<Clare's P.O.V.>
"Clare?" narinig kong may kumatok sa pintuan ng kwarto ko.
ugh. im tired.
"Clare?" narinig kong uling may kumatok.
hindi ko siya sinagot.
gosh, im freakin' tired! get the hell outta here!
"Clare? please open the door? i know you're awake." mas lalo niyang kinatok ang pinto dahilan para mas lalo akong mainis.
hindi ko na siya kinibo dahil alam kong maiinip lang yan at aalis din mamaya.
after a few minutes, may narinig akong parang keys na na-alog.
and after that, narinig kong nakalampag ang door knob ko! god, is he trying to open my door?! ugh! hindi niya ba gets kung bakit hindi ko siya pinagbubuksan! ayaw ko makita siya---sila!
narinig kong bumukas ang pinto. agad akong nagtalukbong sa aking comforter.
"Clare, please kahit ngayon lang. lumabas ka naman ng kwarto mo."
hindi ko inalis ang pagkaka-talukbong ko.
"Clare. alam kong gising ka. so can you just please...get dressed. Dont you want to see kirby?" mahinahong sabi niya.
shit lang. manhid ba siya? hindi niya ba alam na nasasaktan ako? sa tingin mo kaya ko siyang makita? yan ang gusto kong sabihin sakanya pero pinipigilan ko ang sarili ko. alam kong concerned lang sakin.
"God, Clare! stop acting like this!" iritang sabi niya sabay alis sa comforter ko na nakatalukbong sakin. so finally sumuko na rin siya sakin? hindi niya na rin napigilan na magalit?
and, what? stop acting like this?
"Stop acting like this? what do you mean? you want me to stop crying all night? you want me to stop being here all day not bothering to leave this room? you want me to stop being sad and lonely? you want me to stop this nonsense and---and let kirby go? is that it?!" agad na tumulo ang mga luha ko.
god, bakit ba hindi ako nauubusan ng luha?! its been a year! its been a year since i've been to the mall, amusement park, on a date---its been a year since i've been sad. It's been a fckin year since Kirby left me.
Today is his 1st death anniversary.
i still cant believe that he is gone. forever.
i cry everyday. pero bakit---bakit hindi ko matanggap na wala na siya? nilalabas ko araw-araw ang pagka-lungkot ko pero the next day, malungkot parin ako. diba dapat wala na yun the next day? pero bakit yung akin---yung akin nandun parin yung sakit?
"Clare, alam kong nahihirapan ka, pero kahit ngayon lang, bisitahin mo naman si kirby. since that day he left you never visited him. he will surely be happy kung bibisitahin mo siya ngayon." malungkot na sabi niya.
so, sa tingin niya trip ko lang na hindi bisitahin si kirby? hindi niya ba naisip na may dahilan ako kaya hindi ko siya binibisita? gosh, he's so dense!
"Get out." sabi ko kay Drake. yep si drake yung pumasok sa kwarto ko.
"No." matigas na sabi niya.
"GET OUT!" pasigaw na sabi ko.
hindi siya nagsalita. nakatayo lang siya doon.
"Please...drake, just give me some time. i will visit him...but not now. not today." mahinahon na sabi ko.
