Divergent 2.0

De duivel is er mee gemoeid

Nee hé, dit kan toch niet waar zijn! De duivel is er echt mee gemoeid! “Jack alsjeblieft, doe voorzichtig. Je weet wat Tristan je heeft aangedaan, laat hem er ook voor boeten! Maar zorg dat je jezelf niet pijn doet…”. Jack knikt en geeft me een zoen… op mijn mond! Ik schrik en bloos. Dan kus ik hem terug en lopen we hand in hand naar de rest van de aspiranten.

Ieder duo moet één voor één naar de matten komen en hun gevecht vechten. Er vallen gelukkig geen echte gewonden, want we gebruiken simuleermessen. Deze messen laten geen wonden na op je huid, maar laten je wel de pijn ervan voelen. De wedstrijd tussen Maarten en mij staat als voorlaatste geprogrammeerd, voor dat van Tristan en Jack. Als het onze beurt is, fluistert Maarten nog snel in mijn oor: “Ik ga je laten winnen, zodat jij de dubbele punten krijgt. Maar ik kan het je niet té gemakkelijk maken, dus alvast sorry…”. Ik glimlach en knijp zachtjes in zijn hand.

We gaan in onze posities op de matten staan met onze messen in de hand. “Start!”, roept Byron en Maarten komt al direct aangelopen met het mes boven zijn hoofd. Hij haalt ermee uit en raakt me net niet. Ik duik onderuit en snijdt hem op zijn been. Hij kreunt van de pijn en raast daarna naar me toe. Ik sta klaar om zijn aanval af te wenden, maar hij stompt me in mijn maag en raakt mijn armen met het mes. Ik val op de grond en haal zijn voet onderuit. Ik ga op zijn handen staan, waar het het minst pijn en doet en je ze niet kunt breken, en kijk zelfverzekerd. Ik hanteer mijn mes en maak het af door een kruis te snijden op zijn borst. Dat is het teken dat het gevecht gedaan is. Als Maarten gedaan heeft met kreunen van de pijn, help ik hem recht. Hij knipoogt en we lopen samen naar onze plaatsen. “De winnaar van het gevecht en de dubbele punten: Maybelle!”, roept Byron en komt dan naar mij toe en zegt: “Goed bezig, Maybelle.” Ik lach verlegen, hij lacht en dan gaat hij verder met de laatste wedstrijd… die tussen Jack en Tristan.

“Het volgende en laatste duo voor vandaag: Jack en Tristan!”, neemt Jace over van Byron. Ik kijk bezorgd naar Jack en hij knijpt liefdevol in mijn hand. Ik heb hier zó geen goed gevoel over! De beide jongens lopen naar de mat en zetten zich in positie. “Start!”, roept Byron terug. “Kijk eens aan wie er terug is! Hoe was je leuke verblijfje in, wat was het ook alweer? ‘De Kloof’?”, zegt Tristan venijnig. Ik hoor Jack grommen. Oh jee, dit is niet goed. Als er iemand Jack boos kan krijgen, dan is het Tristan wel. En als hij erin slaagt, dan krijgt hij sowieso weer zijn woedeaanvallen en dat is écht niet goed! “Welwel jongen, komt er nog iets van?!”, roept Tristan nu luid. Jack gromt en loopt heel snel naar Tristan toe. Hij wil met zijn mes toeslaan, maar Tristan ontwijkt de aanval met gemak. Tristan draait zich dan snel om en snijdt Jack in zijn nek. Hij roept het uit van de pijn en zakt al snel ineen. “Komaan Jack, wreek die schurkenstreek!”, roep ik hem toe. Hij kijkt me aan en zijn blik wordt opeens veel zelfverzekerder. Hij kreunt, staat recht en loopt weer richting Tristan. Dit keer vindt zijn mes wel de weg naar Tristan en raakt hij hem vol in het gezicht. Tristan roept het uit van de pijn en plaatst zijn handen op zijn gezicht. “Jij kerel, jij moet mij en Maybelle met rust laten!”, gromt Jack. Oh oh, ze gaan psychologisch ook vechten. Veel succes…

“Ooh, wat lief, is ze je vriendinnetje? Wat schattig!”

“Stop met zeveren, Tristan. Heb jij eigenlijk wel een hart?”, vraagt Jack. Hij neemt zijn mes en snijdt een dik kruis op Tristans borst, op de plaats van zijn hart. Jack staat zelfzeker op en kijkt naar het tafereel. Maar zoals we al wisten, laat Tristan het hier niet bij, hij gilt en loopt op mij af. Hij neemt mijn arm en smijt me op de mat. Dan houdt hij het mes op mijn keel. Ik ben bang en Tristan houdt me in een sterke houdgreep. “Laten we het even zo spelen, oké? Ik verwissel dit slappe simuleermes even door de echte variant en houdt het tegen je vriendinnetjes nek. Wat ga je nu doen, Jack? Eén foute beweging en Maybelle heeft een mooi aandenken aan je woedeaanvallen…”. Jack gromt en heeft moeite om zich in te houden en niet op Tristan (en mij) af te vliegen.

“Laat haar er alsjeblieft buiten, ze heeft hier niets mee te maken!” 

“Oh nee?! Van wie was het medaillon dan, hé?”. Ik zie dat Jack schuldbewust naar onderen kijkt. Hij moest mijn medaillon dus stelen van Tristan. Tristan de sukkel had mijn medaillon gestolen! “Jij klootzak!”, roep ik naar Tristan, “Jij had mijn medaillon gestolen tijdens ons vorige gevecht! HOE DURF JE?!”. Ik ben zo boos, dat ik door de adrenaline me los kan wrikken uit Tristans houdgreep. Maar hij is slim genoeg om me net te laten gaan, tackelt me en snijdt met het mes in mijn rug.

Ik gil het uit; dit is de druppel voor Jack en hij vliegt op Tristan af. Hij neemt hem vast, tilt hem op en gooit hem op de grond. Hij blijft maar slaan op Tristan: in zijn gezicht, zijn maag… Jace en Byron proberen hem te bedaren maar dat heeft geen zin, als Jack eenmaal een woedeaanval heeft, dan is hij  niet te stoppen. Ik hoor zelfs, ondanks mijn pijn en het bloed dat langs mijn rug loopt, dat Tristan vraagt om op te houden!

Ik voel veel pijn, maar sta toch recht. Ik strompel op Jack af en leg mijn hand op zijn schouder. Hij draait zijn hoofd om en gromt. Dan ziet hij mij en kalmeert hij precies. Hij lost zijn grip op Tristan en kijkt verward. “Het is oké, stop alsjeblieft met Tristan te slaan. Hij is het niet waard!”. Hij knikt, kijkt nog één keer om naar Tristan en loopt dan weg naar de slaapzaal. Ik wil hem achterna lopen, maar de pijn neemt de bovenhand en ik zak ineen. Maarten loopt bezorgd naar me toe. “Gaat het?”, vraagt hij. “Het valt wel mee, mijn rug moet alleen verzorgd worden.

Dan zie ik in mijn ooghoek dat Jill op me af komt gelopen. “Hou de volgende keer je vriendje wat in het oog! Ik laat je Tristan hem niet meer pijn doen!”, roept ze recht in mijn gezicht. Dan loopt ze naar Tristan toe en ik hoor haar zeggen: “Gaat het, schat?”. De verraadster! Nu zit ze aan te pappen met die vuile rotzak!

Dan hoor ik de stem van Andromeda: “Breng ze beiden naar mijn ziekzaal! Hop hop!”. Maarten ondersteunt mij en ik zie dat Jill ‘bezorgd’ achter Tristan, die wordt geholpen door Byron, aanhuppelt. 

--------------------------------------------------------------------------------

Amai dat was me nogal een gevechtje! :-O ik blijf Tristan écht haten!!! En dan zijn Maarten en Jack, ondanks zijn woedeaanvallen, nog erg lief!! Wat denken jullie dat er nog allemaal gaat gebeuren? REAGEER!!!

PS: Leuk hé, zo'n lang hoofdstuk?! :-P

Veel leesplezier, kus Ofie_x