Geçemiyorum Senden

24. Dilek Feneri

Geçemiyorum Senden^^24. BÖLÜM
"Dilek Feneri"

Önceliğim her zaman bir şeyleri sevmek oldu. Adımı sevdim, benliğimi, varlığımı ve çeliştiğim fikirleri bile. Ama oradan sonra bir şey oldu. Birini sevmeye başlayınca, kendime verdiğim değerden koptum. Bunca zaman aşk uğruna bir oyuncak olduğumu görmedim. Buydu demek, aşk böyle kör ediyordu.

Bana gel dedi, geldim. Git dedi, gururum ezile ezile gittim. Kal dedi ve dile getirmese de sevmemi istedi. Her istediğini yapmaya çalıştım. Sahiden tüm bunlara değip değmediğini, bir kez bile sorgulamadım. Belki de sorguladım. Ama her zaman sevgim ağır bastı ve değdiğini düşündüm. Şimdi de onu sevdiğim için gideceğim. Ayaklar altına alınan gururumu toparlamam artık çok zor. Sanırım yine de bir şeyi yapabilirim. Onu unutmaktan ziyade, unutmayı deneyebilirim.

Onun tam bana göre biri olduğunu düşünecek kadar ne yaşamıştım? Çoğunlukla zıt karakterler, kaderini birleştirebilirdi. Ama biz zıt bile değildik. Benim ne ve nerede olduğum belliydi. Oysa Hakan tam bir bilinmezdi. Kalbinin güzelliğine inandığım zamanlarda bile en kötü şeyleri yaptı. Merhametine güvendiğim hâlde, karşıma bir başkasıyla dikildi. Onu, başkalarına savunduğum günlerde bile kendimi kandırdım ben.

"Benimle gel, son defa."

Uzattığı eline baktım. Sanki birlikte yaşlanmamız için bir teklifte bulunuyordu. Şimdi nikâh kıyalım dese bile yerimden kalkmazdım. Geç olsa da bir şeyleri anlamıştım. En başa dönüyorduk. Hakan'ın dediği gibi, bizden olmazdı. Tüm hataları ona yükleyerek ne kadar doğru yaptığımı bilmiyordum. Ama tüm detayları incelediğim hâlde kendimde bir hata görmediğimi de dile getirmek zorunda olduğumu hissediyordum. Belki de tek hatam, körü-körüne bağlanmaktı.

"Bu defa değil."

Dediğimde, şoför sinirlenmeye başlamış gibi yerinden fırladı. Hakan'a doğru elini salladı.

"Kardeşim duymuyor musun, gelmek istemiyor? İn aşağı da daha fazla uğraştırma!"

Bir kere bile şoföre bakmadı. Gözleri beni delip geçerken, yutkundum. Onunla gideceğime olan güveni, sinirimi bozuyordu. Her şeyi geride bırakma cesareti göstermişken, yeniden bana uzatılan eli tutamazdım. Ben boğulurken, o el başkasındaydı.

"Gidersen..."

Duraksadı. Tam olarak ne demesi gerektiğini bilmiyordu. Tehdit mi edecekti ya da başka bir şey? Söyleyeceği her neyse son anda vazgeçmiş gibi başını eğdi. Artık insanlarda öfkelenmeye başlıyordu. Hakan'ın tüm inadı üzerindeydi. Direncimi kıracağını düşündüğü için bu kadar diretiyordu.

"Gidersen, bize kötü bir son hazırlarsın."

Sonunda düşündüklerini tartmış ve son sözünü söylemişti. Zaten bizim hiç güzel bir son bulacağımıza inanmadım. Beni bu düşünceye inandıramadı ki.

"Seni bir başkasıyla görünce vazgeçtim zaten."

Çenesi kaskatı kesildi. Şimdi insanlar biraz daha sakinleşmişti. Artık kızmaktan ziyade, merak ediyorlardı. Sabırsız olan tek kişi şofördü.

"İnelim ve bunları konuşalım. Sonra gitmek istersen, engel olmayacağım."

Pes etmedim. Başımı iki yana sallarken, bakışlarıyla yanımda oturan kadından izin istedi. Kadın ayaklanırken, aniden koluma yapıştı. Ondan böyle bir çıkış beklemediğim için sendeledim. Koltuğa tutunmaya çalıştım. Ama çoktan peşinden sürüklenmeye başlamıştım. Kimse de engel olmuyordu. Aksine bir an önce gitmek ister gibi bir havaya bürünmüşlerdi. Hiçbir şekilde ona itaat etmeyişime kızıyordu. Tüm gücüyle koluma asılmış ve zorluk yaşamadan beni dışarı çekmişti. Otobüs hareket edip yanımızdan geçerken, büyük bir sarsıntı yaşadım.