Two worlds apart ~ Dutch

#19

~twee dagen later...~

Ik word langzaam wakker van het zonlicht dat door het raam schijnt. Ik duw voorzichtig de arm van Mace van me af en wandel naar de kast. Ik trek een paar gescheurde jeans aan. Daarna haal ik een grijs t-shirt uit de kast. Ook pak ik een van de rode houthakkers-bloesjes van Mace uit zijn kast en ik bind hem om mijn middel. Ik doe mijn haar in een hoge staart en doe een laagje mascara op. Nadat ik mijn tanden heb gepoetst pak ik mijn paar zwarte Allstars en trek ze aan.

Eenmaal beneden zet ik mijn Bluetooth speaker aan. Ik ben de laatste tijd best vrolijk, ook al komt er een oorlog aan. Misschien is het doordat Mace hier elke dag is, geen idee. De laatste tijd hebben we veel overleg gehad, met Jasper, Anderson, Bakker en alle andere belangrijke personen. Ik neurie mee met een van de liedjes die uit de speaker komt.

In de kast spot ik al gauw een pak pannenkoekenmix. Een grijns verschijnt op mijn gezicht en ik pak een pan, gooi er wat boter in en bereid de mix voor.

Terwijl ik de pannenkoeken aan het maken ben zing ik mee met de muziek. Ineens hoor ik een tweede stem meezingen. 'Goedemorgen Blaine!' Begroet ik hem vrolijk. Blaine is de laatste dagen bij ons gebleven, aangezien de oorlog elk moment kan uitbreken voelde Isaac zich er beter bij als hij hier bleef. 'Goedemorgen, jij bent vrolijk vandaag!' Zegt hij terug. Ik knik. Ik zet een bord pannenkoeken voor hem neer. 'Menora... dat had je niet hoeven doen...' zegt hij met een grijns. We beginnen te lachen. Blaine is echt een tweede broer voor me geworden de afgelopen twee dagen. Ik maak nog drie borden pannenkoeken en loop dan naar boven.

Ik sluip mijn kamer in. 'Mace' zeg ik. 'Mace. Mace!' Ik begin harder te roepen. Ik rol met mijn ogen. 'Oké dan...' mompel ik. 'Een monster! Help Mace!' Roep ik dramatisch. Hij komt meteen overeind. 'Waar?' Roept hij paniekerig. 'Op jouw hoofd, totdat je je haren fatsoeneert.' Zeg ik droog. Hij begint te lachen. 'Maak je maar klaar en kom naar beneden, er staat een ontbijtje voor je klaar.' Zeg ik, voordat ik naar Isaac's kamer loop. Ook hem maak ik wakker en dan loop ik weer naar beneden.

~~

Ondertussen is het avond. Ik zit weer in de vergaderzaal, met Mace aan mijn zijde. 'Het is drie dagen geweest, en er is nog geen verdachte activiteit gespot aan de grens.' Zegt Jasper. Mace begint te praten. 'Waarschijnlijk hebben ze het plan verplaatst van tijd. Dat deden ze toen ik er was ook, en er weten maar een paar mensen de échte datum. Blijkbaar vertrouwde de Alpha mij niet goed genoeg.' Bakker kijkt verbaasd. 'Maar je was toch de zoon van de Alpha?' Vraagt hij. 'Ja, dat klopt, maar laten we zeggen dat de vader-zoon relatie veel te wensen overliet.' Ik denk even verdriet in zijn ogen te zien maar die verdwijnt meteen weer. 'We moeten de komende dagen voorbereid zijn, en altijd paraat staan. Ze kunnen elk moment binnenvallen.' Antwoord Mace. We spreken nog wat dingen af en dan is de vergadering afgelopen.

Eenmaal thuis blijken Isaac, Blaine en mijn moeder weg te zijn. We gaan even op de bank zitten met wat drankjes die Mace pakt. Hij trekt me bij hem op schoot. 'Ik weet dat dit wat snel is, maar wanneer wil je het volk inlichten van ons? En van mijn verblijf hier? De oorlog kan elk moment uitbreken en het zou fijn zijn als ze mij niet zien als een Ferno, maar de mate van hun toekomstige Luna.' Zegt hij. 'Ergens heb je wel gelijk. Of ze moeten het ruiken, maar dat is eigenlijk pas echt duidelijk als het hele ritueel is voltooid.' Ik word rood van wat ik zelf zei. Mace begint te lachen als hij mijn knalrode gezicht ziet. 'Alles op zijn tijd hoor, schat.' Zegt hij, maar zijn ogen zeggen wat anders.

'Wat als ik niet wil wachten?' Vraag ik zacht. Ik schrik zelf van mijn initiatief. Mijn wolf word helemaal gek als hij zijn lippen op die van mij duwt en me mee naar boven neemt.

~~

Ik word wakker en wrijf door mijn ogen. Ik begin spontaan te blozen als ik denk aan gisteren. 'Hey.' Hoor ik opeens naast me. Ik draai me naar hem toe. 'Goedemorgen.' Zeg ik met een glimlach. Hij trekt me naar zich toe.

'Godver...' mompelt hij. 'Wat is er?' Vraag ik. 'Hoe kan je nu gewoon nóg lekkerder ruiken?' Vraagt hij met echte verbazing in zijn stem. Ik grinnik en dan merk ik het ook. De al sterke geur is nog veel sterker geworden. Ik adem het in. 'Jeez... je hebt gelijk.' Mompel ik. We lachen even en dan sta ik toch op. Ik kleed me aan, doe mijn haar, een laagje mascara op en loop naar beneden.

Daar zitten Isaac en Blaine. Isaac en Blaine staan op zodra ze mij zien. Isaac loopt ongerust op me af. 'Waar is Mace? Wat is er gebeurt? Ik weet dat we gisteren weg waren maar als er iets gebeurt moet je alti-' Begint hij te ratelen. 'Wat?' Vraag ik verbaast. 'We ruiken Mace bijna niet meer!' Roept hij uit. 'Hij is hier gewoon nog hoor.' Mompel ik. 'Maar dat kan niet behalve als-' Isaac en Blaine's gezichten veranderen tegelijkertijd in twee vrijwel identieke grijnzen.

Ik draai me snel om en loop de keuken in. Ze gaan allebei op een barkruk zitten en leunen voorover. Ik draai me om en daar zitten ze hoor, allebei, wiebelend met hun wenkbrauwen. Ik word rood, wat alles verraad. 'Oeh!' Roepen ze in koor. 'Dus we hadden gelijk' zegt Blaine. 'Over wat?' Hoor ik een bekende stem zeggen. 'Goede timing... not' mindlink ik Mace. Hij geeft mij een vragende blik. 'Ze roken je niet meer en toen ik zei dat je er nog was trokken ze zo hun conclusies. Bereid je voor.' Ratel ik snel. Mace doet net alsof hij de blikken van Isaac en Blaine niet ziet en gaat achter me staan. Hij slaat zijn armen om me heen en geeft me een kus op mijn wang. 'Maar dus-' begint Mace om de stilte te verbreken. Isaac en Blaine kijken ons nog steeds aan. Ik houd het niet meer in en proest het uit. 'Sorry hoor maar die blikken van jullie... damn.' Zeg ik lachend. Al snel lacht Mace mee. Ook Isaac en Blaine houden het niet meer en beginnen te lachen.

'Ik ga dit hele ongemakkelijke gesprek ontvluchten door boven mijn boterham op te eten.' Deel ik dan mee met een klein glimlachje. Mace zegt meteen 'ik ook.' En probeert achter mij aan te vluchten. Hij wordt echter tegengehouden door Blaine en Isaac. Ik blijf nieuwsgierig bovenaan de trap zitten. Ik hoor Blaine iets zeggen in de richting van 'gefeliciteerd gozer' waar ik meteen van frons. 'Doe mijn zusje een keer pijn en ik kom je achterna en geloof me, dat wil je niet meemaken.' Hoor ik Isaac lachend zeggen. 'Maar even serieus. Waag het.' Zegt hij dan. 'Ik zou haar nooit pijn doen. Nooit.' Zegt Mace. 'Goed zo.' Zegt Isaac. En ik hoor een raar geluid, wat best een schouderklopje zou kunnen zijn. Ik sprint gauw mijn kamer in en ga op mijn bed zitten. Mace komt erbij zitten. 'Damn dat was ongemakkelijk' begint hij te lachen.
——————————
Hai hai!
Ik heb eigenlijk geen idee wat ik in deze A/N moet zetten.

Heb een hele fijne dag, ur beautiful :)

Laat wat feedback achter als je wil :)
X