Two worlds apart ~ Dutch

#25

pov Menora
Zwart. 

Alles is zwart.

Ik probeer met alle macht mijn ogen te openen, maar ze geven niet mee. Wat is er gebeurt?

Ik blijf het proberen, met alle macht. Een klein spleetje licht geeft me nieuwe hoop, en mijn ogen vliegen open. Het felle licht verblind me en het duurt even voordat ik eraan gewend ben.

Ik zit op een krakkemikkig stoeltje, gemaakt van staal. Ik probeer op te staan, maar mijn voeten zitten vast aan de vloer. Een pluk haar kietelt mijn gezicht en ik probeer hem weg te vegen met mijn hand. Ook mijn handen zitten vast.

Ik kijk rond.

De muren bestaan uit horizontale houten balken. De vloer is bedekt met tegels. Het licht dat eerder zo fel leek, blijkt nu maar een amper brandend lichtje te zijn. Het hangt boven de stalen tafel.

Ineens vliegt een deur achter me open.

Ik draai met mijn ruk mijn hoofd om, maar ik kan niet zien wie het is. Diegene gaat voor me zitten, op een stoeltje gelijk aan die van mij.

'Menora. Menora. Menora.' Zegt de persoon voor me. Hij blijft in de verhullende schaduw. De stem is vervormd, maar ik kan uit de stem en het postuur afleiden dat het een man is. Meer weet ik niet.

Mijn ademhaling versneld van de angst, gemend met adrenaline, die door mijn aderen stroomt.

'Wie ben jij?!' Roep ik. Mijn keel voelt droog.

'Zou dat nou niet alle lol eruit halen?' Zegt de onbekende man sinister.

'Waar ben ik?' Vraag ik.

'Je stelt de verkeerde vragen, Menora.' Zegt de man in een kalme toon. Een rilling loopt over mijn rug.

'Wat moet je van me?!' Schreeuw ik gefrustreerd.

'Ah. Bingo. Dat is de juiste vraag.' Zegt de man.

'Je bent van mij. En je zal van mij zijn.' Zegt de man, met een grom. Een weerwolf dus.

'Nooit!' Roep ik.

'Oh jawel. Je gaat mijn naam schreeuwen. Je gaat van me hóúden.' Zegt hij.

'Ik ben nog liever dood!' Spuug ik eruit. Ik schrik van mijn eigen woorden en de zelfverzekerdheid waarmee ik ze uitspreek.

Hij staat op en slaat hard op de stalen tafel, wat een luid geluid veroorzaakt.

'Ik had zo gehoopt dat dit de makkelijke manier zou kunnen.' Zucht hij. Hij loopt richting de deur.

'Wat betekend dat? Hé!' Roep ik hem na, maar de deur valt al in zijn slot.

Wat lijkt op een paar minuten later vliegt de deur weer open. Twee mannen lopen naar binnen. Ze zijn tweelingen, of in ieder geval familie van elkaar. Allebei hebben ze roodkleurig haar en blauwe ogen. Het enige duidelijke verschil is het feit dat de ene een stoppels heeft, en de ander een volle baard. Oh, en het feit dat de een een metalen knuppel en de ander een plat stuk hout vast heeft.

Mijn ademhaling versnelt. 'Alsjeblieft...' smeek ik. Ze draaien synchroon hun hoofden, alsof ze twee puppy's zijn, en ik een baasje die een onverstaanbaar commando geeft. Maar dan zijn het wel twee hele enge, angstaanjagende puppy's.

Een van de twee mannen steekt zijn hand uit, en trekt de stoel onder me vandaan. Ik val met een klap op de betegelde vloer.

Ze lopen allebei op me af, hun slagwapens bewegend in hun handen.

'Ik geef jullie alles!' Roep ik nog, maar het is tevergeefs.

De eerst slag raakt mijn rug, met angstaanjagend gekraak als gevolg. Een heftige pijnscheut schiet door mijn lichaam, en ik klap in elkaar.

Ik vouw mijn lichaam om mijn buik heen, wachtend op de volgende klap.

Pov Mace
Ik loop ijsberend door de woonkamer. Menora's broer heeft me verboden om verder te zoeken, aangezien ik in paniek raakte.

Menora's moeder houd een oogje op mij.

Een flinke pijnscheut schiet door mijn rug. Ik val schreeuwend op de grond. Menora's moeder rent op me af. Ik kijk haar met betraande ogen aan.

'We moeten haar vin-' een tweede pijnscheut kapt me af. Dit keer in mijn schouder.

Ik laat me verslagen op de grond vallen.

Er is niks wat ik kan doen.
————————————
Hai hai,
Even een korter stukje, aangezien ik dit het einde van het hoofdstuk wilde maken :)

Laat een reactie achter als je wil!
X