Please Love me( Book 1)

chapter thirtytwo:

Isang linggo akong nagkulong simula ng nangyari noong birthday ko. Ngaun nga lang nagprocess sa utak ko ang pag-amin ko kay Enzo.Ngaun lang din nag-sink in sa akin ang pagtatapat ni Zion. I feel bad. I really do, it is possible na nararamdam din pala ni Zi ang nararamdam ko along the way.

All the heartaches..

All the jealousy..

All the Pain..

But that was unintentional, kagaya ni Enzo alam ko hindi niya intensyon masaktan ako. Hindi niya gustong makitang umiiyak ako.

Pero he promised me. Kaya 'yon ang pinanghawakan ko.We are not aware na nagkakasakitan pala kami along the wsy.I need to stop!we all need to stop.

Tumayo ako para kumuha ng damet sa closet ko. Natigilan ako ng makita ko ang malaking regalo sa loob ng closet ko.I smiled bitterly.

I don't know how Enzo put it in. Well may access naman siya dito dahil open siya. Baket paba ako nagtaka?

Umupo ako sa gilid ng kama para buksan ito. Maingat kong binuksan ang regalo niya para hindi masira ang balot.Napangiti ako sa nakita ko isang malaking stuffed toy bear na may malaking strawberry na hawak.

Hindi ko maiwasan malungkot habang nakatitig ako sa bear. One fucking week! Wala akong alam sa nangyayari sa labas. Sounds funny pero totoo. Hindi ako lumabas ng kwarto ko at hind ako tumanggap ng bisita. I turned off my phone and deactivated all of my social media accounts. Habang yakap ko ang bear na bigay sa akin ni Enzo ay hindi maiwasan mapaluha. Mabilis kong pinunasan ang luha ko ng may biglang kumatok.

"Are you ok anak?" Sabi sa akin ni daddy at mommy.

Palagi nalang nila tinatanong yan since the day after my birthday.

"I'm fine.."umiwas ako ng tingin sa kanila.

naramdaman ko ang pag lubog ng kabilang bahagi ng kama ko ng maupo sila mommy. Hindi ako makatingn sa kanila alam ko naman kase na alam nila pero nahihiya akong makita nila. Biglang nagring ang cellphone ni daddy kaya lumabas muna siya.

Nakakabinging katahimikan..

Ramdam kong nakatitig si mommy sa akin kaya hindi ako makatingin sa kanya.

"I know Tricia.." mahinahon sabi ni mommy sabay haplos ng buhok ko kaya hindi ko na napigilan na hindi mapatingin sa kanya. Unti unti na naman tumulo ang luha ko.

"I love him mommy.."nanginginig na sagot ko kaya kaagad naman akong niyakap ni mommy.

"I know Tricia... kilala ko kayo ni Enzo mula pagkabata alam ko ang nararamdaman mo para sa kanya."

Lalong akong naiyak kay mommy.

"Ang saket my..ang saket saket! I tried my best not to fall but I failed. I don't want to ruined the friendship or kung ano man meron kami , but I did.."

Panay pa din ang tulo ng luha ko habang sinasabi ko iyon.Panay naman ang himas ni mommy sa likod ko.

"Bat ganon my? all my life mataas ang grades ko! naging valedictorian pa ako eh!lahat ng problems sa math may solution ako! pero itong nararamdaman ko para sa kanya hindi ko masolve! pagdating sa nararamdaman ko bagsak ako..." I laughed sarcastically. Ngumiti si mommy sa akin at bahagyang pinunasan ang luha sa mga mata ko. Hinarap niya ako sa kanya at seryosong tinignan ang mukha ko.

"Dalaga kana talaga..." seryosong sabi ni mommy kaya napakunot ang noo ko dahil may ngiting gumuhit sa kanyang labi.

"I know dadating ka sa ganitong pagkakataon Tricia.. hindi ko huhusgahan si Enzo dahil kilala ko siya anak. I know masaket pero hindi ka masasaktan kung di ka nagmamahal.. alam kong mahal ka ni Enzo pero hindi ko lang alam kung sa paanong paraan."nakangiting sabi ni mommy.

This is why I love my mom so much. She never judge me.. sinosoportahan niya ako sa lahat at tinatama ako sa pagkakamali ko.

"What's your plan Tricia?"seryosong sabi ni mommy

Ano nga ba ang plano ko? After what happened hindi ko alam kung kaya ko pa siyang harapin sa ngaun. I'm so broken..

"I've just realized my. The most painful thing is losing myself in process of loving him. I almost forgot to love myself." seryosong sabi ko.

This is what Iv'e realized these past days.

We cannot beg someone to stay when he wants to leave,We just have to admit that love doesn't gave us license to own a person.. Kahet gusto mo ikaw lang hindi pwede!kahit gusto mong angkinin siya hindi pwede.You just have to sacrifice.

It pains me more to think that I will not be the person who'll give him hapiness.. so I have to let him go.

Now I know my place..
Now I know my worth..
Now I know what I deserve..
Now I know it's time for me to move on.

Tahimik lang si mommy at naghihintay ng sagot ko.

Nakakabingin katahimikan.

Napagisipan ko ito nitong mga nakaraan araw. I decided na sarili ko naman ang unahin ko.Sarili ko naman ang mahalin ko.Magsasalita na sana ako ng biglang pumasok si daddy.

"Trish! Hon! mapapa-aga ang balik ko sa U.S.".malungkot na sabi ni daddy. Tumayo si mommy para lumapit sa kanya , akmang lalabas na sila ng magsalita ako.

"Dad!I'm coming with you!"