Capture His Attention

Chapter 20

                   
J-hope's Point Of View

I fell asleep while still holding my necklace and when i woke up it's already morning.

Pinilit ni J-hope na panatilihin ang diwa nito dahil naguumpisa nanamang pumikit ang kaniyang mga mata.

"Why did i even sleep that late?"reklamo nito dahil kahit anong gawin nitong pagbangon ay hindi niya magawa gawa.

Nakapikit matang kinapa ni J-Hope ang cellphone nito sa bed side table para tignan kung anong oras na.

I stunned when i saw how many missed calls i have.

30 missed calls from director,20 missed calls from Bang Pd ,11 missed calls from Namjoon and 7 missed calls from Yoongi.

I immediately checked my schedule.

Goodness!We have a shoot today!

Nagmamadaling bumangon si J-hope at patakbong nagtungo sa banyo para maligo na.

I'm so sleepy.If only i could just decline doing that project...

~

Patakbong naglakad si J-hope patungo sa location ng shooting nila ngayon.

"I'm sorry director,I didn't mean to be this late."

"It's okay Hoseok,I know that it's not that easy to adjust specially for the schedule like yours."

"Yah but i'm still sorry director.I promise i will not be late again."

"So shall we?"

I nodded,The staff starts to assist me then the  writers gave me the script for the scene.

I just hope that this will be over soon,I want to see her so badly.

~

                   
Hope's Point Of View

"Are you listening Ms. Hope?"nagulat ako nang biglang bumaling saakin ang professor ko.

"Yes prof."agad kong sagot.

"You seems like something is bothering you."

"I-It's nothing sir."

"Okay,Class dismissed."

Walang gana kong kinuha ang bag ko at mga libro ko bago umalis.

~

"Tulala ka nanaman bes may problema ba?"tanong ni Mica habang karga karga ang pamangkin ko.

Kanina pa ako nakauwi ng bahay pero parang lutang parin ang isip ko.

"Okay lang ako."

Inilapag ni Mica ang bata sa crib bago tumabi saakin.

"Alam mo kahit hindi mo aminin halata parin sa mga mata mo."

"Tss,Wala to.Pagod lang ako."pagtanggi ko.

"Pagod  kakamahal sakaniya?"

Parang tinamaan ako sa tanong niya.

"M-Matagal na yon.Dapat kalimutan na."

"Pero bakit hindi mo ginagawa bes?"

Parang pinipiga ang puso ko sa bawat punto ng buhay ko na sumasagi siya sa isip ko.

"K-Kasi umaasa parin ako bes,H-Hindi ko siya  m-makalimutan kasi u-umaasa parin ako na baka palabas lang ang lahat,N-Na b-baka isang maling akala lang lahat ng iyon p-pero sa bawat araw na lumilipas lalo akong sinasampal ng k-katotohan.Katotohanan na masaya na siya sa piling ni S-Seohyun."tumulo na ang mga luha ko na kanina ko pa pinipigilan.

"A-Ang hirap lang kasi eh,M-Minahal ko s-siya kahit alam kong imposibleng mapasaakin siya.Ang tanga ko kasi umasa parin ako,Ang tanga tanga ko kasi minahal ko siya ng sobra sobra hanggang umabot sa punto ng buhay ko na wala na pala akong natitirang pagmamahal para sa sarili ko and you know what? reality pulled me out of that daydream."

"I loved him as my man by he loves me as his fan. "

                     
                      
  End Of Chapter