Found In The Wild Waves

Chapter 15

Family...

While walking in my way home ay patuloy kong pinapalis ang mga luhang lumalandas sa pisngi ko. I may look tough on the outside, but i am just a weak person. I easily cry and i can't even stand up for myself. Or even if i can, i don't have to guts to fight. Just like earlier, kahit alam kong pwede kong depensaham ang sarili ko lahit papaano, hindi ko pa rin nagawa dahil eto lang naman ako. Malakas lang ang loob ko kapag walang nakatingin pero ang totoo ay mahina ako. Kahit na alam kong may laban naman ako, i'll just end up losing because it is just me.

Nang matanaw ang bahay ay mabilis kong inayos ang sarili. I don't want my family to worry about me. Ayaw kong makita nila akong umiiyak kaagad lalo na't ngayon na lang ulit ako nakauwi.

Agad kong nakita ang isa sa mga kapatid ko kaya naman napangiti ko. Madalas ay hindi kami magkasundo pero kahit na gano'n ay natutuwa akong makita siya. Living alone is making me miss everyone more. Nang nakita akong naglalakad papalapit sa kaniya ay mabilis siyang lumapit sa mga kaibigan niyang babae. Sa reaksyon ng mukha niya ay naiintindihan ko ng hindi niya gustong makita ako. Bago pa man pumunta dito ay expected ko na ang ganitong treatment mula sa kaniya pero hindi ko pa rin maiwasan ang hindi masaktan. Seeing her being like this to me is making me feel that her friends has more worth than me, her very own sister.

Hindi ko na lang siya nilapitan at pumasok na ng bahay. Doon ko naabutan ang parehong parents ko na tumatawa kasama ang bunso kong kapatid. Looking at them now made me realize that they really are happy evem if i am not around. My presence is not needed in here.

Itinago ko sa likod ko ang hawak na report card. No matter how bitter i am feeling right now, excited pa rin akong ipakita sa kanila 'to. I am not a boastful person and i don't really like bragging myself to everyone pero iba ang kaso sa family ko. I want them to notice me.

Gusto kong ipagmayabang sa kanila na ako na naman ang nangunguna sa klase namin kahit na nasa ibang school na ako. Gusto kong matuwa sila dahil sa achievements ko kahit na simple lang naman ang mga ito.

I sweetly smiled at them despite of what i am truly feeling inside. I want to deliver this good news with a sweet smile plastered on my lips.

"Mama... Papa, ngayon nga po pala ibinigay 'yung report card namin this semester. Rank 1 po ulit ako!" Masaya kong sabi saka inabot sa kanila ang report card na dala ko.

Habang tinitignan nila 'yon ay hindi ko maiwasang hindi makaramdam ng kaba. Aren't they happy with my grades?

"Bakit ang baba nito?"

Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko dahil sa tanong ni papa.

"Ako na po 'yung may pinakamataas na grade sa buong section namin." nakayukong sagot ko na lang.

"Ito lang? Sana mas ginalingan mo pa!" Sigaw ni mama sa harapan ko.

"Bakit hindi mo gayahin 'yung mga pinsan mo? Ang tataas ng grades nila! Hindi mo kasi ginagawa ang lahat kaya hindi mo sila mapantayan!" Dagdag niya pa.

And it's starting again. Comparing me to those person. Hindi ko rin naman sila masisisi dahil magaling nga naman ang mga 'yon. Siguro rin ay kasalanan ko rin dahil hindi nga naman talaga ako nag-aaral masiyado.

Hindi ako nakasagot kaagad. Pakiramdam ko ay may nakabara sa lalamunan ko.

"B-but i already did my best..." pigil ang iyak na bulong ko.

"Best na ang tawag mo dito? Mas may magagawa ka pa, Angel, kung mas mag-aayos ka! Wala kang mararating kung palaging ganito lang ang gagawin mo!" Sigaw pa ni mama sabay tapon sa harapan ko ng report card ko kaya naman agad ko 'tong pinulot.