CAPTIVATED

Chapter 2

Four long days passed and Janine never contacted me. Galing ako sa isang meeting sa BGC. May nag reserve for a rent sa resort para raw sa isang wedding anniversary.

They have questions na hindi masagot ng helpers ko at branch manager kaya ako na mismo ang kumausap.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko nang sumagi sa isip ko yung resort sa Laguna. Mom and I talked about it and she told me to grab the opportunity that Janine gave me.

Ni hindi ko alam ang cellphone number nung tao kaya paano ako gagawa ng paraan para makausap siya?

Nag order ako ng dalawang box ng pizza sa isang drive thru. Isa sa mga coffee shop ni Tiffany dito sa Taguig ang hinintuan ko.

Mag papalipas lang ako kahit isang oras bago bumyahe ulit pauwi sa Makati.

Outside, the world pressed forward in a blur of few lights and honking horns, but I remained still, letting time settle around me like dust.

There was no rush, only the quiet movements that I made as I wait, letting the chaos pass so the road ahead might open, calm and clear.

As the sun dipped lower behind the skyline, I looked through the café with curious eyes. Nginitian ako ng ilang staff dahil hindi naman na ako bago sa paningin nila. I've been here a few times already.

Tinawagan ko si Tiff para ibalita na nandito ako sa shop niya para magpalipas ng oras. Sadly, she can't go here to be with me. May date daw at nakakaistorbo ako.

Lumapit sa akin si Lea, basa ko sa name tag, upang kunin ang order ko. Nakasanayan ko nang hindi magbayad dahil mahigpit na ipinag bawal ni Tiffany na tumanggap ng kahit pa tip mula sa akin.

Iniabot ko ang dalawang box ng pizza na para sa kanila. I can't pay them money but food is an exception.

"Ipasok mo sa loob, please, at bigyan pati ang mga nasa kitchen." Ngumiti ako. marahan siyang nagpasalamat at ngumiti rin sa akin bago umalis.

Nandito ako sa kaliwang bahagi ng shop dahil maingay sa dulo at sa kanan. May mga estudyante na nag uusap-usap at medyo may kalakasan ang kanilang mga boses.

I can clearly hear the clatter of chairs, bursts of laughter, and the high-pitched chatter of students ricocheted off the café walls like an unending storm. However, over time, it became something that I got used to. A kind of rhythm.

Tahimik akong nag browse sa internet at nang manawa,  binalikan ang blueberry cheesecake na parang kumakaway sa akin. Isang large iced coffee at blueberry cheesecake ang nasa harap ko.

Mas iniayos ko ang upo at isinandal ng mabuti ang likod sa upuan. For the nth time, nagbuga ako ng malalim na hininga. Muli akong tumingin sa salaming dingding ng shop.

Just like earlier, the traffic haven't moved much.

The rich, earthy scent of coffee rose in gentle waves, wrapped around me like a worn blanket. It didn't chase away my tiredness entirely. It settled me through, softened every sore muscle that I have.

With each breath, the aroma seemed to reach some quiet place inside me, loosening the weight behind my eyes, steadying the pulse in my chest.

Hindi ako sigurado sa eksaktong dahilan kung bakit pabalik balik sa utak ko ang imahe ni Janine. Her resting bitch face. The smirks, giggle, pag irap at mga bossy'ng tanong sa akin.