Divergent 2.0

Hulp uit onverwachte hoek

Het is verschrikkelijk en het komt allemaal door mij! Dat medaillon heeft alleen nog maar miserie meegebracht sinds ik het heb.

Terwijl ik ren als een gek doorheen Onverschrokkenheid, word ik door iedereen nagestaard. Ik ben zelfs voorbij Jill en Maarten gelopen, maar die hadden iet door dat ik het was. Ze waren lekker gezellig met elkaar bezig. Haha, ik voel dat er een koppeltje in de maak is!

Door het felle rennen, let ik niet echt op de andere mensen, dus loop ik superhard tegen iemand aan. Ik val met een bonk op de grond en wil net vloeken naar die persoon, maar dan zie ik dat het Jace is. “Maybelle, jij kunt precies wel snel wegrennen! Moet ik je nu weer van de grond helpen?”, lacht hij en steekt zijn hand uit om me recht te helpen. Maar dan ziet hij dat ik rode ogen van het wenen heb. “Oh, wat is er? Heb je geweend?”, vraagt hij dan.

Ik kan de tranenstroom niet meer tegenhouden en laat ze, voor de duizendste keer, de volle loop. Dan zeg ik: “Het is allemaal mijn schuld! Had ik mijn medaillon maar nooit verloren!”.

“Jouw schuld? Welk medaillon?”.

“Ja, ik heb het van mijn mama gekregen. Ik was het kwijtgeraakt in mijn gevecht met Tristan. Toen ik in de ziekenzaal lag, heb ik Jack ontmoet en hij had mijn medaillon gevonden. Maar toen kwamen er opeens bewakers en die namen hem mee naar ‘De Kloof’! Je moet me helpen hem daar weg te krijgen, hij heeft niets gedaan!”, roep ik.

Jace kijkt me verschrikt aan. “Dit is een heftig verhaal! Goh, maar ik weet niet of ik iets kan doen…” Ik kijk hem teleurgesteld en bang aan. Hij laat zijn hoofd schuin hangen en legt zijn hand op mijn schouder: “Voor jou zal ik het proberen”, fluistert hij in mijn oor. Ik glimlach lichtjes naar hem en zeg terug: “Bedankt…”

“Ga nu maar even rusten, morgen moeten we weer trainen, dus zorg alsjeblieft dat je paraat bent. Of je wordt weer de kop van jut van Byron…”

Ik knik en loop op mijn gemak, maar met enorme angst, naar onze slaapzaal. Gelukkig is er niemand, want ze hadden daarjuist pauze en nu terug training. Ik loop naar mijn bed en doe zelfs niet eens de moeite om mijn kledij uit te doen. Ik kruip gewoon zo in bed en pieker over Jack.

Maar dat is niet lang, want ik val al snel in slaap… 

------------------------------------------------

Hopelijk krijgt Jace iets geregeld, want ik begin net gehecht te geraken aan Jack, de vriendelijke woesteling ;-) bij foto's een plaatje van Jace :-)

Wat gaat er volgens jullie gebeuren? REAGEER! Ik wil écht benadrukken dat als je mijn hoofdstukken leest (natuurlijk ook stemmen), je ook iets reageert, hoe klein ook. Je kan reageren dat je het hoofdstuk/verhaal leuk vindt, dat je graag iets ziet gebeuren in het plot,... Zolang het maar iets is, ben ik al blij :-) alvast bedankt, lieve lezers!!!! <3

Kus Ofie_x