BFF 26: She's Gone

51 2 0
                                        

*Next day*

*Knock*Knock*

Napatingin kami ni kuya sa pinto. Sino naman kaya yan? Hindi naman pwedeng si Trixie yan dahil kakaalis lang niya. Pinapauwi muna siya nila tito Xien. Kami lang ni kuya ang nandito. Hanggang ngayon wala parin sila Mama. Hayz~ Magpapahinga na nga lang ako. Ipipikit ko na sana ng biglang may yumakap sakin.

"Namiss ka namin" Agatha/Lovely

Napangiti ako dahil sa sinabi nila. Ang o.a kasi nila e. Mahigit isang buwan pa lang naman silang umalis. Tsk!

"Tse! Tigilan niyo nga ako." Pagsusungit ko. Napahiwalay naman sila at tinignan ako na nakakunot ang noo. "What?" Pagtataray ko pa.

"Hindi mo kami namiss?" Malungkot nilang sabi. Natawa naman ako dahilan para mapangiti sila. "Hay nako! Muntik na kaming maniwala dun ah" Lalo naman akong natawa sa sinabi ni Lovely.

"Hahaha! Ang o.a niyo lang kasi. Isang buwan lang tayong di nagkita miss agad?" Asar ko sa kanila.

Bigla nila akong niyakap kaya niyakap ko rin sila pabalik. Sa totoo lang namiss ko na tong dalawang to. Para kasing bata e. Hahaha! Maya maya lang humiwalay narin sila at kumuha ng upuan tyaka tumabi sa kama ko.

"Kamusta naman kayo?" Tanong ko sa kanila pagkaupo nila.

"Oksi lang kami. Ikaw ba?" Tanong ni Lovely.

"Balita namin isang linggo ka daw nakaratay dyan sa kama ha." Dagdag naman ni Agatha.

"Ok lang ako at tama kayo isang linggo daw akong nakaratay dito kaya paggising ko tuyo ang lalamunan at hindi ako halos makagalaw." Sagot ko.

"Ay nako girl. Normal lang yun dahil ikaw ba naman matulog ng isang linggo, hindi ka ba naman mangawit." Natatawang sabi ni Agatha.

~~~Time Skip~~~

"Mauna na kami ah" Paalam ni Agatha. Tumango naman ako.

"Pagaling ka Ac." Sabi ni Lovely. Ngumiti ako sa kanila.

"Ingat kayo sa daan ha." Sabi ko sa kanila.

~~~Time Skip~~~

*10:00pm*

Natutulog na si kuya Nathan sa sofa. Napagod ata, dahil magdamag niya akong inalagaan. Si Trixie naman nagtext sakin na hindi daw siya dito matutulog dahil may gagawin pa raw siya. Ako naman hindi makatulog.

*Knock*Knock*

Napatingin ako sa pinto. Anong oras na ah. Nagising si kuya kaya agad akong tumayo para pigilan siya.

"Ako na, kuya." Sabi ko

"Sigurado ka?" Inaantok niyang tanong. Tumango naman ako.

"Magpahinga ka na lang dyan kuya. Mukhang pagod ka e" Sabi ko tyaka inayos yung kumot niya. Ngumiti siya kaya ngumiti rin ako. "Goodnight"

Pumunta na ako sa pintuan habang hila hila yung dextrose. Binuksan ko ito at tumambad ang taong matagal ko ng gustong Makita.

"Daddy~" Hindi makapaniwalang sabi ko. Bigla niya akong niyakap kay yinakap ko rin siya pabalik.

"Im sorry anak." Sabi niya na nagpapatak ng luha ko na kanina ko pa pinipigilan. Matagal ko ng gustong marinig kay Daddy ang salitang 'anak' pero hindi ko akalain na kapag narinig ko yun maluluha ako ng ganito. "It's all my fault." I heard cracked from his voice kaya alam kong umiiyak na siya.

"Daddy, it's not your fault. Don't blame yourself. Ginawa mo lang kung ano ang sa tingin mo ay tama." I comfort him.

Maya maya umupo na kami sa upuan na katapat ng kwarto ko.

"Daddy, where's Mommy?" I asked him. Napansin ko kasi na hindi niya kasama si Mommy e. Nakita kong namuo nanaman ang luha sa mata niya kaya agad kong hinawakan ang kamay ni Daddy. "What's wrong Daddy?" I asked him. Huminga siya ng malalim bago magsalita.

"S-She's gone." Para akong nabingi sa sinabi ni Daddy. Ang tibok ng puso ko lang ang naririnig ko. Ayokong maniwala sa sinabi ni Daddy but when his tears fall down on his cheeks I froze.

"W-What? Daddy, tell me you are joking right?" I asked nervously and stand up.

"Sana nga nagbibiro lang ako." Malungkot niyang sabi. Again I froze.

"K-Kailan pa?" Nauutal kong tanong.

"The day after you left in our house." Para akong pinagsakluban ng lupa. No. No! Kasabay ng pagbagsak ko ay ang pagpatak ng mga luha ko. Naramdaman kong may kamay na pumulupot sa katawan ko and I knew it was Daddy. "Hindi niya kinaya ang pagkawala mo."

"Im sorry Daddy." Sabi ko habang umiiyak. Paulit ulit kong sinasabi sa kanya yan.

"Shh~ You don't need to say sorry." Sabi ni Daddy.

"But Daddy it's because of me, Mommy died."

Bestfriends ForeverWhere stories live. Discover now