The Marauders (one-shots)

Het verleden

Heyy,
Welkom bij alweer het 200ste hoofdstuk van dit boek.
Met het 100ste hoofdstuk had ik een verhaald van 1000 woorden over de toekomst gemaakt.
Hierbij dus een one-shot van 2000 woorden over het verleden!
Dankjulliewel voor alle comments en sterretjes!
Love you,
RobertDowney03!

Harry Potter

'RONALD WEASLEY!' was het eerste dat ik hoorde toen ik mijn ogen opende.

Wazig zag ik Hermione boos op Ron aflopen en herinnerde me wat er gebeurd was.

Ron had de Tijdverdrijver meegenomen en had er aan gedraaid.

Oh nee...we zitten in een andere tijd.

Het was bijna ochtend.
Langzaam zag je de zon opkomen.
We waren bij de rand van het verboden bos en het was uitgestorven.

'We moeten hulp halen,' mompelde ik terwijl ik opstond.

'Mee eens,' antwoordde Hermoine.

'Of...we kunnen het verleden gaan verkennen!' Riep Ron enthousiast waarna hij een tik op zijn hoofd van Hermoine kreeg.

Ik draaide me om zodat ik naar Zweinstein kon kijken, maar voor ik het wist rende er iemand tegen me op en viel ik weer op de grond.

'Harry!' hoorde ik Hermoine in paniek roepen.

Ik kreunde en opende mijn ogen.

Bovenop me lag een jongen van ik denk een jaar ouder dan ik.

Zijn zwarte krullen zaten in de war en hij leek niet meer bij de komen van de lach.

'O mijn God, Prongs!' hoorde ik een jongen achter me roepen.

Prongs...waar kende ik die naam van.

'Sorry man. Gaat het?' lachte de jongen en hield me met opstaan.

Verward mompelde ik wat en veegde mijn vieze kleren af.

'Ik heb jullie nog nooit gezien hier...' zei een andere jongen.
Hij had een dekentje om zich heen geslagen, littekens op zn gezicht en ook zijn haar zat volledig in de war. En ook hij deed me denken aan iemand.

'We zijn nieuw hier,' verzon Hermoine snel.

De jongen met het langere zwarte haar en een Gryfoendor gewaad aan, liep op Hermoine af.

'Dat dacht ik al. Zo'n gezicht als dat van jou zou ik me wel herinneren,' grinnikte hij.

'Hey laat dat,' waarschuwde Ron en ging voor Hermoine staan. Wat een held.

'Sirius, laat haar met rust,' zei één van de jongens.

Sirius...Sirius Black!
O mij God! Ik zat in de tijd van Sirius Black.
Dan is dat vast Remus Lupin....
En dan is de jongen naast me...mijn vader.

Een lange tijd bleef ik hem ongelovig aan staren.
Tot hij me een beetje ongemakkelijk bekeek.

'Kijk jongen, ik weet dat ik knap ben...maar je hoeft niet zo te staren,' grinnikte hij.