Divergent 2.0

Een vriendelijke woesteling

Ik weet niet hoe lang ik geslapen heb, maar als ik wakker word, voel ik me toch goed uitgerust. Ik probeer me recht te zetten in het ziekenhuisbed en dat lukt me al aardig. Het is rustig in de ziekenzaal; ik ben de enige die er ligt. Maar goed eigenlijk!

Als ik naar het glas water wil reiken dat op mijn tafelblad staat, zie ik iets bekends liggen.

Mijn medaillon! Ik neem het vast en doe het direct terug aan. De tranen lopen over mijn wangen, zo blij ben ik!

“Oei, je gaat toch niet wenen hé?! Ik heb nog zo mijn best gedaan het in goede staat terug te brengen.”, hoor ik opeens een stem zeggen. Ik draai me snel om naar de deur die openstaat. Er staat een brede en gespierde jongen met koolzwart haar, maar erg aardige kastanjebruine ogen. Op het eerste zicht herken ik hem niet, maar als hij dichter naar me toe loopt en naast mijn bed komt staan, weet ik direct wie het is…

Jack.

“Haha nee, ik ben gewoon blij dat ik mijn medaillon terug heb. Het betekende veel voor me…”. Hij knikt en kom aan het voeteneinde van het bed zitten. Ik vervolg: “Bedankt voor het terugbrengen. Hoe moet ik je ooit bedanken?”.

“Het was niets! Met het terughalen van je medaillon heb ik kunnen doen wat ik al even wou, dus tot nu toe staan we quitte. Maar ik hou het in gedachten als ik ooit iets van je wil…”, suggereert Jack, terwijl hij me met ondeugende ogen aankijkt.

“Wanneer mag je weg hier?”, vraagt hij daarna. Ik antwoord: “Nu meteen, als jij even je handen kan verleggen.” Hij liet zijn armen rusten op mijn benen, maar verlegt ze nu zodat ik in een wip op de grond sta.

Ik was me er wel niet van berust dat ik mijn ziekenhuiskleed  nog aan had. Ik verschrik me en drapeer zo snel als ik kan het deken om me heen. Jack ligt plat van het lachen en wil net mijn kleren halen, als ik buiten veel rumoer hoor. Jack loopt stilletjes aan naar de deur toe en opeens springen er drie bewakers van Onverschrokkenheid binnen, op de voet gevolgd door…

Tristan?!

“Daar is hij, degene die me geslagen heeft! Neem hem mee!”, hoor ik Tristan roepen. De bewakers lopen richting Jack, geven hem een mep op zijn kaak en één van hen zegt: “Jack Wilders, jij gaat naar ‘De Kloof’ voor het opzettelijk verwonden van een medeaspirant!”. ‘De Kloof’? Wat is dat? Ik heb geen tijd om na te denken want ze geven Jack maar meppen en dan verdwijnen ze via de deuropening.

“Nee, wat doen jullie?”, gil ik, “Hij heeft niets gedaan!”. Maar het maakt niets uit, ze horen me allang niet meer… Dan zegt Tristan, net voordat hij weggaat: “Dat medaillon moet wel erg belangrijk voor je zijn, als Jack ervoor gemarteld wilt worden in ‘De Kloof’… Ik sta perplex te kijken naar het gemene en sadistische gezicht van Tristan. Ik gil en wil op hem afrennen, als ik word tegengehouden door de ietwat gespierde armen van Andromeda.

“Wat is hier in hemelsnaam aan de hand? Ik ben even weg en er ontstaat rumoer.”.

“Jack is mijn medaillon komen terugbrengen en opeens wordt hij meegenomen door bewakers naar ‘De Kloof’. En ik weet iet eens wat dat is!”, snik ik van de angst. Andromeda’s gezicht wordt helemaal bleek als ik het woord ‘De Kloof’ uitspreek.

“Liefje”, zegt ze, “ga even rustig zitten. ‘De Kloof’ is de plaats waar de leden van Onverschrokkenheid die de wet niet nakomen of spionnen van andere facties worden mishandeld. En niet zomaar mishandeld, écht gemarteld met doodspijnen tot gevolg.”

Mijn hoofd wordt helemaal wazig vanbinnen. Wat gaan ze toch met Jack doen?!

“Maar je moet kalm blijven. Jack is een sterke jongen, hij overleeft het wel.”, voegt Andromeda nog als laatste toe.

Ik weet niet wat te doen. Het laatste wat ik nog weet is dat ik ren en ren en ren...

-------------------------------------------------------------------------

Ugh, die 'Kloof' lijkt me toch wel een plaats waar ik niet heen wil! In mijn hele leven niet! :-/ wat vinden jullie van dit gedoe met Tristan, Jack en het medaillon? REAGEER!

Kus Ofie_x