oluyordu. Ellerimle yüzümü kapattım ve derin bir oh çektim. Kendime gelmeliydim.

Neden hayat adil değil?

Herzaman bir iyi,bir kötü vardı. Hayat bana karşı hep kötü yüzünü göstermişti.

Hayatta tek mutlu olduğum zamanlar küçükken ailemle geçirdiğim zamanlardı. Şimdi o zamanlarında bir kurgu,bir yalan olma ihtimali varken ben nasıl mutlu olmayı öğrenecektim. Hep gülümsemek,bu benim maskem haline gelmişti. Artık eskiden gerçekten mutlulukla bakan kız yoktu. Hatta nasıl içtenlikle gülümsenir unutmuştum. Yine gözlerim doluyordu, tane tane düşen sıcak damlaları elimin tersiyle sildim ve biraz daha yatakta oturduktan sonra kalkmaya karar verdim.

Çıplak ayaklarım soğuk zeminle birleştiğinde anlıkta olsa ürpermiştim. Bu gün beni neler bekliyordu acaba diye düşünerek banyonun yolunu tutmuştum.

Banyoya girmemle arkamdan kapıyı kapattım ve soğuk bir duş almak için elbiselerimi çıkarıp banyoya girdim. Sıcak bir duştan sonra genellikle rahatlar ve uyurdum, bu yüzden soğuk bir duşla dinç kalmayı hedefliyordum.

Duştan sonra Kaan'ı uyandırmak için yatak odasının bulunduğu kısıma doğru yürüdüm.Başlarda mızmızlanmasına rağmen çok da ısrar etmeden kalkmış ve bir duş almak için o da banyoya girmişti. Onu beklerken oyalanmak için odayı temizleyip birazda düzenlemeye karar vermiştim. Sıkılıpta uykum gelmesin diye kendimi meşgul ediyor,saçma saçma şeylerle uğraşıyordum. Zihnimi boşaltmanın en iyi ve hızlı yolu kendimi meşgul etmekti.