Kalbimin Komşusu

28.BÖLÜM

Multimedya: kına gecesi kıyafetleri

(10 Temmuz sabahı)
Bugün kına gecesi var. Yaşasın. Heyecandan bütün gece zor uyudum. Toprak sürprizini hâlâ söylememişti ve bu benim sabrımı zorluyordu. Sanırım bugün, yarın söyler. Yani inşallah.

Yatağımdan hemen kalkıp düzelttim. Üzerimi giyinip koşarak mutfağa girdim. Annem çoktan kalkmış kahvaltı hazırlıyordu. Yardım etmek için yanına gittim.

" Kızım ben hazırlarım. Sen hazır oluncaya kadar Duygu ablanlara yardım et"
" Tamam annecim"

Aras ve Duygu Abla aşağı katımızdan bi ev alıcaklarını zaten söylemişlerdi. Ev hazırdı. Sadece küçük biblolar falan hazır değildi. Zaten onlarda bugün biterdi.

Merdivenlerden hızlı hızlı inip kapının zilini çaldım. Duygu Abla kapıyı açıp gülümsedi ve geçmem için kenarı çekildi. Bende gülümseyerek içeriye geçtim.

" Ben markete gidiyorum, birşey ister misin?"
" Hayır, teşekkürler"

Gülümseyerek kafasını salladı ve evden çıkıp kapıyı kapattı. Salona gidip bi tane heykelin tozunu alan Aras'ı gördüm.

" Pişt"
" Küçüğüm, sen mi geldin"
" Sensin küçük be!" Diyerek yanına gittim.

" Ben küçüksem sen temizle bunları"
" Temizlerim tabi. Sen zaten hiçte güzel yapmamışsın"
" Sabahtan beri uğraşıyom kız ben. Kötü olması olanaksız"
" Bu ne o zaman? Kocaman bir toz parçası. Bez de kirli. Neden değiştirmedin?"
" Ne biliyim ben. Beze hiç bakmadım ki"
" Bı dakka ya. Neden ben yapıyom ki? Gel bakiyim buraya, ben göstericem sen yapıcalsın"
" Öyle olsun. Göster bakalım"

Bir tane kendime, bir tane de Aras'a temiz bez aldım. Birini ona uzatıp eline az önce sildiği heykeli verdim. Kendime de bir tane heykel alıp detayları nasıl sileceğini gösterdim.

" Yok ben hiç bişey anlamadım"
" Ya nasıl anlamadın ya! Bezin ucunu aralara doğru silcen işte" dediğim sırada kapı çaldı.

" Ben bakarım, sen onu sil" dedim elindekini göstererek. Kafasını sallayıp silmeye çalıştı. Kesin ben yapıyım diye anlamamazlıktan geliyo. Kapıyı açtım. Duygu Ablanın geldiğini düşünmüştüm ama Toprak gelmişti.

" Annen sizi çağırıyor"
" Sanamı dedi söyle diye?"
" Evet. Çöp atmaya gidiyordum, söylememi istedi"
" Ha tamam. Senin şu sürpriz neydi?"
" Böyle devam edersen hiçbir zaman öğrenemeyeceksin"
" İyi be! Sormam bı daha" dedim kaşlarımı çatarak. İçerden gelen Aras'ın sesini duyunca salona doğru döndüm.

" Ya ben yarın evleniyorum. Bugün kınam var hâlâ temizlik yapıyorum!" Diye isyan etti. Toprak arkamdan kıkırdarken ona dönüp kapıyı yüzüne kapattım. Tam yürüyeceğim sırada kapı tekrar çalınca açtım. Bu sefer Duygu Abla gelmişti. Bana göz kırparak içeriye geçti.

" Annem kahvaltıyı hazırlamış. Bizi çağırıyor"
" Tamam Defneciğim sen çık bizde hemen geliyoruz" kafamı olumlu anlamda sallayıp kapıdan çıkıp kapattım. Merdivenlerden çıkarken çöpü atan Toprak'ta yanıma geldi.

" Ne kadar sorarsan sor gene de sürprizini öğrenceksin"
" Bak eğer hoşuma gitmezse kendini ölmüş bil. 2 haftadır meraktan çatladım"
" İnşallah hoşuna gider ve kabul edersin. Çünkü emin değilim. Hoşuna gidip gitmeyeceğinden"
" Emin değilsen neden 2 hafta önceden söylüyorsun be çocuk?"
" Bilmem ilk başlarda hoşuna gider diye düşünüyordum ama şuan pek emin değilim"
" Ne zaman öğreneceğimi söyle bari"
" Yakın bir zamanda"
" Ne kadar yakın"
" Çok"
" Tamam o zaman ben eve gideyim. Görüşürüz"
" Görüşürüz"