Ήσουν το μεγαλύτερο μου λάθος

*76*

"Μην πιστεύεις ότι βλέπεις και από ότι ακούσεις τα μισά"

x x x x x x x x x x

POV Ανθής...Έτος 2019

Τα μάτια μου είχαν σκαλώσει πάνω του.

Μετά από δύο χρόνια παραμένει τα ίδιο όμορφος.

Έχει αφήσει το μαλλί του να μεγαλώσει ξανά.

Αυτό που ένιωθα όμως είναι δύσκολο να το εξηγήσω.

Μάζεψε το χέρι του με απορία γιατί δεν του ανταπέδωσα στη χειραψία και ένιωθα μέσα μου να κυλάει θυμός.

Δεν μπορεί να κάνει πως δεν συνέβη τίποτα.

Δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει αυτό.

Και εκείνοι, γιατί τον έβαλαν στο σπίτι;

Ξέρουν πόσο πολύ με πλήγωσε.

Μάλλον θα πρέπει να ωριμάσω και να καταλάβω ότι δεν έχω κανέναν.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και άνοιξα το στόμα μου για να μιλήσω.

Τα χαώδη μαύρα μάτια του είχαν αλλάξει.

Δεν με κοιτούσαν πλέον ούτε με έρωτα, αλλά ούτε με μίσος.

Ήταν απλά αδιάφορα.

"Γεια σου Στέφανε" μπόρεσα να πω και ένιωσα κάθε κύτταρο του κορμιού μου να καίει μαζί μου.

Μια συμφωνία. Αυτό ήσουν.

Σύνελθε.

Δεν σήμαινες τίποτα για εκείνον.

Όχι, μην αγχώνεσαι σαν τρελή.

Δεν τον αγαπάς.

Έχει τελειώσει.

Με κοίταξε περίεργα, αλλά χωρίς να αφήσω να μιλήσει αυτός ή οποιοσδήποτε άλλος έφυγα.

Δεν μπορούν οι ίδιοι μου οι γονείς να τον βάζουν στο σπίτι μας.

Ήταν άσχημο.

Τι στο διάολο πάει λάθος;

Ξεκίνησα να περπατάω γρήγορα.

Είχα ένταση εκείνη τη στιγμή.

Δεν μπορούσα να καταλάβω τι γίνεται.

Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να φωνάξω.

Να τους βρίσω και να πάω πίσω στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη.

Να μείνω μόνη μου.

Εκείνο το άτομο με πλήγωσε πιο πολύ από ότι μπορούσα να φανταστώ πως μπορεί να πληγώσει κάποιος.