Çıldırtan Aşk 2-(Harry Styles)

-19-

Selaam! Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Yeni bölümle karşınızdayııım.

İthafenleri bugün yapamayacağım çünkü bilgisayarım aşırı donuyor ve acilen çıkmam gerek.

Yorum atanları buradaaan kocamaan öpüyoruum ;) İthafenlere bir dahaki bölüm devam edeceğiim =)

Alarmın sesinden nefret ediyordum. Harry kollarını benden ayırıp yataktan kalktığında kendimi açmaya çalışıyordum ama başarısızdım. O banyoya doğru adımlarken zar zor “Uyudun mu?” diye sordum. “Hem de çok iyi.”

Tekrar uykuya dalmadan önce gülümsedim ama on dakika sonra yüzüme damlayan sular yüzünden kendimi açıp Harry’nin koca kafasını itmek zorunda kaldım. Ben onu itelerken o hala gülmeye devam ediyordu.

“Uyumak istiyorum.”

“Doktor randevun var.”

Aslında yok.

Kalkıp üstümü giyinmek zorunda kaldım. Giyinmeden önce işedim ve saçımı yıkadım. Harry odadan geç kaldığımızla ilgili bir şeyler homurdansa da onu umursamayacak kadar uykum vardı. Odaya geri döndüğümde iyi gözüküyordu. Dünkü kıyafetleri giymiş olsa bile bir harikaydı. Kıvırcık saçları hala ıslaktı. Ona gülümsedim.

“Kahvaltı yapamayacağız.”

Omuz silktim ve dolaptan ne giyebileceğime baktım. İyi şeyler giyseydim iyi olabilirdi. Ayrıca birkaç fazlam vardı ve spor yapmalıydım.

“Doktordan sonra bir saatlik boşluğum var sonra gidip albüm çalışmasına başlayacağız. O arada kahvaltı ederiz.”

Boğazım kurudu. Ne düşünmüştüm ki? Bugünü de beraber geçireceğimizi mi? Belki de yine beraber uyurduk ha? Hah. Onu affetmedim bile. Onu affedemem ki. Bir gün uyuduk ve bir şeyler yaptık. Aile gibiydik. Ama sadece bir günlük.

Yolda sessizdik. Aslında tüm enerjim çekilmiş gibi hissediyordum. Hala uykum vardı ve arabada uyumamak için büyük bir çaba harcıyordum. Onun müziğe geri dönmesini isteyen bendim ama şimdi olanlara da bakın. Birkaç ay sonra turneye çıkacaklardı ve onu kim bilir bir daha ne zaman görecektim. Daha önümüzde uzun bir zaman vardı ama ne olacağını merak ediyordum. Onu özlemiştim. Nora artık pek fazla benle kalmadığı için o evde yalnız yaşıyordum 5-6 ay önceki gibi.

“Nora ve Kinney’in evleneceğini biliyor muydun?”

“Evet, Kinney sürekli bahsediyordu.”

“Nora bana söylemedi.”

Harry’nin dönüp bana baktı. Yüzümün iyice asıldığını biliyordum çünkü bu beni üzmüştü. Ne gariptir ki kendimi yalnız hissediyordum.

“Kimse artık beni istemiyor.” Dedim aslında amacım Harry’nin duyması değildi zaten çok kısık bir sesle söylemiştim. Duyacağını düşünmemiştim ama duymuştu.

“Kimsenin seni istememesi umurunda mı?” diye sordu. Ne demek istediğini çok anlamamıştım. Devam etti; “Önceden bunu umursamazdın. Her neyse için rahat edecekse ben hala seni istiyorum.”

Hiçbir şey demedim. Sesi pekte istiyor gibi gelmiyordu.

Hastaneye girdiğimizde pekte kalabalık değildi. Psikologların katına gittik. Aslında amacım Harry’nin doktorunu görmekti ama şimdi nasıl döndüreceğimi düşünüyordum. Doktor beni randevusuz kabul etmezdi. Yalan söylemek zorunda kalacaktım çünkü Harry’nin beni kıskanç bir paranoyak olarak görmesini istemezdim. Harry kendi doktorunun sekreterine geldiğini söylerken bende öylece etrafa bakıyordu. Nedensizce kendimi kötü hissetmeye başlamıştım. Her şey geri sarmıştı sanki. Harry bana doğru adımladığında onu izledim.