Kod Adı: Bilinmeyen Numara

2.5

Şüpheler hayatın bize sunduğu en doğal duyguydu. Doğru ve yanlışın ayrımı tam olarak şüpheyle başlıyordu. Ama ya şüphe edemeyecek kadar aptalsa biri? Ya gözünün önünde dönenleri çözemeyecek kadar dikkatsizse?

Tam olarak neyin içindeydim ben? Ya da neden bu denklemin içindeyim?

Yasıtığın üstünde   döndürüp durduğum başımı sinirle kaldırdım. Beynimin içini kaplayan cevapsız sorular beni yeni bir kaosun içine atmıştı ve hayır, kaçışım yine yoktu.

Gözüm komidinin üstündeki telefonda gezinirken, tekrar düşünme şansı vermeden kendime aldım elime. Saat gece ikiydi. Ama bu umrumda değildi. Benim sorularıma cevap verebilecek tek kişi oydu ve seçme şansım yoktu. Rehbere girdim, ezbere bildiğim numarasını tuşladım. Kalbim heyecandan hızlanırken birkaç çalıştan sonra telefon uykulu sesiyle açıldı.

"Bu saatte kafayı mı yedin?" Sinirli sesi bile beni durduramadı. "Annemle ne işin var senin Bilal?" Karşı taraftaki ses kesildi. Önce nefes alış veriş sesini, sonra kısık sesle ettiği küfürü duydum. Kendine yeni yeni geliyordu. "Sen, sen neden bahsediyorsun?" Bilmemezlikten gelme? Gerçekten mi Bilal? Hala uyanamamış olmalıydı. "Geç bunları lütfen. Elimde görüntüler var! İnkar etmeyi bırak ve bana hemen açıkla. Annemle ne işin var Bilal?"

"Bak ne gördün ve ne saçmalıyorsun anlamadım ama gecenin bu saatinde seninle uğraşacak havamda değilim. Git saçma rüyanın başkalarına anlat." Sonra tanıdık telefonun kapandığını bildiren ses. Peki neydi bu şimdi? Benim böylece vazgeçeceğime inanıyor muydu cidden? Beni ne çabuk unutmuşsun Bilal? Ama merak etme, tekrar hatırlaman çok  uzun sürmeyecek.

Ayağa kalktım, dolaptan hemen kıyafetlerimi aldım ve giyindim. Telefonumu da cebime attıktan sonra parmak uçlarımda odamdan çıktım. İlk önce evi birkaç dakika dinledim. Ses gelmeyince annelerin uyuduğundan emin oldum ve sessizce dış kapıya gittim. Kapıyı da aynı titizlikle açtım ve hızla çıktım.

Başıma montumun kapşonunu geçirdim ve yine gitmemem gereken eve doğru koştum. Yaptığım doğru muydu bilmiyordum ama artık aptal yerine konmaktan bıkmıştım.

On beş dakika da, koşmanın verdiği yardım sayesinde yeniden Bilal'in evinin önündeydim. Saat üçe gelirken. Evet, zamanlama biraz yanlış olabilir ama bende insandım ve acının olduğu gibi sabrımın da bir sonu vardı.

Işıkları kapalı evi bir süre izledikten sonra nefes alış verişlerim düzene girdiği gibi kapılarının önüne gittim. Kapıyı çalmam bu saatte asla doğru değildi. O zaman ne yapabilirdim ki? Ah, buraya kadar gelip bunu düşünmemiş miydim gerçekten?

Sinirle arkamı dönüyordum ki aklıma gelen mükemmel fikirle yerimde kaldım. Bu eve dair hatırladığım en iyi şey Bilal'in odasıydı. Eskiden evden ne zaman kaçsam gizlice sığındığım yer, kapıya ihtiyaç duymadan girmesini bildiğim yer. Hemen arka bahçeye doğru koştum. Penceresinin dibinde olan büyük ağaca gülümseyerek baktım. "Selam dostum, seni görmeyeli uzun zaman olmuş." Yaşlı ve büyük gövdesine tırmandım hemen daha sonra da odasının balkonuna atladım. Kapıyı kitlememiş olduğuna neredeyse emindim. Her zaman unuturdu ve her zaman da bu yüzden azar işitirdi annesinden. Ben görmeyeli huyu baya değişmiş olsa da bu özelliğinin değişmemesi için dua etmekten başka şansım yoktu.

Derin bir nefes aldım ve kapının kulpunu tutup indirdim. Kapı içeri doğru açılırken sevinçle ve sessizce  içeri girdim. Ardımdan kapıyı kapattım ve odaya bir göz gezdirdim. Bilal'in yatağına baktığım da uyuyan bedeniyle karşılaştım. Başımı çevirmek istesem de yapamadım. Onu öyle çok özlemiştim ki... yatağa doğru adımladım. Kalbim hiç olmadığı kadar hızla atıyordu. Sonunda yanına vardığımda güzel yüzünü izledim. Öyle güzeldiki birçok kadın bile onu kıskanabilirdi. Ve dilindeki zehri akıtamadığı için o kadar masum duruyordu ki... bu an hiç bitmesin istedim o hep böyle karşımda dursun ben hep güzel yüzünü izleyeyim. Buraya hayatımı tepe taklak edecek gerçekleri öğrenmek için değilde ona sürpriz yapmaya gelmiş olayım istedim. Bana nefretle değil aşkla, sevgiyle bakmasını istedim.