Divergent 2.0

Dit wist ik allemaal niet...

“Ik weet wat het is om bij ‘De Kolonie’ te horen, dus kunnen we onze ware aard maar beter verbergen hé?!”, knikt ze en ze zwaait naar Byron die net bezig was met Mariame. “Oh, is Maybelle al klaar? Dat is snel! Hoeveel angsten had ze?”, vraagt Byron aan de dochter van Andromeda. Ze antwoordt vriendelijk en laat hem de tape zien van mijn angstlandschap.

Ondertussen loop ik rondjes tussen de andere ligstoelen met mijn vrienden op.

Ik stop eerst bij Jack. Hij was net verstrengeld in een gevecht met zwarte en donkere schaduwen, totdat ik opeens mezelf zie opduiken in zijn angstlandschap. We wandelen beiden hand in hand door een grasveld totdat ik opeens word geraakt door een pijl die recht in mijn hart steekt. Ik val direct doods neer op de grond en Jack huilt boven mijn lichaam. Even lijkt hij te twijfelen en dan pakt hij de pijl uit mijn borstkas en steekt die in de zijne. Dan schiet hij plots wakker, met de tranen nog in zijn ogen. Hij ademt zwaar totdat hij mij ziet. “Oh, wat ben ik blij dat je nog leeft!”, zegt hij en hij neemt mijn hoofd vast en kust me innig op de mond. Ik bloos als ik zie dat Byron en Jacks assistente naar ons kijken. Meteen wordt hij terug op de ligstoel gelegd door zijn assistente die zegt: “Nog even rusten, jij!”. Ik lach en loop verder door de zaal.

Dan kom ik aan bij Maarten. Ik zie dat hij, net als mij, de computerkamer in belandt. Even houdt de schrik mij in een houdgreep, maar dan zie ik dat de dochter van Andromeda iets doet met de opnameapparatuur als Maartens assistent even niet kijkt. Oef gelukkig, crisis averted!

Mariame is al klaar en ligt nog te bekomen van haar angstlandschap. Ze glimlacht naar me en ik loop naar Jill. Nu zou ik toch wel eens willen weten waar zij bang van is!

Ik kijk nauwlettend naar haar scherm en zie dat ze omringd wordt door vele jongeren van onze leeftijd. Ze schelden tegen haar en doen haar pijn. De hele tijd roept ze hen: “Ik wilde er gewoon bij horen, aanvaard worden…”. Dan wordt ze huilend wakker en kijkt me verdrietig in de ogen. “Ik wilde gewoon ergens bij horen… Het spijt me dat ik zo rot deed tegen jou, Maarten en iedereen… Wil je me vergeven?”. Net als ik Jill wil antwoorden, hoor ik gestommel achter me.

Snel ren ik naar de ligstoel van Tiffany. Ze ligt erg te woelen op haar stoel; iets wat niet normaal is. Haar assistent is dan ook angstig met haar bezig. Opeens gaat er een luid alarm af en Byron rent naar Tiffany. Hij duwt me aan de kant en ik kan nog snel zien wat op het scherm staat: een hysterisch wenende Tiffany liggend bij het lijk van John… Bang wacht ik af totdat er iets gaat gebeuren. Na een paar minuten stopt het alarm en Byron draait zich om. Hij ziet er erg slecht uit. “Wat is er net gebeurd?”, vraag ik hem, “Vertel op!”.

“Kalm Maybelle, ga even zitten.”. Ik loop snel naar een stoeltje en zet me erop.

“Tiffany’s angst om John te verliezen was groter dan haar wil om te leven. Tiffany is net… overleden…”.

-----------------------------------------------------------------

NEEEEEE, Tiffany!! ;-( ik begon haar net leuk te vinden! (ik voel me een beetje GoT, net als je een lievelingspersonage gekozen hebt, laat George R.R. Martin hem sterven :-P) Toch vind ik het nog steeds heel erg :-( wat vinden jullie van haar dood? REAGEER!!!

Even een vraagje: sorry als ik het lang duurt (zo'n drie dagen doe ik meestal) totdat ik update. Ik vind dat je niet elke dag moet updaten omdat anders de spanning weg is. En ik heb natuurlijk niet altijd inspiratie om te schrijven dus daarom zit er soms wat meer tijd tussen. Ik hoop dat jullie daar begrip voor hebben :-) alvast bedankt!

Kus Ofie_x