Ήσουν το μεγαλύτερο μου λάθος

*55*

"Το πιο απάνθρωπο μου έγκλημα: Να πιστέψω στους ανθρώπους. "

x x x x x

"Στέφανε που είσαι, σε περιμένω εδώ και τόση ώρα" είπα φανερά εκνευρισμένη και έκλεισα ο τηλέφωνο.

Με έχει στήσει και τον περιμένω σαν βλαμμένο.

Πρώτη φορά το κάνει αυτό.

Λες να του συνέβη τίποτα σοβαρό;

Όχι, όχι. Ανθή μην σκέφτεσαι αρνητικά.

Έκατσα βαριεστημένα πάνω στο πεζουλάκι και άφησα το βλέμμα μου να χαθεί.

Περίμενα μέχρι να έρθει αλλά τίποτα.

Η ώρα είχε περάσει και πλέον ο ήλιος είχε φύγει και υπήρχε μονάχα σκοτάδι.

Δεν πρόκειται να έρθει.

Τα μάτια μου άρχισαν να θολώνουν αλλά πήρα μια βαθιά ανάσα για να εμποδίσω τα δάκρυα να κάνουν την εμφάνιση τους.

Μπορεί απλά να είναι με κάποια άλλη.

Όχι ρε πούστη μου. Δεν μπορεί να μου το κάνει αυτό.

Και αν τώρα είναι μαζί και την φιλάει;

Θα την αγκαλιάζει όπως αγκαλιάζει εμένα και θα την χαϊδεύει όπως εμένα;

Γαμώτο, ζηλεύω υπερβολικά πολύ.

Κοιτάω το ρολόι και έχουν περάσει δύο ώρες και κάτι από την ώρα που είχαμε δώσει ραντεβού.

Σηκώνομαι με μισή καρδιά και αρχίζω να προχωράω.

Θέλω να πάω σπίτι να κλείσω τα παράθυρα και τα φώτα και να μείνω μέσα στο σκοτάδι να κλάψω με την ησυχία μου.

Μέσα σε λίγα λεπτά είμαι στην εξώπορτα και σκουπίζω τα δάκρυα μου για να μην με δει έτσι ο μπαμπάς.

Τα χείλι μου σχημάτισαν ένα χαμόγελο και έκλεισα τη πόρτα καθώς μπήκα μέσα στο σπίτι.

"Καλώς το κορίτσι μου" είπε η Νατάσα και ήρθε προς το μέρος μου.

"Ο μπαμπάς;" ρώτησα καθώς έβγαζα τα παπούτσια μου κοίταξα προς τα μέσα.

"Στη δουλειά. Είναι και ο μικρός μαζί του" είπε και έγνεψα θετικά, δείχνοντας πως καταλαβαίνω.

Ο μικρός αυτό τον καιρό αναπληρώνει τον χρόνο.

"Μωρό μου εγώ θα φύγω σε λίγο" ενημέρωσε και της χαμογέλασα.

Δεν μπορώ να βγάλω μιλιά.

Θα με πάρουν τα ζουμιά και άντε μετά να εξηγώ.