Divergent 2.0

Ontwaken en oneerlijkheid

Ik zit op een groen grasveld dat bezaaid is met verschillende soorten bloemen. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten… Je kent het wel. Ik loop hand in hand met iemand door het veld. Net als diegene zich omdraait om iets te zeggen, hoor ik: “Ze beweegt, zuster, ze beweegt!”.

Ik word uit mijn illusie gerukt en kijk, als ik mijn ogen heb opengedaan, recht in het gezicht van Maarten. “Alles goed?”, vraagt hij. Ik knik en zie ook het gezicht van Jill. Ze hebben beiden al een outfit aan van Onverschrokkenheid. Maar wie is die vrouw met haar donkere huid en inktzwarte haren?

“W-waar ben ik?”, vraag ik ongerust. Jill antwoordt: “Je bent in de ziekenzaal. Je hebt me gered van de ‘Bijters’ in de rivier en toen beten verschillende van die beesten in je…”. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en denk na.

Ja, nu weet ik het weer! Jill had beenkramp en toen ben ik teruggezwommen om haar aan de kant te helpen. Maar net toen ik erop wou klimmen, was de minuut om en werd ik geveld door het gif van die verschrikkelijke ‘Bijters’…

Ik antwoord: “Ja, ik weet het nog! Mag ik nu gaan?”. Ik duw de lakens van me af, trek mijn infuus uit mijn arm en sta op. Maar Maarten houdt me tegen: “Zuster, mag ze wel al weg uit de ziekenzaal?”.

De vrouw met de zwarte haren komt naar voren: “Je mag me gerust Andromeda noemen hoor! Dat klinkt beter. En om te antwoorden op je vraag; als ze zich goed voelt, mag ze gaan!”. Ik roep: “Ik voel me prima! Bedankt Andromeda!”. En hup, weg was ik, met Jill en Maarten in mijn kielzog.

Als ik uit de deur van de ziekenzaal ben gelopen, sta ik plots stil. Ik had het centrum van Onverschrokkenheid nog niet gezien! Het is echt overweldigend! Overal lopen er Onverschrokken rond, er is een grote eetzaal met een balkon waar de leider van Onverschrokkenheid kan spreken tegen iedereen… Noem maar op! Als ik eenmaal ben uitgekeken, hoor ik Maarten zeggen: “Ga je hier je hele leven blijven staan of mag ik je begeleiden naar onze kamer?”. Ik draai me om en zie dat hij zijn hand uitsteekt. Ik neem de zijne vast en loop samen met Jill naar één of andere grote zaal.

Als ik daar aankom, ligt iedereen vrolijk te babbelen en te liggen op zijn/haar bed. Als ik binnenkom, is het opeens muisstil. Maar dan komt iedereen op me af om te vragen of alles oké is. Ik geniet van de aandacht totdat ik de stem hoor van Byron: “Aspiranten, het is tijd om te gaan slapen. Morgen is jullie eerste trainingsdag en sommigen van jullie hebben al wat punten in te halen, als ze hier willen blijven…”. Ik kijk niet-begrijpend naar Maarten, die intussen naast op zijn bed ligt. Hij ligt in het bed naast me en Jill in één naast Maarten.

Terwijl ik mijn kledij van Oprechtheid naar Onverschrokkenheid wissel, wordt ik verder ingelicht door Maarten:

“Het concept is zo: wij hebben deze factie kunnen kiezen en nu willen zij hun leden kiezen. We zijn met 30 kandidaten en er mogen maar 20 effectief in Onverschrokkenheid geraken. Dus vallen er op het einde van onze ‘rit’ 10 aspiranten af… Dit gebeurt door een puntensysteem; iedere keer als je iets waardigs doet als Onverschrokkene, krijg je veel punten. Als je iets niet kunt of opgeeft of… dalen je punten of krijg je niets. De 20 met de meeste punten worden dus een echt lid van Onverschrokkenheid, de andere 10 worden factieloos…”.

Ik kijk Maarten verschrikt aan en roep: “Dit kan niet! Dit kunnen ze niet maken!”. Maarten vervolgt zijn betoog: “Degene die na 6 maanden op de eerste plaats staat, mag een familielid uitnodigen om hem of haar te komen bezoeken. En trouwens, de eerste punten zijn al gegeven…”. Ik neem Maarten bij de kraag van zijn T-shirt en vraag:

“Op welke plaats sta ik? En jij en Jill?”.

“Ik sta op de tiende plaats en jij op de tweede, omdat je zwemtijd de beste was, maar je gebeten bent door een ‘Bijter’. En Jill… op de 25ste plaats, omdat ze niet zelf naar de kant kon zwemmen en iemands hulp nodig had.”. Ik kijk verschrikt over Maartens bed naar Jill, die intussen in slaap is gevallen. “We moeten haar helpen! We kunnen onze beste vriendin niet factieloos laten worden!”

“Inderdaad, maar als we haar helpen, lukt het nooit! Ze moet gewoon nu goed leren vechten en zich gedragen als een Onverschrokkene en dan moet het wel lukken… hopelijk…”. Even denk ik na, maar dan springt er opeens iets in het oog. Als ik tweede ben, maar ik had de beste zwemtijd, wie is er dan eerste?

“Maarten, als ik tweede ben, wie staat er op de eerste plaats?”.

“Tristan…”

--------------------------------------------------------------------

Tristan gooit altijd roet in het eten! :-/ Wat vinden jullie van het puntensysteem? Is dat wel eerlijk? Geef jullie mening en REAGEER!!! 

Vertel nog eens wat jullie vinden van Tristan, Maybelle, Maarten en Jill. Vinden jullie ze leuk? Gaan ze het halen met dat puntensysteem? REAGEER ZEKER!!! 

Is er :-misschien een plottwist dat jullie graag in het verhaal zien verschijnen? Of een verder verloop? Vertel het me zeker (reactie of een persoonlijk bericht)! :-)

Veel leesplezier!!!!!  Kus Ofie_x