Ήσουν το μεγαλύτερο μου λάθος

*12*

"A truth so loud
you can't ignore."

x x x x x x x x

"Μαμά το κινητό σου χτυπάει" ενημέρωσε ο Αλέξης.

"Ποιος είναι αγόρι μου;" λες να βρήκε γκόμενο η μάνα μου;

"Άγνωστος αριθμός" είπε και της το έδωσε.

"Παρακαλώ" η ευγένεια σε μάρανε.

Είχε μείνει κόκκαλο στη θέση της και απλά ανοιγόκλεινε τα μάτια της.

Μα καλά ποιος είναι και κάνει έτσι;

Με γρήγορε κινήσεις έκλεισε το τηλέφωνο και στη συνέχεια το απενεργοποίησε.

"Όλα καλά;" ρώτησα με περιέργεια και μου έγνεψε.

"Ναι. Ήταν η Σταυρούλα για κάτι λεφτά που πρέπει να της δώσω" εξήγησε στα γρήγορα και σηκώθηκε από το καναπέ.

"Ανθή" ακούω τον Αλέξη δίπλα μου και γυρνάω να τον δω να με κοιτάει με ένα τρομαχτικό χαμόγελο.

"Όχι" είπα απότομα και συνέχισα να βλέπω τη βαρετή ταινία.

"Τι όχι ρε Ανθή δεν ξέρεις καν τι θέλω" ξεστόμισε θιγμένος και σταύρωσε τα χέρια του μπροστά από το στήθος.

"Δεν με νοιάζει. Είπα όχι" απάντησα αδιάφορα χωρίς να τον κοιτάξω.

"Είσαι μια βλαμμενοηλίθια χοντρή αδερφή" είπα θυμωμένα και μου έβγαλε τη γλώσσα.

"Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα" είπα και εγώ με τη σειρά μου και αφού πρώτα με κλώτσησε έτρεξε προς τις σκάλες.

[...]

"Μαμά" φώναξα δυνατά αλλά απάντηση δεν πήρα.

Ξεκίνησα να περπατάω προς το δωμάτιο της αλλά το θέαμα με σόκαρε.

"Μαμά τι κάνεις;" ρώτησα ανήσυχα και γύρισε να με κοιτάξει.

"Αγάπη μου δεν είναι κατάλληλη στιγμή" είπα απότομα και ξαναγύρισε προς τη βαλίτσα της.

"Και πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή μαμά;" ρώτησα με αναίδεια, αλλά δεν με ένοιαξε.

"Τι ακριβώς συμβαίνει μαμά, μπορείς να μου εξηγήσεις; Βασικά όχι δεν σου ζητάω να μου εξηγήσεις το απαιτώ" ύψωσα τη φωνή μου και κάθισα πάνω στο κρεβάτι.

"Ανθή η κουβέντα τελείωσε" γρύλισε ενώ συνέχιζε να διπλώνει τα ρούχα της.

Όμως χωρίς να προλάβω να πω κάτι άλλο το βλέμμα της έπεσε πάνω στο χαρτί που κρατούσα.