Chapter 26: Playing

419 24 29
                                        

After we left the hospital, Jac and I go back to our condo. Si Iris, bigla na lang din umalis, may sundo yata. Hindi ko pa rin kinakausap si Jac, hindi ko pa trip eh. Bukas na lang siguro, hahaha! Hayaan muna natin siyang ma-bad trip lalo sa date namin ni Andrew mamaya nang wala man lang magawa. Kilala naman kasi natin itong bestfriend kong ito, kahit kababati lang namin from a petty fight, masyadong makapal ang mukha niya para mangialam din agad-agad sa mga bagay-bagay na nagaganap sa buhay ko. That's what's pissing me off, hindi man lang siya magpakabait muna kasi nga, 'di ba, kababati lang namin pero kung umarte siya, gusto niyang siya na naman ang masusunod. That won't work on me, I am the boss of myself. Damn, when did I get to decide on my own? I mean, you all know that my beb means a lot to me that I can never ease him. Kailan lang naman namin natiis ang isa't isa, and that was because of the embarrassing moment that has happened to us back from our island hopping in Bohol. Ugg! I remembered it again, I'm having a goosebumps.

“Thanks for the lift,” I thanked him before I quickly hop out of his car.

I did not wait for him, I just ran to wait for the elevator which is so slow from getting down here. Wala na, naabutan niya na ako, magkakatabi na naman kami, tss.

“Beb,” he called.

Tiningnan ko siya, hindi siya agad nagsalita at sakto naman ang dating ng elevator kaya pumasok na lang ako. Sumunod naman siya and press the button of which floor our units are placed.

“You know what,” pag-uumpisa niya nang para bang inapi ko siya, he's so down and I am not a rock not to feel it. “Andrew is nice.”

Napatingin ako sa kaniya nang dahil sa sinabi niya. It is an effing miracle for a Jacob Mondragon to compliment an Andrew Marasigan. Hahhh! Bakit ba pangalan pa lang nila, ang gwapo na? Once na marinig mo, mararamdaman mo na kaagad 'yung aura nila eh, 'yung pang habulin ng chics? 'Yung ang sarap halikan... teka, ano 'to? Ano itong sinasabi ko? Oh, my God, nagiging pervert na ako! Gosh, this is not me, this is not Diane Fortalejo! Why am I being mature like this? I mean, there's nothing wrong from being it but this is what is wrong! The maturity I am being, not the good one. Argh, how do I say it? Basta kasi, 'yung pagka-mature ko, mature na pervert eh, hindi 'yung mature na as in mature mag-isip. God! Ano na lang ang sasabihin ng ama ko kapag nalaman niyang ganito ang anak niya na pinalaki niya, binihisan at pinakain??? Baka itakwil niya na ako at ipatapon ang mga gamit ko sa labas ng mansion... pero okay lang kasi kaunti na lang naman ang gamit ko roon kasi dito na ako ngayon nakatira sa condo na ito. Hays! Okay, enough, I am overreacting again.

“Andrew is... good for you, maybe,” he added as his hand touches his nape, eyeing on the wall of the lift.

“So?” mabagal na tanong ko, waiting for what he'll be saying the next. “What? You're good to him?”

He look at me, “Well, he's charming.” Umiwas ulit siya ng tingin, “He have all the things a woman could ask for.”

“And then?” I asked and waited again patiently.

Bakit kasi ayaw na lang niyang sabihin agad? Why does he have to make this hard for me? I am anticipating for more good stuffs that will hopefully come from his mouth. Kinakabahan ako, I have a feeling na papayagan niya na akong maging boyfriend si Andrew. Not that I can't decide on my own, pero, 'di ba, mas magandang mag-decide ng isang bagay nang walang tumututol? Romeo and Juliet lang, tingnan niyo, tutol ang lahat sa kaniya, anong nangyari? Hindi ba't patay sila? Oh, no, hindi naman kami aabot sa gan'on. We are not that dumb to get ourselves killed just to fight for our love — Not something like I am calling that story's protagonists a dumb, huh? I am not against to nothing. I just wanted to make it crystal clear. This is my very own love story anyway, and I am choosing the man where I am seeing my future with... and that's Andrew, hihi.

Capturing MineTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon